دانلود رایگان فیلم و سریال ..:: MiraMovie.org ::.. ..:: ZedMovie.com ::..
"اجتماع"
.خودم می‌دونم دیر کردم
کسی زنگ زد؟
.نه
کندرا زنگ نزد؟
.نه .کلا کسی زنگ نزد
.خوبه
...پسرم امروز صبح بازی داشت
و می‌خواست من صبرکنم ...تا باباش برسه اونجا
و بعدش هم توی ترافیک ...یا تصادف گیر کردم
تصادف کردی؟
،چی؟ نه. تصادف شده بود .منم توی ترافیکش گیر کردم
چی کار میکنی؟
.ظرف می‌شورم
باشه. خب، میشه توی آماده‌کردن کمکم کنی؟
چی رو میخوای آماده کنی؟
.اتاق رو، واسه جلسه
چرا تو داری ظرف‌ها رو میشوری؟
هیچکدوم از کسایی که .صبح اینجا بودن، نظافت نکردن
.اوه، واقعا متاسفم
...واقعا مسئولیت‌پذیری که
آره. باید بهشون بگیم قبل از رفتن .ریخت‌وپاش‌هاشون رو جمع کنن
من...من صد در صد .اینو بهشون گفتم
چی... کدومشون بوده؟ اِی‌اِی؟
.نه، آل‌-‌آنون .ا‌ِی‌اِی همیشه تمیزکاری می‌کنن
...باشه. خیلی‌خب، میشه که، عه
...چطوره بعدا ظرف‌هارو بشوری
ومی‌خوای کمکم کنی اتاق رو آماده کنم؟
میخوام قبل از اینکه .کندرا برسه مرتبش کنم
.خیلی خب
بیا. کمکم کن .این میز رو بلند کنم
.خیلی خب
.مراقب باش .مراقب‌ باش
.اوه، شرمنده
.بذار ببینم .یکم بیارش وسط‌‌‌ تر
.خوبه
.سلام
.سلام. سلام
جودی؟ - .بله -
.کندرا کارتر هستم .از آشناییت خوشبختم
.خب، اینجا خیلی قشنگه
.خیلی ممنون .نظر خودمون هم همینه
این روزا بیشتر مردم میرن ...شمال تا برن کلیسای سنت‌توماس
ولی به نظر ما اینجا هم .خیلی کارها میشه کرد
خب، جلسه قراره کجا باشه؟
.اوه. درسته. ببخشید
.دارم زیادی حاشیه میرم
...ببخشید. قصد بی‌ادبی نداشتم، فقط
.نه نه نه. بی‌ادبی نیست ...خیلی
.خیلی هم سوال خوبیه
.قراره برن توی یه اتاق طبقه پایین
.بیا دنبالم
معمولا جلسات رو ...همین‌جا برگذار میکنیم
...ولی کشیش فکر میکرد که
ممکنه بخوان خیلی ...حریم خصوصی داشته باشن
پس می‌بریمشون .اتاق پشتی
.خب، هرطور که صلاحه
.به نظرم بهترین کار همینه
،به نظرم نورگیرتره ...بهتره
.میدونی، کلا قشنگ‌تره
و لیندا هم موافقت کرد؟
.راستش تاحالا لیندا رو ندیدم
.اون جزو اهالی این کلیسا نیست ...برای همین
ولی محل جلسه رو دیده دیگه؟
خب، بارها ...اینجا
.با کشیش دیدارِ خصوصی داشته
.پس فکر کنم اتاق رو دیده
...عه - .اوه -
صدای موسیقی اونجا هم میاد؟
.اوه، لعنتی .آره، این مشکل هست
.ممکنه مشکل‌ساز بشه می‌تونن ساز نزنن؟
.خب، امروز تمرین دارن
نمیشه فقط درها رو ببندیم؟
.نمیخوام حواس بقیه پرت بشه
میدونی چیه؟ .باهاشون حرف میزنم
.درست میشه - .ممنون -
.خواهش میکنم میخوای اتاق رو ببینی؟
.بله لطفا - .خیلی‌خب -
نظرت چیه؟
.اینجا صدای موسیقی کمتر میاد
.اوه، درسته
ببخشید. فقط آخه بهم گفته بودن .که کسی قرار نیست توی ساختمون باشه
.اوه، آره .متاسفم
.معمولا توی همین اتاق تمرین می‌کنن
...ولی الان .گفتیم برن توی کلیسا
خیلی‌خب، خب کس دیگه‌ای هم قراره اینجا باشه؟
گروه کُر .برای فردا تمرین داره
اوه،آره. خیلی معذرت میخوام .که صندلی‌ها رو جابه‌جا کردم
.نه، مساله‌ای نیست
ولی تمرینشون رو توی کلیسا انجام میدن دیگه، درسته؟
.آره
.پس مشکلی پیش نمیاد
...آنتونی، می‌تونی بری طبقه پایین
و خوراکی‌هایی که خریدم رو ...بیاری بالا
و روی میزی که اونجاست، بچینی؟
.ممنون
ولی اتاق که مناسبه؟
.به نظرم آره
.عالیه
.ما دونات و آب و قهوه داریم
می‌خوام یه قهوه‌ی عالی .براشون درست کنم
.فکر خوبیه
...خیلی خب. و شرمنده بابت صندلی‌ها
ولی میز مشکلی نداره؟ - میز؟ -
جایی که میز رو گذاشتم، به نظرت خوبه؟
.خوبه - برای ...؟ -
.خیلی خب .عالیه
.جای میز عالیه
دستمال کاغذی دارین؟ مثلا جعبه‌ی دستمال کاغذی؟
.آره، اونجا
.ایده‌ی خیلی خوبیه .البته
خیلی‌خب. حالا داریم ...به یه جایی می‌رسیم. عه
دوباره میگی چند نفر قراره بیان؟
چطور مگه؟ - .چهار نفرن -
.کلی غذا خریدی
.فکر نکنم چیزی بخورن
...اوه. معذرت میخوام. فکر کردم - این چیه؟ -
.اون ناهار منه .اونو بذار کنار
ببخشید. فکر کردم باید .یکم غذا هم داشته باشیم
.آره، نه، نه .فکر خیلی قشنگیه
فقط... فکر نکنم لازم باشه .همه‌ی اونا رو بیاریم بیرون
.نباید این کار رو بکنیم - .صحیح -
.درسته .خیلی خب
خب،چند وقته با این خانواده‌ها کار میکنی؟
...آنتونی، این - چیه مگه؟ -
.عیبی نداره
.فقط یه خانواده‌‌ست
.ولی 6 ساله باهاشونم
.واو - .واو -
قبل از این اتفاق هم با این خانواده کار کرده بودی؟
.نه،نه، نه .ما سر اون قضیه با هم آشنا شدیم
میشه اینا رو جابه‌جا کنیم؟ - .بله، حتما -
.ممنون - اونا قبلا هم این کار رو کردن؟ -
.آنتونی، این هیچ ربطی به ما نداره
کاغذهای فردا رو پرینت گرفتی؟
.آره - ...خیلی‌خب -
برای فردا، لباس‌ها رو تا کردی؟
.از حرفش معذرت میخوام - .نه، چیزی نگفت که -
...می‌خواستیم امروز بهش مرخصی بدیم
.ولی خانوادش نمیخوان .اونا واقعا نیاز دارن سرش گرم باشه
.نیازی نیست توضیح بدی
.باشه، لطف داری
یعنی، اون بیشتر وقت‌ها .خیلی مهربونه
.ولی شبیه کارمندهای کلیسای عادی نیست
،ولی از طرف دیگه .ما کلیسای اسقفی پروتستان هستیم (خودمون هم عادی نیستیم)
ببخشید، فقط یه .شوخی کوچولوی مسیحی بود
.نه، نذارش وسط میز
.اوه - .اینجوری یکم ناجوره -
،بذارش کنار میز ...یا هم بذارش اون پشت
...یه جوری که جلوش چشمشون باشه، ولی میدونی
.درسته. معذرت میخوام. البته
خب کجا...؟ ...این کارها رو قراره همین‌جا
پیش اونا انجام بدی، یا...؟
نه، اونا توافق کردن .که تنها باشن
خب، میتونی بیای .با ما وقت‌ بگذرونی
...ما ...ما کلی اتاق داریم
.و وای‌فایمون هم خیلی سرعت داره
...عه، باید چند تا تماس بگیرم
پس احتمالا .از توی ماشینم کار کنم
.نه، اینکه ناجوره .باید پیش ما بمونی
.میتونی کل دفتر کشیش رو برداری
.خیلی‌خب، یه کاریش می‌کنیم
.باشه - ...عه -
اینا چی هستن؟
.اوه، آره معرکه نیستن؟
.این یه پروژه‌ی مدرسه بود ...این قرار بود که
.شیشه رنگی باشه
مشکلی پیش اومده؟
.اوه
.درسته
.عیبی نداره می‌دونی چیه؟
میرم بیرون تا یه تماس بگیرم. باشه؟
.حتما. باشه - .مرسی -
.راحت باش لطفا .عجله نکن
.خیلی‌خب، اینجاست .رسیدیم
.میدونم .حرکت کن
چی؟
.فقط... من... الان وقتش نیست
.هنوز آماده نیستم .فقط به رانندگی ادامه بده
.من نمی‌دونم ما کجاییم
.مهم نیست کجاییم .فقط برو. حرکت کن
،اون گوشه بزن بغل .یه جایی همون طرفا
!فقط راه بیفت - .باشه. باشه -
.سلام، لیندا. مشکلی نیست .من اینجام. عجله نکن
با ریچارد حرف زدی؟
ما اینجا چه غلطی می‌کنیم؟
مشکلی برات پیش نمیاد؟
عزیزم؟
.نمی‌دونم
.خیلی خب - ...نمی‌دونم اصلا می‌تونم -
.نمی‌دونم می‌تونم این کار رو بکنم یا نه
.خب، مجبور نیستیم انجامش بدیم
.می‌تونیم دور بزنیم و بریم
.اگه این چیزیه که تو می‌خوای
.نه
منظورم اینه، فکر نکنم .بتونم اون حرف رو بزنم
.خیلی خب
.خب، میدونی، مجبور نیستی
...می‌تونیم فقط بریم اونجا
.و به حرف‌های اونا گوش بدیم
مجبور نیستی کاری بکنی .که دلت نمیخواد
باشه؟
اگه من نگم، تو میگی؟
.متاسفم .این منصفانه نیست
...نه، این ...میدونی، این
...من نمیگم، ولی
.یالا آماده‌ای برگردیم اونجا؟
.آره
.خیلی خب
.حتما ...پس فردا که برگشتم
.می‌تونیم درموردش صحبت کنیم
.اوه، خدای من
آقا و خانم پری؟
.لطفا جی صدام کن شما کندرا هستی؟
.بله
گیل، نمیای؟
.سلام
.سلام، جی پری هستم - .اوه، سلام -
.اینم همسرمه، گیل - .من جودی هستم -
.سلام - .سلام، جودی -
.سلام - .من جی هستم -
.سلام. خیلی ممنون که اومدین
ممنون از شما که .فضای مورد نیاز رو فراهم کردی
.خواهش میکنم .خیلی خوشحالیم که تونستیم کمکی کنیم
خب، اون پشت .اتاق رو براتون آماده کردیم
...آره. یکم هم غذا داریم
.عالیه
.و یکم آب و قهوه هم داریم چیزی میل دارین؟
فکر کنم فعلا چیزی لازم نداریم. درسته؟
.من که چیزی نمی‌خوام
.ممنون، جودی - .ممنون از شما -
میخواین اتاق رو بهتون نشون بدم؟
.نه، من نشونشون میدم .ممنون
باشه، عالیه. خیلی خوبه که .با هردوتون آشنا شدم
.ممنون - .می‌تونین دنبال من بیاین -
.اینجاست
اتاق براتون مناسبه؟
...عه
...میز، صندلی
.مسیح که ما رو زیر نظر داره
.عالیه
.خیلی خب ...خب، میدونم که
...ما واسه همه چی ازتون امضا گرفتیم
...و تا جایی که به اداره‌ی ما مربوطه
.تمام اقدامات لازم رو انجام دادین
ولی... حالا که ...خودمون سه نفر هستیم
چیزی هست که بخواین از من بپرسین؟
.فکر کنم سوالی نداریم
اونا به‌زودی میرسن؟
.همین الان باهاشون حرف زدم
.هر آن ممکنه برسن
.اوه - ...ایرادی نداره که -
برای یه مدت کوتاه تنهاتون بذارم؟
.البته .حتما
.الان برمی‌گردم
.سلام. نه، من بیرونم
.اوه، دارم می‌بینمتون
.ما اینجاییم
.سلام - .سلام -
ریچارد، لیندا، ایشون هم .جی و گیل پری هستن
.راستش ما قبلا همدیگه رو دیدیم .خیلی وقت پیش
حالتون چطوره؟
.آره، ما خوبیم .ممنون
خیلی وقته منتظرید؟
.نه، تازه رسیدیم .حتی هنوز ننشستیم
اتاق چطوره؟ خوبه؟
.خوبه - .به نظر منم خوبه -
گیل؟
.منم راحتم
.خیلی خب، خوبه
.اینا رو برای شما آوردم
.اوه. اوه
.معذرت میخوام - ...نه، این‌ها -
.کوچیکن
.نه، خیلی قشنگن .ممنون
بشینیم؟
.آره، بیاین بشینیم
کتت رو بگیرم؟
.خب، ما... ما با هم صحبت کردیم
.آره، همه چیز مرتبه
.همینطوره. بله
خب، من واقعا ممنونم که .بالاخره همتون رو کنار هم می‌بینم
عیبی نداره که اینو بگم؟
و امیدوارم ...وقتی امروز از اینجا میریم
...هممون فکر کنیم که این ملاقات
.کار درستی بوده
اینطوری خوبه؟
.بله - .ممنون، کندرا -
خیلی خب، من میخوام .شما رو تنها بذارم
اگه چیزی نیاز داشتین .بهم خبر بدین
.از آشنایی با هردوتون خوشحال شدم
.ما هم همینطور - .اوهوم -
...میخوای که فقط شاید
.اینا قشنگن
.ممنون
.می‌خواستم یه چیزی بیارم
سعی کردم گل‌هایی ...که فصلی یا در دسترس باشن
،انتخاب کنم .که چیز قابل‌داری نیست
اینو خودت درست کردی؟ - .آره. یه جور سرگرمی جدیده -
.اوه
.ممنون
.خواهش میکنم
...معذرت میخوام. فقط .قصد بی‌احترامی ندارم
ولی میشه در حالی‌که ...داریم حرف می‌زنیم
اینا رو بذاریم یه جای دیگه؟ - .حتما -
.نه، نه، من میگیرمشون - .باشه -
.خیلی معذرت میخوام - .نه -
.ممنون - .خواهش می‌کنم -
.می‌دونین که... خیلی خب
سفرتون به اینجا چطور بود؟
.ماشین. ما رانندگی کردیم .آره. خوب بود
شما هم با ماشین اومدین یا...؟
.من دیروز با پرواز اومدم .امروز عصر هم برمیگردم
.اوه، خیلی خب .درسته
شما هم امشب برمی‌گردین یا...؟
...ما یه اتاق داریم، با هتل هماهنگ کردیم
.ولی شاید نخوایم شب بمونیم
یعنی برگردین؟ - .آره -
خب، ببینین، ممنون که ...موافقت کردین ما رو ببینین
.و با هم باشیم
.اوه، خواهش میکنم
،من از شما، از همتون .ممنونم که این مسیر رو اومدین
میدونم اومدن تا خونه‌ی من .کار آسونی نیست
.ما خوشحالیم که اومدیم پیشت، لیندا
...منظورم اینه که، بله، و من
و ما می‌خوایم صحبت رو ... اینطوری شروع کنیم
که بابت بعضی از حرف‌هایی .که زدیم، پشیمونیم
،اینطور نگید .نیازی نیست پشیمون باشین
کاش ما هم انقدر مجبور نبودیم .به وکیل‌هامون متکی باشیم
ولی الان فقط مساله .اینه که از پسرمون محافظت کنیم
.استیون - .اوهوم -
.آره اون اوضاعش چطوره؟
.خیلی خوبه .ممنون که پرسیدی
،الان توی بالتیمور زندگی می‌کنن .خیلی از من دور نیستن
به زودی قراره .صاحب یه پسر کوچولو بشن
.چه عالی
.ممنون و سوفی حالش چطوره؟
دخترتون چطوره؟ - ...اوه، عه -
.خوبه - .خیلی بهتر شده -
.پارسال خیلی پیشرفت کرد
...الان دنبال اینه که
،واسه ترم پاییزی .به دانشگاه‌ها درخواست بده
.اوه، این فوق‌العاده‌ست
.عالیه - .ممنون -
.این عالیه. عالیه
.آره - .آره -
...عه
شما عکس آوردین یا...؟
...بله. بله، من
یه صحبت‌هایی بود ...که شاید
خوب باشه اینا رو .با هم ببینیم. نمی‌دونم
گیل، تو می‌خوای که...؟
من چیزهای دیگه هم آوردم .که به شما نشون بدم
آره. کندرا گفت ممکنه .این کار رو بکنی. حتما
.خیلی خب، خوبه
...نمیدونم الان وقت مناسبیه برای اینکه
میخوای تا وقتی برن، صبر کنی؟
.نه. من راحتم
...نه؟ خیلی خب، شاید ما باید
.نه، ما با هم توافق کردیم، پس... بفرمایید
.ببینین .این سوفیه
.اوه - .اوه -
.خیلی زیباست - .الان برای خودش خانمی شده -
.آره، خیلی بزرگ شده
.اوه، اوه
.آره
.اوه - ...و این -
.دوست دارم ببینمشون
.خیلی خب
.این ایوان وقتی که 3 سالش بود
.خدای من - چی دستشه؟ -
.چقدر بانمکه - ...این -
...از همون چیزاییه که غِل میخورن
...اون ماسماسک رو میشد هل بدی هرجایی
،و توپ‌ها می‌پریدن بالا .می‌ترکیدن
.توپ‌ها می‌ترکیدن و بیرون میومدن .آره، آره
.درسته، اونا رو یادمه
.آره، آره
...عکسی که عکسِ توپ‌گیریش رو داری؟
عکس توپ‌گیری رو آوردی؟
.آره، داریمش .آوردیمش
خیلی خب. میخوای نشون...؟
.اوه. اینجاست
.فکر کنم تقریبا 12 سالش بود .لیگ نوجوانان
.اوه
ورزشکار خوبی بود، نه؟
.آره توی ورزش خیلی استعداد داشت
.نگاهش کن
یعنی، اون از خیلی چیزها .خوشش میومد
...اون، می‌دونین
توی گروه موسیقی خواننده بود، توی .برنامه سازمان ملل شرکت کرده بود. خیلی کارها
.ولی آره، ورزشکار خیلی خوبی بود
.اوه
،ماجرای بامزه‌ایه ...ولی لباس توپ‌گیرها
.اون نمی‌خواست نقش توپ‌گیر رو بازی کنه
.فقط از لباسش خوشش میومد
.اوه، پس لباسش رو دوست داشته
.آره - .اوه -
خب، عکس خانوادگی هم داریم یا...؟
.معلومه .یه عالمه
باید کلی عکس رو .میدادیم چاپ کنن
دیگه کسی عکس‌های .چاپی نداره
مگه نه؟ - .آره -
.خوبه آدم یه چیزی توی دستش باشه ...نه که فقط، می‌دونین
.درسته - .این ماییم -
...این - .این آخرین کریسمسه -
...آره، ما همیشه .لباس خوب تنشون کردیم
."اینجا داریم میگیم "پنیری .نمی‌گیم پنیر
.خانوادمون هیچوقت نمی‌گفت پنیر
اونا فکر میکردن ما خیلی .احمقیم چون... مسخره‌ست
.معذرت میخوام
.عیبی نداره - .آره -
.نه واقعا متاسفم - .برشون میدارم -
.نه، متاسف نباش، لیندا
...نه، نه، شاید ما باید
.خیلی خب - .منم می‌خواستم نشون بدم -
نه، منم می‌خواستم ...مال خودمون رو نشون بدم، ولی
.کار سختیه
.آره
عزیزم؟
.ممنونم
.متاسفم
...من
میشه فقط یه چیزی نشونتون بدم؟
.نه، مجبور نیستیم
نشون ندم؟ - .نه، نه، نه، نه -
.شاید ایده‌ی خوبی نبوده باشه
.نه،میخوام نشون بدم
.یه چیزی آوردم
.این آسون‌تره .عکس نیست
ولی ایرادی که نداره، گیل؟
.حتما
.خیلی خب. درسته
...خب، این
.اوه، واو
.آره
.همیشه‌ی خدا این همراهش بود
کی بود؟ کلاس چهارم و پنجم، آره؟
.نه، کوچیک‌تر بود
این چی هست؟
خب، عاشق این بود .که حلزون جمع کنه
.بدجوری شیفته‌ی حلزون‌ها بود
و اونا رو توی این شیشه .جمع می‌کرد
،و هرجا می‌رفت .اینا رو هم با خودش می‌برد
...ولی، بچه‌ها .اونا فکر میکردن این کارِ عجیبیه
.یه ذره هم عجیب بود
.اون واقعا عاشق اینا بود
،ولی این روشِ نگهداری .یه مشکلاتی داشت
.خیلی ناراحت میشد، می‌دونین
...و وقتی صدفِ حلزون‌ها میشکنه، خیلی .نه
،برای همین یه روز .یهو با این سروکله‌ش پیدا شد
حلزون‌های کاغذی. می‌بینین؟
.آره - .اینجا برگ و یه گل هم داره -
. و فکر کنم اینم یه سنگه
.آها
.این یه باغه برای حلزون‌ها - .درسته -
:و اون گفت ".اینطوری، دیگه اونا نمی‌میرن"
.به نظرم این خیلی خیلی زیرکانه‌ست
.آره، درسته
...به نظرم .به نظرم زیرکانه بود
و بعدش، وقتی ...نگرانی‌های خودم رو داشتم
نگران شده بودی؟
...اوه، نه درمورد
.درموردِ روحیه‌ی حساسش
.آره
هرچند، واقعا براش خوشحال بودم ...که تونسته
.یه راه حل پیدا کنه
اون همیشه عزمش رو جزم میکرد .که یه راه‌حل پیدا کنه
آره. من خوشحال بودم .که انقدر مصممه
.خب، ممنونم
...ممنون از تو
.که اینو با ما درمیون گذاشتی، لیندا - .آره -
فقط می‌خواستم یه چیزی .بهتون نشون داده باشم
.اوهوم - ...این -
.خب، دخترتون اوضاعش روبه راهه؟
.آره - .اوضاعش رو به راهه، بله -
.آره، اون چیزیش نمیشه. آره
.الان خیلی اجتماعی‌تر از گذشته شده
...یا هم، اون .راستش دلمون براش تنگ میشه
.حالا دیگه زیادی میره بیرون از خونه
.دوست پسر داره
...من نمیدونم واقعا
.دوست پسر پیدا کرده
.اوه. خب، اینم از این ...برای همین اون
.آره
این اواخر خیلی بیشتر .شبیهِ خودش شده
.اوه. این فوق‌العاده‌ست
.آره. خیلی پیشرفت کرده
.اوه. این خیلی عالیه
...توی نامه‌هات به لیندا
...اشاره کرده‌ بودی که
.خودت هم خیلی پیشرفت کردی
پیش مشاور میری؟
.معذرت میخوام، اینو باهاش درمیون گذاشتم
.بهش گفتم
.فقط بهش اشاره کرد
...گفته بودی که یکی رو پیدا کردی که
.آره، خیلی کمکم کرده .درسته
.خیلی خوبه
...آره، این ...اون... اون
خب، اون یکی از مهم‌ترین دلایلیه .که ما الان اینجاییم
.خیلی خب، پس هردوتون میرین پیشش
...خب، عه
.هردومون میریم - .آره -
.آره. آره
و اون ما رو تشویق کرده ...که امروز احساساتمون رو ابراز کنیم
ولی مهمه ...که شما رو بازجویی نکنیم
،کنجکاو باشیم ...و تداقعی نباشیم
.کینه‌جو نباشیم
."گفت "کینه‌جو - نگفته بود تدافعی؟ -
.نه، گفت کینه‌جو نباشیم
.باشه. ببخشید
.مهم نیست
نکته اینجاست که ...ما اینجا نیومدیم تا بهتون حمله کنیم
.و این رو بهش قول دادیم
،ولی ما هر حرفی که گفتیم .با همه وجود احساس کرده بودیم
...درسته؟ ما نمی‌خوایم
.قرار نیست برای احساساتمون عذرخواهی کنیم
.ممنون از صداقتتون
...ما می‌خوایم گوش کنیم
.و می‌خوایم زخم‌هامون التیام پیدا کنه
.البته
...میدونی، نامه‌هات
.برام خیلی باارزش بود
...حتی اونایی که سخت بود، من واقعا
.واقعا ممنونم که اونا رو نوشتی
ما متوجه هستیم که شما ...کارهای زیادی کردی و خواهی کرد
و منظورم فقط اون کارهایی نیست .که به صورت عمومی انجام دادی
ولی واقعا تحسین برانگیزه که چطور .انقدر صادقانه اون بیرون حضور پیدا میکنی
...راستش ما، من و لیندا
.سال‌هاست کارهات رو دنبال می‌کنیم
.درسته - ...خب، همه -
...آره، همه دنبال می‌کنن، ولی - .ممنون -
.ولی اصلا ازش لذت نمی‌برم، می‌دونین
،همچین فعال‌گری‌های اجتماعی .می‌تونه آدم رو از پا بندازه
،درسته .ولی من از اون کلمه خوشم نمیاد
...من
نمی‌دونم به جز این .دیگه با خودم چی کار کنم
.ثابت‌قدمیِ شما قابل تحسینه
.خب، ممنونم
ولی ما امروز واقعا .نیومدیم که درمورد این مساله صحبت کنیم
.من فکر نمی‌کنم نامربوط باشه
...به اعتقاد شما، ما به عنوان یک کشور
.به تعهدات و وظایفمون پایبند نیستیم
...خب، من نمی... من .داشتم از رئیس‌جمهور اوباما نقل قول می‌کردم
.به نظرم این حرف درسته .به نظرم داریم همدیگه‌رو می‌کُشیم
.واقعا همینطوره - .من مخالف نیستم -
...ولی فاکتورهای خیلی زیادی هست
.می‌دونی، بحثِ این یا اون نیست ...این
.آره. ببخشید
.نه. ادامه بده
من قول دادم امروز .درمورد این مساله حرف نزنم
.مجبور نیستیم حرف بزنیم - .نه -
فقط اینکه... میشه همین یک نکته رو بگم؟
اینطور نیست که مشکل یا این مساله باشه .یا اون مساله
.اینطوری سفسطه می‌کنن
،اینطوری حواس‌ها رو پرت میکنن .یا از خودشون دفاع می‌کنن
می‌دونی، میگن:" اینجا به ".اسلحه‌ها نگاه نکنین
،به اونجا نگاه کنین" ".به سلامت روان
انگار ممکن نیست .همزمان درمورد هردوتا مساله حرف زد
.این توهین‌آمیزه
.آره، میشه درمورد هردوش حرف زد ...ولی اگه بچه‌ت بخواد به خودش آسیب بزنه
...اونوقت فقط وسایل خطرناک رو
از توی خونه جمع می‌کنی؟
.نه. دلت میخواد کمکش کنی
میخوای بفهمی که ...چه مشکلی پیش اومده
و میخوای که اون وضعیت رو .تغییر بدی
هی، چرا داریم درمورد این موضوع حرف می‌زنیم؟
چی شده؟
چرا داریم درموردش حرف میزنیم؟
من نیومدم اینجا .که به این حرفا گوش کنم
.آره، خیلی‌خب. متاسفم
.من قصد توهین نداشتم - .اوه -
...من فقط فکر می‌کنم
،با پیدا کردن مقصر ...میتونیم راهی برای تغییر پیدا کنیم
.و میخوام این فکر رو زیر سوال ببرم
،میخوام به همه‌ی ابعاد ماجرا نگاه کنم ...چون خودم رو مقصر میدونم
.و نمی‌تونم این رو تغییر بدم
منظورت چیه؟
...من نمی‌تونم - ...وقتی اینو میگی -
،یعنی... وقتی این حرف رو می‌زنی منظورت چیه؟
،نمی‌تونم کاری که کردم .تغییر بدم
تو... پس خودت رو مقصر میدونی؟
...دارم می‌پرسم
خودت رو مقصر میدونی؟ - .هی -
.نه، من میخوام بدونم
نیومدم اینجا تا درموردِ .سیاست لعنتی صحبت کنم
.میخوام بدونم
.ما نمی‌خوایم بازجویی کنیم
می‌تونم تصور کنم که زندگی .و کنار اومدن با اعمالِ اون، چقدر سخته
.واقعا هست - ...ولی چیزی که ما از دست دادیم -
لطفا فقط بهم بگو .منظورت از این حرف چیه
...وقتی میگی مقصر بودی
میخوام بدونم .داری به چی اشاره می‌کنی
اتفاقی نبوده که توی استشهادنامه‌ها .قید نشده باشه
.ولی میخوام الان بشنومش
.ما هیچوقت علیه شما پرونده‌سازی نکردیم
ما توی هیچکدوم از اون اتفاقات .دخالتی نداشتیم
شاید راهِ بهتر از ...بازجویی کردن این باشه که
.بفهمیم هرکسی چی یادش میاد - .باشه. باشه -
.پس... بهم بگید چی یادتونه
.درمورد پسرتون بهم بگید
دوست داری چی بدونی؟
همه چیز، میخوام .همه‌چیز رو بدونم
چرا؟
چرا میخوام درمورد پسرتون بدونم؟
.چون پسر من رو کشته
میخوای از کِی شروع کنم؟
از هرجا که .خودت نیاز داری
.چون من می‌تونم همه چی رو بهت بگم
ولی خیلی چیزها هست .که هیچکس هرگز نخواهد فهمید
.اون همیشه خجالتی بود .حتی وقتی نوزاد بود
.ما حواسمون بهش بود .ولی من نگران نبودم
من چیزهایی دیدم .که هیچکس دیگه نمی‌دید
.با بقیه خوب بازی نمی‌کرد
.نه اینکه بچه‌ی بدجنسی باشه
فقط انگار بلد نبود .چطوری باید بازی کنه
،و بعدا، وقتی بزرگتر شد .فقط می‌خواست بیرون از خونه باشه
.عاشق هوای آزاد بود
.اینا رو میدونم .نه، اینا رو میدونم
،یعنی، اون خجالتی بوده .عاشق حیوانات بوده
.من همه‌چی رو خوندم
.نمیدونم از من می‌خوای چی بگم
چی باعث شده بود نگران بشی؟
،گفتی هیچوقت نگران نشدی ولی چی تو رو ترسونده بود؟
،پسرم وقتی بچه بود .هیچوقت من رو نترسوند
...عکس‌هایی که دارم
...اونا که نمی‌خوایم بهشون نگاه کنیم
لازم نیست اونا رو ببینم. باشه؟
...ما برای این نیست که - .نیازی ندارم ببینمش -
.حتما. باشه - .میخوام بدونم چی عوض شد -
،وقتی 13 سالش شد .شروع کرد به استفاده از اینترنت
،اون پروفایلِ بازی رو درست کرد .همون حساب‌کاربری رو
اون زمان بازی‌های خشن .وجود نداشتن
...میدونم، ولی
،اونا بازی‌های فانتزی بودن .مثل نقش بازی کردن
.آره، میدونم ...ولی این همون
حساب کاربریه .که بعدا هم ازش استفاده میکرد
،پس فقط دارم می‌پرسم چی تغییر کرد؟
.جواب دادن به این سوال خیلی سخته
.خب، لطفا سعی کنین - .فقط یک چیز که نبود -
.پس بیشتر از یک چیز رو بهم بگین
.خیلی خب، گیل .بیا اینطوری انجامش ندیم
باشه؟ - .باشه -
‫خیلی‌خب.
‫راست می‌گی.
‫- شرمنده. ‫- آره. فقط...
‫ما که بازجویی نمی‌کنیم.
‫پس چی کار می‌کنید؟
‫با دلسوزی تمام این حرف رو می‌زنم.
‫پس این کار واسه چیه؟
‫گفتین می‌خوایین بهتر بشین. ‫هممون می‌خواییم.
‫روشش اینه؟
‫فکر کنم...
‫می‌خواییم بدونیم چرا...
‫که چطوری اتفاق افتاد.
‫مگه نه؟
‫یعنی...
‫می‌خواییم بشنویم.
‫به کمک شما نیاز داریم.
‫منم می‌خوام کمک کنم.
‫ما نقل مکان کردیم.
‫پرسیدین چی باعث تغییر شد. ‫نقل مکان کردیم.
‫درسته، ولی مطمئن نیستیم...
‫که کدومش علت تغییر بوده.
‫مدرسه جدید ‫با محیط جدید.
‫خیلی خیلی سخت بود.
‫همون طور که احتمالا می‌دونید،
‫توی بچگی دوست‌های زیادی نداشت.
‫ولی سال‌های راهنمایی ‫واسش مهم تر شد،
‫و روش تأثیر گذاشت.
‫توی اون سن و سالش ‫خیلی تغییرات رخ داد.
‫من یه کار جدید پیدا کردم.
‫استیون داشت برای ‫دانشکده اقدام می‌کرد.
‫ما هم درگیر بررسی هزینه‌های ‫شهریه و مدارس شخصی بودیم.
‫نقل مکان کردیم.
‫خونه قبلی ما بزرگتر بود.
‫حیاطش بزرگتر بود، ‫ولی راستش خونه جدید
‫خیلی بزرگتر از اون بود.
‫درسته.
‫ولی خونه قبلی ‫حیاطش بزرگتر بود.
‫محله جدید خیلی خوب بود.
‫فقط توی حومه شهر بود.
‫حیاط جدا داشت.
‫اون آزادی‌ای که بهش عادت داشت رو نداشت.
‫ولی خوب بود.
‫درسته، ریچارد.
‫توی مدرسه جدید ‫خیلی بهش سخت می‌گذشت،
‫مخصوصا سال هفتم. ‫بهش زور می‌گفتن.
‫آره، خیلی... خیلی بد بود.
‫آره. و اون پسر ها...
‫چند سال ازش بزرگتر بودن.
‫که استیون هم اون زمان ‫توی دبیرستان خیلی موفق بود،
‫و متأسفانه نمی‌تونست...
‫برای هیدن وقت بذاره.
‫گاهی اوقات با خودم می‌گم ‫کاش بچه‌هامون به هم نزدیک تر بودن،
‫که توی اون سن ‫بتونن دوست هم باشن.
‫ما اصلا برنامه‌ای نداشتیم که...
‫یه بچه دیگه بیاریم.
‫فکر کنم احساس تنهایی می‌کرد...
‫و فکر کنم دلش برای ‫اوضاع سابق تنگ شده بود.
‫همین هم باعث شد...
‫بیشتر وقتش پشت کامپیوتر باشه.
‫بازی‌هایی که می‌کرد... ‫به نظر ما خلاقانه بودن.
‫ما... اوایل تشویقش می‌کردیم.
‫می‌تونست تصمیمات خودش رو بگیره.
‫می‌تونست هرکسی که می‌خواست باشه.
‫و صداش رو می‌شنیدیم ‫که با بقیه بازی می‌کرد...
‫که می‌خندید، ‫که من خیلی...
‫ببخشید.
‫و وضعیت درسش هم خوب شده بود.
‫که یعنی آره... گیج کننده ‫و گمراه کننده بود.
‫همیشه نمره‌هاش خوب بود.
‫- توی کلاس... ‫- آره، می‌دونم.
‫- ببخشید، من... ‫- اشکالی نداره.
‫ما هیچ ارتباطی به انتشار...
‫نمره‌های درسی و از این قبیل نداشتیم.
‫آره خب، درمورد چیزی هم صحبت نکردین.
‫منظورم این بود که...
‫خب، ما به اشتباه فکر می‌کردیم،
‫که نمره‌هاش نشون ‫دهنده این بود...
‫که اوضاعش خوب بود.
‫- فقط همین نبود. ‫- چرا دیگه، ریچارد.
‫فکر می‌کردیم همین مهمه.
‫نمی‌تونست کنار بیاد. ‫واسش درد داشت.
‫نمره‌های خوبش باعث شد
‫یه بخشی ازش رو پشت سر بذاریم.
‫چرا مدرسه هیچ مداخله‌ای نکرد؟
‫مدرسه راهنمایی بود.
‫می‌دونم. ولی چرا؟
‫مدرسه واسش مهم نبود.
‫بچه آرومی بود، ‫کارش هم خوب بود.
‫نیازی به توجه نداشت.
‫ولی یه معلمی داشت...
‫سال هشتم یه معلم ریاضی داشت...
‫لیندا.
‫نه.
‫هیدن عاشقش بود.
‫نمی‌دونم ارتباطشون چطوری بود،
‫یا اینکه چرا انقدر خوب بود.
‫ولی اون زمانی که ‫اعتماد به نفس نداشت،
‫باعث می‌شد حالش بهتر باشه.
‫کاش می‌تونستم...
‫وقتی بعدها خیلی به مشکل خورد.
‫فکر کردم شاید بتونه ‫با اون صحبت کنه.
‫ولی رفته بود یه مدرسه دیگه. ‫منم نتونستم...
‫دیگه نمی‌تونستم دنبالش بگردم. من...
‫- شرمنده. ‫- اشکالی... اشکالی نداره.
‫بخاطر علایق متفاوتش ‫اون رو مسخره می‌کردن.
‫فکر کنم بخاطر اون علایقش...
‫احساس خجالت می‌کرد.
‫اون متفاوت بودن رو ‫به منزله کمبود برداشت می‌کرد،
‫و ما هم نمی‌دونستیم ‫و متوجه‌اش نبودیم...
‫تا اینکه علائم افسردگی ‫از خودش نشون داد.
‫به قبلش نشون نداده بود که ناراحته؟
‫ساکت بود، ولی نه.
‫- خشونت آمیز؟ ‫- نه، اون زمان نه.
‫وقتی نگران حالش شدیم، ‫رفتیم کمک بگیریم.
‫که می‌شه کِی؟
‫سوابق پزشکی‌اش ‫به صورت عمومی منتشر شده.
‫ما زمانش رو می‌دونیم. ‫همه چیز رو خوندیم.
‫- می‌خواییم... ‫- دقیقا چی بود؟
‫نسبت به انجام هر کاری ‫عدم تمایل داشت.
‫وقتی استیون رفت دانشکده...
‫از توجه‌ای که بهش می‌کردیم عصبانی می‌شد.
‫مگه مشکلش چیه؟
‫فکر کنم از نگرانی ما ناراحت بود.
‫حتی نمی‌ذاشت بهش دست بزنیم.
‫پس همین باعث شد کمک بگیرین؟
‫در نهایت.
‫- نمی‌خواست که... ‫- معلومه که نمی‌خواست.
‫بالأخره مجبورش کردیم ‫بره پیش یه نفر.
‫به نظر انتخاب دیگه‌ای نداشتیم.
‫ولی اون التماس می‌کرد که نره.
‫التماس می‌کرد که بذاریم عادی باشه،
‫یا می‌گفت دیگه نیازی به مشاور نداره.
‫گفت جلساتش باعث می‌شه حس کنه...
‫چی؟
‫انگار آدم نیست.
‫خودش گفت؟
‫مشاورش گفت باید از انزوا دور بشه.
‫این طوری فقط انتظارات ‫منفی خودش رو بیشتر می‌کنه.
‫این که تمام مدت توی اینترنت باشه، ‫روابطش رو تقویت نمی‌کنه.
‫باعث می‌شه بیشتر حس تنهایی کنه.
‫پس شما هم گفتین دیگه نره؟
‫فقط یه مدت.
‫بعدش اوضاع تغییر می‌کرد، ‫یا یه اتفاقی میفتاد...
‫- مثل بمب خونگی؟ ‫- بعدش دوباره...
‫بله. بله.
‫که قطعا عواقبی هم داشت.
‫عواقب.
‫اون زمان داشت. ‫دستگیر شد.
‫اصلا اسمش عواقب نمی‌شه.
‫می‌دوم چه طوری به نظر میاد، ‫ولی هممون داغون شده بودیم.
‫و همه چیز رو امتحان کردیم.
‫"کار دکترش خوبه؟"
‫"نسخه درستی واسش می‌نویسن؟"
‫"بیمه گرفتن؟"
‫مسلما که حاضر بودیم ‫همه هزینه‌هاش رو پرداخت کنیم،
‫ولی خیلی گرون بود.
‫فقط دارم می‌گم واقعیت اوضاع ما همین بود،
‫که چقدر مغلوب کننده بود،
‫و با وجود تمام اون ‫مشاوره‌های حرفه‌ای،
‫تهش باز هم خودمون دو نفر بودیم،
‫که باید تصمیم می‌گرفتیم.
‫بارها و بارها هم تلاش کردیم.
‫- مشخصا. ‫- راست می‌گه.
‫هیچ اطلاعات جدیدی
‫درمورد سوابق جنایی و پزشکی‌اش نیست.
‫به همه اونا دسترسی دارین.
‫چرا به مدرسه خبر ندادین؟
‫دبیرستان بود.
‫مجبور نبودیم.
‫تازه داشت می‌رفت اونجا...
‫- چی؟ ‫- و...
‫نمی‌خواستم روش تأثیر بدی بذاره.
‫اگه فکر می‌کردیم خطرناک بشه...
‫خدایا.
‫- ببخشید. ‫- همین که همچنان...
‫- برنامه مشاور رو طی می‌کرد... ‫- خدایا.
‫اون برنامه مفت نمیارزید.
‫اونا اشتباه کردن. ‫یه چیزهایی رو جا انداختن.
‫هممون جا انداختیم.
‫ولی داشت دروغ می‌گفت.
‫چی؟
‫تو هم می‌دونستی؟
‫شک کرده بودم که داره ‫یه سری چیزها رو مخفی می‌کنه،
‫ولی هیچ‌وقت، هیچ‌وقت ‫نتونستم باورش کنم...
‫درک می‌کنم که ‫علنی صحبت نکردن باعث شد...
‫به نظر برسه که ما مخفی‌کاری کردیم.
‫من که... شک و شبهه من
‫سر مخفی‌کاری شما نیست.
‫یا سر وقایع نیست.
‫فقط... دونستن مسائله.
‫غریزه والدینه دیگه، هوم؟
‫شما حسش کردین. ‫باید اذیتتون می‌کرد.
‫که کرد.
‫و واسش کمک گرفتیم.
‫ما نمی‌دونستیم.
‫و هرچیزی که بعدش رخ داد،
‫پرونده‌های قضائی، رسانه،
‫نفرتی که روانه زندگی ما شد،
‫ما حتی یک لحظه هم ‫واسش آماده نبودیم.
‫هر کاری لازم بود کردیم ‫که فقط بگذرونیم.
‫می‌پرسی چرا حرفی نزدم؟
‫چون هیچ جوابی نداشتم.
‫چرا از دوباره رخ دادنش ‫جلوگیری نمی‌کنم؟
‫چون نمی‌دونم چطوری.
‫واسه همین چیزی نگفتی.
‫هیچ جوابی نداشتی. ‫هیچی نداشتی.
‫این رو هم درک کن تا زمانی که ‫قوانین مدنی مقید کرده بود،
‫به ندرت ما اجازه حرف زدن داشتیم.
‫حتی عذرخواهی ما باید ‫یه طور خاصی بیان می‌شد.
‫لیندا نمی‌تونست توی گروه‌های ‫حمایت از مادران باشه...
‫چون نگران بودن
‫مادرهای دیگه رو تحت خطر قرار بده.
‫- تحت خطر؟ ‫- خطر عزل شدن.
‫نمی‌دونستم.
‫ببین...
‫خیلی از اتفاقات بعدش اشتباه بود.
‫الآن می‌دونیم خیلی اشتباهات بوده،
‫از همون اول،
‫به صورت نهادی، قانونی، همه‌اش.
‫ولی ما شکایت نکردیم.
‫و قرار هم نیست بکنیم.
‫تمام معافیت‌ها رو برای امروز امضا کردیم.
‫ما هیچی نخواستیم.
‫می‌خواستیم ایوان برگرده.
‫آره، که اونم غیرممکن بود.
‫اگه می‌شد برگشت به عقب، ‫باید یه جور دیگه طی می‌شد.
‫همین طور از جانب مقامات. ‫سهل انگاری شده بود.
‫تمام توافق‌نامه ها ‫نتیجه سهل‌انگاری بود، ولی...
‫پشیمونی‌ات کجاست؟
‫همین رو می‌خواییم ببینیم. مگه نه؟
‫پشیمونی‌ات کجاست؟
‫از همه چیز پشیمونم.
‫بدترین نتیجه قابل تصور رخ داده.
‫هر تغییری که ایجاد می‌کردم،
‫ممکن بود به یه ‫نتیجه متفاوت برسه.
‫من از همه چیز پشیمونم.
‫چطوری انقدر خشک حرف می‌زنی؟
‫پس چطوری حرف بزنم؟
‫نمی‌دونم. این طوری که ‫تو حرف می‌زنی خیلی...
‫ببین، ما با دعوی قضائی مخالف بودیم.
‫ولی به این معنی نیست که...
‫نمی‌خواییم درد کشیدن شما رو ببینیم.
‫می‌خواییم عذاب شما رو ببینیم.
‫می‌خواییم اذیت شدن شما رو ببینیم.
‫- مثل بقیه. ‫- مثل بقیه.
‫- مثل تو؟ ‫- آره، مثل من. مثل ما.
‫مثل دختر ما، ‫که خواب به چشم‌هاش نمیاد.
‫جی...
‫باشه.
‫خیلی‌خب، پسر اینا ‫بمب خونگی درست می‌کنه...
‫بمب خونگی!
‫و دستگیر می‌شه. ‫می‌برنش مشاوره.
‫من می‌ترسیدم.
‫چی؟
‫راسته دیگه، ریچارد.
‫ترسیده بودیم.
‫من ترسیده بودم.
‫ترسیده بودی؟
‫آره.
‫بهمون گفته بود که ‫افکار خودکشی داشته.
‫ولی فقط توی اون آزمایشی بود...
‫که به افکار قتل اشاره کرد.
‫ما هم ترسیده بودیم.
‫ولی من دنبال راهی بودم ‫که به بهترین نتیجه برسه.
‫باید همون موقع یه کاری می‌کردیم.
‫- الآن! ‫- باید می‌کردیم...
‫باید می‌کردیم...
‫الآن اینو میگی! ‫ولی چی کار می‌کردیم؟
‫و منم نمی‌تونستم قبول کنم که ‫کل آینده‌اش رو...
‫بخاطر چند تا بمب خونگی نابود کنه. ‫لیندا، منطقی باش.
‫این علاقه به بمب‌ها از کجا اومد؟
‫اصلا تعجب نکرده بودین؟
‫- چرا. ‫- ما نمی‌دونستیم...
‫معلومه که تعجب کردیم. ‫کُپ کرده بودیم.
‫گفت از توی اینترنت خونده.
‫گفت حوصله‌اش سر رفته.
‫گفت فقط یه جور سرگرمیه.
‫"فقط من که نیستم"
‫- چی؟ ‫- آره، همین رو گفت.
‫وقتی هم که درستش کرد، ‫می‌خواست روشنش کنه.
‫رفت توی جنگل.
‫همون جایی که خونه ما بود.
‫کسی که اونجا نبود.
‫نمی‌خواست که...
‫قصدش...
‫ما به این امید بودیم ‫که حرف‌هاش راست باشه.
‫بعدا که طرح‌های بیشتری ‫توی اتاقش پیدا کردیم،
‫بهمون گفت که پول خوبی ‫توی مهندسی توپ‌خانه هست.
‫کار پیدا کردن توی وزارت دفاع.
‫بهونه‌اش همین بود.
‫امکان نداره باور کرده باشی.
‫ما هیچی نمی‌دونستیم.
‫بعد این همه اتفاق، نه...
‫چطوری تونستی باورش کنی؟
‫چون می‌خواستم که باورش کنم.
‫یه چیزهایی بهم گفت.
‫خودش گفت.
‫فکر می‌کردم بهم اعتماد کرده.
‫ولی الآن می‌دونم یه سری ‫حرف‌هایی که بهم گفته بود...
‫عمدا گول زننده بودن،
‫تا من در جریان نباشم.
‫واقعا فکر می‌کردیم ‫قراره تغییر کنه.
‫واسه تابستون برنامه داشتیم.
‫واسه دانشکده.
‫بهمون گفته بودن همین که...
‫ببخشید.
‫همین که یه آدم ‫سرنوشتش رو انتخاب کنه،
‫خوشبختی‌ای توی انتخابش هست.
‫حتی ممکنه سرخوشانه بنظر برسن.
‫اون چند ماه آخر... ‫واقعا خوشحال بودیم.
‫گزینه افکار خودکشی رو تیک زده بود.
‫مشاورش گفته بود طبیعیه.
‫طبیعیه؟
‫که یه مرد جوان عصبانی باشه.
‫واسه چی سوالی می‌پرسی ‫که بخوای نادیده بگیریش؟
‫همسایه خودت زنگ زد پلیس.
‫به ما زنگ زد، نه به پلیس.
‫تقریبا یه سال قبل.
‫شب بدی بود.
‫سعی داشتیم آرومش کنیم،
‫مشکلی که اذیتش می‌کرد رو درست کنیم.
‫گمونم در نهایت...
‫فقط احساساتش رو تشدید کرد.
‫گاهی اوقات ترسناکه.
‫به راحتی ناامید می‌شه.
‫ناامید از چیزهایی ‫که نمی‌تونست متوجه بشه.
‫که باعث می‌شد...
‫- خجالت بکشه. ‫- آره.
‫و همیشه واسش سخت بود ‫که کمک بخواد.
‫ولی در نهایت، دیگه...
‫هیچ درخواستی نکرد.
‫شاید انتظارات من ازش زیادی بود.
‫آزاد گذاشتمش. ‫خواستم دیگه مزاحمش نشم.
‫ولی بعدش، من...
‫فقط رهاش کردم.
‫ببین، من حسابم رو پس دادم.
‫هیچ انتقادی نیست که من نشنیده باشم،
‫یا به خودم وارد نکرده باشم.
‫ما اون طوری که شما گفتید ‫بی احساس نبودیم.
‫- چی؟ ‫- بی‌تفاوت.
‫هیچ حرفی نزدی. ‫هیچی نگفتی.
‫- یه بیانیه منتشر کردیم. ‫- مزخرفه.
‫"غم آخر باشد." ‫همین؟
‫وقتی خواستیم حریم شخصی حفظ بشه،
‫بهمون تهمت مخفی‌کاری زدن.
‫لیاقت حریم شخصی رو نداشتی. ‫هنوزم لیاقتش رو نداری.
‫باید یه حرفی می‌زدی.
‫چی می‌گفتیم؟
‫- از خودت می‌پرسم. ‫- شما...
‫نه، از خودت می‌پرسم.
‫- نه، چی می‌گفتیم؟ ‫- نمی‌دونم.
‫گفتین طی اون اتفاق شما...
‫دارم ازت می‌پرسم. ‫چی می‌گفتیم؟
‫که وقتی اون اتفاق افتاد...
‫- شما ته دلتون خبر داشتین. ‫- نه.
‫باید چی می‌گفتیم؟
‫که وقتی اون اتفاق افتاد،
‫در درون خودتون تعجب نکردین.
‫ولی تعجب کردیم.
‫نمی‌دونستیم چه اتفاقی افتاد.
‫من هنوزم نمی‌دونم.
‫من از سر کار برگشتم خونه ‫و تلفن زنگ خورد.
‫دوستش زنگ زد به خونه ‫که ببینه اینجاست یا نه.
‫پرسیدم مگه توی مدرسه نیستین؟
‫نمی...
‫گفت اون روز کلا هیدن رو ندیده بود.
‫که یه چیزی شده.
‫یه اتفاقی داره میفته.
‫من خبر نداشتم...
‫حتی وقتی تلویزیون رو روشن کردم،
‫مدرسه رو از بالا دیدم.
‫من... من...
‫اصلا نمی‌دونستم حرفش چیه.
‫ما خبر نداشتیم.
‫این دوستش. ‫همون الکس بود، نه؟
‫- آره. ‫- آره. همونی که خبر داشت.
‫نه. شک کرده بود.
‫اسلحه مال پدر اون بود.
‫اون که خبر نداشت ‫هیدن برداشته.
‫ازتون خواست... که برید دنبالش بگردین.
‫پس حتما بهش فکر کرده.
‫از ما پرسید چون اتفاقه افتاده بود.
‫خودش مدرسه بود. ‫هیچ‌کس هنوز خبر نداشت.
‫"برو اتاقش رو بگرد."
‫- گفت... "توی کمد". ‫- آره، آره.
‫الکس بهمون گفت.
‫گفت تلفنش رو جواب نمی‌ده.
‫و کس دیگه‌ای ندیدش،
‫می‌شه دنبالش بگردین؟
‫آره. من حتی نمی‌دونستم ‫باید دنبال چی بگردم.
‫فکر کردم اگه چیزی باشه بهم می‌گه.
‫همین طور گریه می‌کرد ‫می‌گفت "ببخشید".
‫فکر کردم خودش کاری کرده.
‫هممون این فکر رو کردیم.
‫هیچ‌کس از ما خبر نداشت ‫که خانواده الکس اسلحه داشتن،
‫یا اینکه هیدن ازش استفاده کرده.
‫ما هم بعدش خبردار شدیم.
‫موقع حادثه تو کجا بودی...؟
‫سر کار بودم.
‫برنامه کاری من نظمی نداره،
‫ظاهرا.
‫اِم...
‫یه دوست، یه همکار، ‫گفت از دفتر برم بیرون.
‫- تلویزیون روشن بود... ‫- وایستا، وایستا، نگو.
‫ما نمی‌خواییم این رو... ‫نمی‌خواییم این رو بشنویم.
‫می‌خواییم بدونیم چرا کاری نکردی،
‫چرا هیچی نگفتی.
‫من می‌خوام.
‫- چی؟ ‫- من می‌خوام بشنوم.
‫که چی بشه؟ چرا؟
‫می‌دونم. ولی می‌خوام بشنوم.
‫بهت زنگ زدم.
‫آره، ولی...
‫حرف زدن درموردش سخت بود.
‫سعی کردم، ولی نتونستم.
‫مشخص بود. ‫پس منم بدترین رو تصور کرده بودم.
‫ولی بدترین حالت نبود...
‫بهم گفتی "اصلا خونه نیومده".
‫اتاقش کلا...
‫تختش تمیز بود.
‫و یه دفتری روی بالش بود.
‫که تا حالا ندیده بودمش.
‫استفاده شده و علامت دار بود.
‫وای، خیلی ترسیده بودم.
‫حتما کل روز اونجا بوده، کل شب.
‫من هنوز خبر نداشتم اون چی دیده.
‫فقط می‌خواستم برم خونه.
‫و یه لحظه با خودم گفتم؛
‫"چرا دارم می‌رم خونه؟ ‫باید برم مدرسه."
‫بعدش خواهرم بهم زنگ زد.
‫دائم بهم می‌گفت بزن کنار.
‫منم گفتم کنار نمی‌زنم.
‫ماشین رو کنار نمی‌زنم، ‫و بعدش...
‫جفتمون زدیم زیر گریه.
‫منم فقط...
‫درست یادم نیست.
‫پیچیدم توی خیابون خودمون.
‫گمونم دلم می‌خواست برم اونجا و...
‫ولی خیلی دیر شده بود.
‫صدها نفر جمع شده بودن، ‫همه لباس سیاه.
‫خیلی یهویی، ‫با هلیکوپتر...
‫نتونستم نزدیک پارکینگ بشم،
‫همونجا ماشین رو ول کردم.
‫هنوزم نمی‌دونم کی ماشین رو برگردوند.
‫آره.
‫ما رو از هم جدا کردن.
‫مجبورمون کردن بیرون بمونیم، ‫که خونه رو بگردن.
‫من رو توی حیاط نگه داشتن.
‫من دائم می‌گفتم ‫"اشتباه شده، اشتباه..."
‫یه افسر پلیسی مراقب من بود.
‫که مطمئن بشه من...
‫البته من بعدا فهمیدم، ‫که مطمئن بشه با خودم کاری نکنم.
‫بالأخره ازش پرسیدم، ‫"پسرم مُرده؟"
‫اونم گفت،
‫از روی نامهربونی نگفت،
‫"آره".
‫"ولی فقط همین قدرش رو می‌تونم بگم"
‫انگار که...
‫کارشون اشتباه بود ‫که ما رو جدا کردن،
‫اشتباه بود.
‫واقعا بود، ریچارد.
‫مجبور نبودن.
‫دائم درخواست می‌کردم، ‫التماس می‌کردم که زنم رو ببینم.
‫التماس کردم، لیندا.
‫تقصیر ما نیست، ریچارد.
‫اشتباه کردن.
‫درسته.
‫خیلی از اوقات با خودم می‌گفتم ‫کاش من هم می‌کشت.
‫ولی ما رو دوست داشت.
‫خودش بهمون گفت.
‫گفت واسه عذابی که به ما ‫وارد کرد شرمنده‌ست.
‫توی دفترش.
‫آره.
‫زندگی‌هاتون رو نابود کرد.
‫زندگی همه ما رو.
‫درسته. ولی عشقی که ما داشتیم...
‫واقعی بود.
‫و راستش رو بگیم، به نظر ما ‫ما والدین خوبی هستیم.
‫و روش افتضاح و گیج کننده‌ای، ‫هنوزم فکر می‌کنیم خوبیم.
‫مگه این بدتر نیست؟ ‫که فکر می‌کردم مادر خوبی‌ام؟
‫من عاشق بچه‌هامم.
‫من که با بقیه ‫مادر ها زیاد فرقی نداشتم.
‫چطوری شد که من ‫انقدر تصمیمات متفاوت داشتم؟
‫باعث می‌شه خیلی...
‫خیلی سخت بشه ‫به چیزی اعتماد کرد.
‫من یه قاتل بزرگ کردم.
‫ولی گاهی اوقات...
‫نمی‌دونم هنوز غصه می‌خورم...
‫یا اصلا غصه خوردم یا نه.
‫مراسمش مخفیانه بود.
‫هیچ کلیسای محلی‌ای واسه یادبودش نیومد.
‫ریچارد واسه دفن پسرش ‫باید التماس می‌کرد.
‫وقتی که بالأخره یه جایی رو پیدا کردیم، ‫من خیلی خجالت می‌کشیدم.
‫مهربونی اونا...
‫آدم توی مراسم باید خاطره بگه. ‫ما قایم شدیم.
‫خیلی از دوست‌های ما ‫نمی‌دونستن چی باید بگن.
‫- نیومدن. ‫- نه.
‫ما نزدیک‌ترین خویشاوندانمون رو ‫اونجا داشتیم، از دوست‌های خوبمون.
‫یادمه به ساعت نگاه می‌کردم.
‫ما خیلی غرق سرزنش شده بودیم.
‫وضعیت مالی ما غیرقابل تصور بود.
‫انگار در اون لحظه نمی‌شد...
‫سوگواری کرد.
‫من جلوش رو نگرفتم، ‫چون خبر نداشتم.
‫و هیچ حرفی نزدم،
‫چون نمی‌دونستم باید چی بگم.
‫و معذرت می‌خوام.
‫فکر نمی‌کردم به اندازه کافی ‫حرف خوبی برای زدن داشته باشم.
‫منم جواب می‌خوام. واقعا می‌گم.
‫باید اعمال اون رو با بچه‌ای وقف بدم...
‫که بزرگش کردم و عاشقش بودم.
‫ولی شاید هیچ جوابی نباشه.
‫شاید آخرین کسایی که ‫چیزی می‌دونن ما باشیم.
‫"نفرت رو می‌شناسیم."
‫والدین جو مورفی این رو می‌گفتن.
‫کلیسای اونا رو یادتونه؟
‫"نباید بدونیم چرا نفرت داریم، ‫چون نفرت رو می‌شناسیم."
‫یا یه همچین حرف مسخره‌ای بود.
‫اینا مال کسیه؟
‫فکر کنم می‌شه خورد.
‫کسی نمی‌خواد؟
‫- نه، ممنون. ‫- نمی‌شه اینجا نفس کشید.
‫اون حرکت کلیسای بعدش
‫من رو خیلی عصبانی کرد.
‫که چی؟ شیطان؟
‫واقعا؟
‫مسخره‌ست.
‫به کلیسای کاتولیک اعتماد کنید...
‫تا ورشکسته ترین جواب رو ارائه بده.
‫شرمنده.
‫اینجا یه کلیسای اسقفیه.
‫خیلی‌خب، نمی‌دونم. ‫من...
‫من مسیحی‌ام. ‫مذهبی که نیستم.
‫سطل آشغال هست یا...؟
‫بذارش همونجا.
‫حداقل اول پذیرش پیدا کردن.
‫آره. حداقل برای...
‫چه بدونم.
‫ولی برای بقیه ما ‫که دنبال دلیل می‌گردیم،
‫باید به کسی که بود نگاه کنیم.
‫ما می‌دونستیم مشکل داره، ‫فقط از توانایی‌هاش خبر نداشتیم.
‫قبوله. خبر نداشتی...
‫سوال من به خاطر اینه که...
‫یه روانپزشک بعدش بهمون گفت...
‫که مشکلاتش رو بیان نمی‌کرد.
‫که احتمالا نمی‌تونست...
‫با خودمون گفتیم ‫شاید به دوست‌هاش گفته.
‫خودمون ازش خواسته بودیم بگه.
‫دوباره واسه خودش دوست پیدا کرد. ‫توی دبیرستان.
‫یه گروه خوب پیدا کرد.
‫گروه خوب؟
‫الکس رو می‌گی که بهش ‫نشون داد اسلحه باباش کجاست؟
‫هیدن اسلحه‌ها رو دزدید.
‫دوستش این وسط هیچ کاره‌ای نبود.
‫همون گروهی که می‌رفتن ‫میدون تیر اندازی.
‫شب و روز می‌نشستن ‫"ندای وظیفه" بازی می‌کردن.
‫فقط یه بازیه. ‫شبیه سازیه.
‫چند بار رفتن میدون تیر اندازی؟
‫- فقط دو بار. ‫- نه، فقط از دو بارش خبر داریم.
‫اصلا دیگه با این بازی های امروزی...
‫لازم نیست برن جایی تیراندازی کنن.
‫اگه اجازه بدی ته بحثی که می‌کنی رو بگم،
‫من فقط دارم می‌گم اواخر عمرش،
‫حالا هر جوری که بود، ‫به نظر مشهور می‌اومد،
‫- واسه خودش، توی حلقه زندگی خودش. ‫- باشه. حتما.
‫ولی موضوع حرف من این نیست.
‫منم فقط دارم می‌گم...
‫ما نمی‌دونیم چقدر منزوی بوده،
‫چون مشهور بوده.
‫یا نه... اصلا کلمه درستی رو نگفتم، قبوله.
‫ولی ما از شرایطی که داخلش بود، ‫و سطح صمیمیت اجتماعی
‫زندگی اون خبر نداریم.
‫ما فقط خوشحال بودیم که ‫یه زندگی اجتماعی داره.
‫خیلی‌خب، اون انزوا...
‫ولی توی دبیرستان بهش زور می‌گفتن.
‫دوست‌هاش که زور نمی‌گفتن.
‫ولی بازم.
‫همشون به پلیس گفتن...
‫که چقدر درمورد کشتن ‫بقیه دانش آموزها حرف می‌زد.
‫گفتن همشون اینطوری حرف می‌زنن.
‫همه بچه‌های اون گروه ‫بهشون زور گفته می‌شد.
‫حالا ولش کن. مهم نیست.
‫شرمنده، فقط من حرفم رو بزنم.
‫اون انزوا...
‫حتی وقتی دوست داشت، ‫یه جدایی وجود داشت،
‫گاهی اوقات نشون دهنده ‫فقدان احساس و همدلیه.
‫حالا هزاران ساعت اینترنت رو ‫بهش اضافه کن...
‫که ارتباط انسانی واقعی نداشته.
‫اینا همه‌اش... حرف‌های اون روان پزشکه.
‫خودمون روان شناسی سرمون می‌شه.
‫خیلی‌خب، پس شاید درمورد ‫مطالعاتی شنیدی که...
‫درمورد اف.ام.آر.آی ـه، ‫اسکن مغزی،
‫که می‌گن می‌شه توش پاسخ مغز رو دید،
‫یا عدم پاسخ مغز.
‫درواقع اتصالات کمتر...
‫ماده کمتری توی قشر ‫جلوی مغز و آمیگدال وجود داره.
‫- جی، جی... ‫- نه، لطفا. وایستا.
‫فقط دارم...
‫اسم نرون‌های آینه‌ای شنیدین؟
‫خدایا، جی. ‫ما صلاحیتش رو نداریم.
‫من متخصص نیستم، باشه. ‫ولی حرفم... فکر کنم...
‫ممکنه کارساز باشه.
‫نمی‌دونم، ایده اصلی قضیه.
‫اگه می‌تونستیم ببینیم...
‫یا می‌تونستیم یه چیزی رو ‫پیش بینی کنیم.
‫می‌دونی، دکتر ها...
‫با این آزمایش‌ها، ‫و چیزهایی که نشون می‌دن...
‫می‌دونم.
‫یه سری کلمات و عکس‌هایی نشون می‌دن،
‫که مغز بهشون واکنشی بده،
‫یه هیجان یا احساسی نشون بده،
‫ولی نشون نمی‌ده.
‫دقیقا. و افرادی که روان‌پریشی دارن...
‫پسر من آدم همدلی بود.
‫خیلی هم احساساتی بود.
‫خب، شاید هم بود.
‫شاید هم تو نمی‌دونستی ‫چه حسی داشت.
‫شاید داشت مخفی می‌کرد.
‫پسر من روان‌پریش نبود.
‫اون توی عذاب بود.
‫شاید قابل درمان نباشه، خب؟
‫چون مگه تا حالا چیزی کارساز بوده؟
‫آخه چند تا دارو؟ قرص؟
‫یعنی اگه توی ساختار مغز باشه...
‫می‌دونی، مسئله آسیب شناسی نیست، ‫دیگه فیزیکیه.
‫من متوجه حرفت می‌شم.
‫پس مسئله دبیرستان نیست،
‫یا راهنمایی، یا نقل مکان و هرچیزی.
‫مشکل خودش بود.
‫بچگی‌های ایوان رو یادته؟
‫هر روز احساس می‌کنم ‫هیدن هنوز بچه منه.
‫درماندگی‌اش.
‫گریه کردنش، و لبخند زدنش.
‫من به حرفی که می‌زنی باور ندارم.
‫لیندا، حتما یه اتفاقی افتاده.
‫- هیچ سوء استفاده‌ای نبوده. ‫- فقط سوء استفاده نه.
‫بی‌توجهی؟ ما تا جایی که تونستیم ‫همیشه کنارش بودیم.
‫و بعضی اوقات هم نمی‌تونید باشید، ‫درک می‌کنم.
‫ولی تا وقتی پیشمون هستن...
‫باید مسیرشون رو درست کنیم.
‫ما هم شکست خوردیم.
‫خودم می‌دونم.
‫و منم تمام تلاشم رو کردم ‫که درستش کنم.
‫و حاضر بودم همه چیزم رو بدم، ‫که بتونم کنارش باشم.
‫ولی بودی.
‫اگه همون موقع می‌فهمیدم.
‫ولی شاید هیچ‌کس ‫نمی‌تونست بهش نزدیک بشه.
‫شاید نمی‌تونست که...
‫نه!
‫اختلال دوقطبی، افسردگی، ‫شیدایی، بیش فعالی،
‫اختلال اسکیزوافکتیو احتمالی.
‫هیچ کدوم از اینا روان‌آزاری نیست.
‫اصلاً نمی‌فهمی داری چی میگی.
‫اگه یه نگاهی به مدارک پزشکی
‫و گزارش جرمش بندازی،
‫که بالاخره تونستیم گزارش ‫کامل رو بگیریم.
بنظرت نباید مدارک
‫یعنی همون کارایی که کرده رو
‫با رابطه‌ای که قبلاً باهاش داشتی، کنار هم بذاری؟
‫به چنین آدمی تبدیل شده بود.
‫همیشه که اینطوری نبود.
‫خب میشه حساب کرد،
‫که از چندوقت پیش واسه این ‫کار برنامه‌ریزی کرده بوده.
‫بابا، اصلاً می‌تونیم رد پاش رو بگیریم.
‫به نظر من که این زمان‌بندی
‫به هیچ‌وجه چیزی رو
‫درمورد وضع روانیش ثابت نمی‌کنه.
‫چطور می‌تونی این حرف رو بزنی؟
‫ما که منکر کارایی که کرده یا آدم دیگه‌ای ‫که بهش تبدیل شده، نیستیم.
‫انگار فقط داری یه بچه ‫عقب‌افتاده رو دعوا می‌کنی.
‫اون پسرم بود.
‫نمی‌تونم احساساتم رو
‫از گذشته و خاطراتمون پاک کنم.
‫ازت نخواستم این کار رو بکنی.
‫منظورم اینه کاری که کرده، ‫پتانسیلش برای کشتن یه نفر،
‫به احتمال زیاد از خیلی وقت پیش
‫تو فکرش بوده.
‫فکر کردی با گفتن یه کلمه
‫می‌تونی بفهمیش؟
‫و شک به دلت راه ندی؟
‫خب، من این کار رو نمی‌کنم.
‫چنین طرز فکری ندارم.
‫به این سادگیا نیست.
‫چیزاییه که نمی‌تونی بفهمی.
‫و این باعث درموندگیش شد. ‫اون درمونده بود.
‫ولی این وظیفه ماس که کمک کنیم.
‫وظیفمونه. و بعضی‌ مواقع
‫مهم نیست که بتونیم ‫ نشونه‌ها رو ببینیم یا نه.
‫با این‌حال... مسئولیتش به دوش ماس.
‫گفتم که از پس این کار برنیومدم.
‫شاید هم نمی‌دونستی که با ‫کی سر و کار داری.
‫ببین، گزارش خودش گویای همه چیزه.
‫تا اون موقع مُرده بود.
‫منظورم قصد قبلیشه.
‫- کسی رو هدف نگرفته بود. ‫- چی؟
‫- چی...؟ ‫- چی داری میگی؟
‫مگه چه فرقی می‌کنه؟
‫وگرنه می‌گفت.
‫چی؟ یعنی خیلی بهتر شد؟
‫اصلاً منظورت چیه که کسی ‫رو هدف نگرفته بود؟
‫تا حالا هیچکدومشون رو ندیده بود.
‫خدایا. مدرسه خودش بود.
‫شاگردای خودش.
‫هیچوقت به اون کلاس نرفته بود.
‫می‌خواست اونا رو بکشه.
‫دانش آموزای کلاس اون نبودن.
‫- ایوان... ‫- نه، نه... چیزی نگو.
‫- فقط دارم میگم که... ‫- چیزی نگو.
‫- فقط دارم میگم. ‫- خب نگو.
‫- خیلی خب. ‫ - هیچکدومشون رو نمی‌شناخت.
‫- می‌خواست زجرشون بده. ‫- جی.
‫- ولی... ‫- ولی چی؟
‫از قصد نبوده؟ می‌خواستی همین رو بگی؟
‫دنبال این نبود که هیچ ‫بنی‌بشری رو زجر بده.
‫خب، پسر من که زجر کشید.
‫ایوان خیلی زجر کشید ‫و تقصیر پسرته.
‫متاسفم. با جفتتونم.
‫- نه... ‫- خودم می‌دونم چه اتفاقی افتاده.
‫- وایسا. ‫- نه، نمی‌دونی.
‫بدترین کار ممکن رو کرده،
‫ولی گزارش رو دیدم.
‫نه! نمی‌دونی پسرم چطوری مُرد!
‫خدایا.
‫ساعت 1:29 وارد کلاس ایوان شد.
‫یه بمب انداخت وسط نیمکتا.
‫شروع به تیراندازی کرد.
‫سی‌ثانیه همونجا موند.
‫می‌تونست همه‌شون رو بکشه.
‫خودش نخواست. تماشاشون کرد.
‫صورتش رو دیدن. دیدن ‫که داشته تماشا می‌کرده.
‫می‌دونست که ایوان زنده‌ بوده.
‫وقتی که رفت می‌دونست که ‫کیا مُردن و کیا زنده.
‫ هیچ‌وقت نمی‌فهمیم که تو ‫اون کلاس چه خبر بوده.
‫نه، اون زجر کشید.
‫شش دقیقه.
‫شش دقیقه بعد برمی‌گرده،
‫پسرت ‫دقیقاً از همون مسیر برمی‌گرده
‫دوباره میره به راهرو.
‫ساعت 1:35 برمی‌گرده که کار رو تموم کنه.
‫و ایوان هم همونجاس.
‫آخرین شلیک، ساعت 1:36،
‫می‌خوره به...
‫گردن پسرم.
‫به سُرخرگش.
‫- جی... ‫ - نه. شش دقیقه.
‫زنده بود. می‌خواست بره بیرون.
‫رَد خون میگه که می‌خواسته...
‫- جی، خواهش می‌کنم بس کن. ‫- نه!
‫برگشت. روی حساب و کتاب.
‫نگاه می‌کرد.
‫و ایوان...
‫هنوز زنده بود.
‫می‌دونم.
‫نمی‌دونی.
‫من می‌دونم!
‫علامتای روی زمین.
‫و مسیری که داشته سینه‌خیز می‌رفته.
‫می‌دونم که زخماش،
‫به چه ترتیبی بودن.
‫می‌دونم چطور جنگید.
‫و چطوری مُرد.
‫نه.
‫مُرد.
‫خواهش می‌کنم بس کن.
‫خواهش می‌کنم.
‫کرولاین، جاناتان و توری
‫توی انفجار مستقیماً مُردن.
‫به دنیل سه بار شلیک شد،
‫دو بار توی شُش و یه ‫بار هم توی قلب.
‫وقتی رو نیمکتش نشسته بود مُرد.
‫به جولیانا دو بار توی پاش شلیک شد. ‫یکی توی زانو
‫و یکی هم تو رانش.
‫سرخرگ رانیش.
‫داری چه کار می‌کنی؟
‫به خاطر شیشه‌ای که تو ‫چشمش رفته بود، نابینا شد.
‫سعی کرد از کلاس سینه‌خیز بیرون بره.
‫ولی قبل از این که راهش ‫رو پیدا کنه، مُرد.
‫خیلی خب.
‫به ونسا چهار بار شلیک شد،
‫دوبار به شکم و دوبار به سرش.
‫فهمیدیم که می‌دونی.
‫به خاطر فوت شده‌ها و زخمی‌ها
‫متاسفم.
‫ولی می‌دونم.
‫همه چیز رو.
‫می‌دونم که ایوان، اون روز ‫ چه بلایی سرش اومده.
‫هِیدن هم همینطور.
‫برگشت.
‫داشت می‌رفت کتابخونه، ‫همونجایی که می‌خواست بمیره.
‫بهمون گفته بود. توی ‫دفترچه‌ش نوشته بود.
‫"اونجا پیدام می‌کنین. ‫جایی که ساکته."
‫با کمال احترام میگم... جایی که
‫ساعت 1:41، آخرین شلیک اتفاق افتاد.
‫تو کتابخونه.
‫مردم دیدن. بچه‌ها دیدن.
‫- کریستوفر... ‫- به سرش شلیک شد.
‫می‌دونم.
‫پسرم.
‫به صورتش شلیک شد،
‫زیر میز قایم شده بود و ‫التماس می‌کرد که نکشتش.
‫این رو اونا گفتن.
‫این فقط یه احساس نیست.
‫تنفره.
‫آشفتگی؟ تنفر؟ خشم؟
‫- ناامیدی؟ ‫- نه، نه، نه.
‫کرختی، بی‌تفاوتی.
‫- سردی، بی‌عاطفگی. ‫- خباثت؟
‫اینا رو می‌خوای بگی؟
‫چون...
‫من نمیگم.
‫نمیگم.
‫مهم نیست.
‫ما رفتیم مدرسه. می‌دونستین؟
‫برای خانواده قربانی‌ها بود،
‫ و هِیدن قربانی‌ حساب نمیشد.
‫واسه این قضیه جنگیدیم.
‫و خسارات رو دیدیم.
‫پنجره‌ها، لکه‌های سیاه.
‫تنفرش رو دیدیم.
‫- خط‌ها. ‫- کارایی که کرده بود. چی؟
‫خط‌ها و نوارها.
.خط دور بچه‌ها
‫آقای مور.
‫بله. جسدها.
‫من...
‫نمی‌دونستم اجازه داشتی که بری.
‫خب، مخفی نگهش داشتن. ‫نمی‌خواستن که...
‫خشونت بیشتری به وجود بیاد.
‫همه برای 10 نفر عزاداری کردن.
‫ما برای 11 نفر.
‫یادبودی برای 11 نفر در کار نیست.
‫تو هیچ کنسرتی اسم 11 نفر رو نمی‌خونن، ‫و درک می‌کنم،
‫ولی اونقدرا هم دورم رو خط نمی‌کشن.
‫خسارت...
‫به اون زیادی...
‫اون درد داشت.
‫درد بود که به اونجا کشوندنش.
‫بچه دیگه‌ای نمی‌خواستم.
‫ولی...
‫وقتی به دنیا اومد...
‫خیلی هِیدن رو دوست داشتم.
‫ولی شاید...
‫شاید هیچوقت نباید به دنیا میومد.
‫نه.
‫هیچوقت نباید می‌رفتیم مدرسه.
‫وقتی این حس ترس مزخرف به خاطرم میاد،
‫ترس از کاری که پسرم کرده.
‫و اون خط‌های دراز و نازک ‫روی فرش میاد تو ذهنم.
‫تنهای تنها.
‫می‌دونستم پسرمه.
‫نه به خاطر جایی که بود...
‫فقط می‌دونستم اونه.
.من هم ایوان رو شناختم
‫نه به خاطر خط‌ها.
‫به خاطر شمارَش.
‫شماره علامت توی گزارش.
‫آره.
‫شماره یک بود.
‫فکر کنم اولین نفری بود که پیدا کردن.
‫اون...
‫خیلی...
‫خیلی سخت بود.
‫خیلی.
‫لطفاً به دل نگیرین ولی...
‫باعث شد احساسی مثل ‫بقیه شما داشته باشم.
‫یکی از پدرمادرا می‌گفت،
‫یادم نیست کدومشون بود،
‫با یه لحن بدی که خودش هم ‫همینطوری می‌خواست گفت.
‫که شما تنهاترین آدمای توی این دنیایین.
‫عادلانه نیست...
‫خب، بد هم نمی‌گفته.
‫هنوز برام نامه میاد.
‫بعضی‌هاشون نفرت انگیزن، ‫بعضی‌هاشون هم برای همدردی.
‫اکثرشون عجیب غریبن.
‫هدف کارش رو نمی‌فهمم،
‫ولی فقط یاد کاری که کرده بود میفتادم.
‫و فقط سعی می‌کردم ‫کسی که قبلاً بود رو به یاد بیارم.
‫و مجبورم این کار رو بکنم
‫می‌فهمین؟
‫گفتین که زندگی‌هامون رو نابود کرد.
‫آره، کرد.
‫و بعضی‌وقتا که به این فکر می‌کنم
‫که دنیا بدون اون جای بهتری میشد،
نمی‌تونم بگم که حال من هم بهتر میشد
‫وای خدا
‫ببخشید، می‌دونم که...
‫- نه. ‫- نباید این رو می‌گفتم.
‫فقط...
‫فکر می‌کردم که باید باور داشته باشم
‫که زندگی پسرم بی‌ارزش بوده
‫به خاطر کاری که قبل از مرگش کرده،
‫ولی مجبور نیستم چنین باوری ‫داشته باشم، مگه نه؟
‫یا شنیدنش براتون سخته؟
‫به گمونم.
.‫آره، همینطوره
‫ولی بهت نمیگم که چطوری ‫یاد پسرت رو زنده نگه داری
‫نه، من...
‫نه، نمیددونم...
‫چرا، سخته
‫ولی نه، فکر کنم...
‫فکر کنم درسته. من...
‫خدایا... نمی‌دونم.
‫اشکالی نداره.
‫ازتون انتظار ندارم چنین احساسی داشته باشین
‫نه، نه، موضوع این نیست. ‫موضوع این نیست.
‫پسر... پسرتون نیست.
‫اون
‫نیست.
‫به خاطر...
‫ارزشه.
‫ارزش‌هاشون.
‫ببین، من...
‫بهش قول داده بودم. ‫بهش قول داده بودم.
‫که نمی‌تونم سرش وایسم...
‫- هی، عزیزم. ‫- نه... خواهش می‌کنم.
‫چه قولی بهش داده بودی؟
‫بهش قول داده بودم که ‫زندگیش یه معنایی داره.
‫و زندگی بی‌خودی نداره.
‫که به خاطر اون و همه‌شون،
‫اوضاع عوض میشه، می‌دونین؟
‫ولی هیچی عوض نشده. هیچی.
‫تنها تفاوتش اینه که مُرده‌ان.
‫و هنوز که هنوزه صداشون تو گوشمه. ‫صدای پدرمادرهاشون.
‫آخرین بازمانده‌ها‌مون توی اون آتش‌سوزی،
‫تنهاترین آدمای تو دنیا ‫می‌پرسیدن،
‫"منظورت چیه که رفتن؟"
‫"کجا رفتن؟"
‫"رفتن کجا؟"
‫پس وقتی میگی ارزش... ‫که زندگیشون ارزشی داره،
‫و این تنها چیزیه که می‌خوام.
‫می‌خوام پشتش یه معنایی باشه...
‫می‌خوام... عوض بشه.
‫چرا باید عوض شه؟
‫چی؟
‫میشه یه خاطره از ایوان برام تعریف کنی؟
‫چی؟
‫لطفاً. میشه یه خاطره ازش تعریف کنی؟
‫حالا؟
‫آره.
‫جی... نمی‌دونم. ‫خیلی هست.
‫مهم نیست. بدون فکر بگو.
‫- فقط یکی تعریف کن. ‫- جی...
‫- نه، بیا، بیا... ‫- چیزی نیست عزیزم.
‫- بگو. ‫- نه، بیا اینجا.
‫- بیا، بیا اینجا. ‫- خیلی خب.
‫- بیا. ‫- باشه. باشه.
‫- خدایا. ‫- چیزی نیست.
‫خیلی خب، خیلی خب. ‫بذار ببینم.
‫بذار فکر کنم...
‫امم.
‫فکر کنم 12 سالش بود.
‫12 سالش بود.
‫ام...
‫کلاش ششم بود؟
‫نمی‌دونم. بچه بود و...
‫پاییز بود...
‫داشت با دوستاش توی پارک ‫فوتبال بازی می‌کرد،
‫نزدیک خونمون بود و...
‫قبلاً تو پارک نزدیک خونمون بازی می‌کرد...
‫یک‌شنبه‌ها...
‫فقط چندمتر از خونمون دور بود.
‫ولی باید یه مجلس شامی می‌رفتیم.
‫مامان بابای جی می‌خواستن ببیننمون.
‫واسه همین رفتم بهش گفتم، ‫"خودت رو خیلی کثیف نکنی،
‫چون تا ساعت 5 باید بریم."
‫گفت، "مامان
‫هرچی کثیف‌تر باشی یعنی بهتری.
‫اینطوری میشه بهترین بازیکنای
‫تیم رو تشخیص داد.
‫اونایی که بهشون چمن چسبیده
‫و روی لباساشون لکه هست."
‫و من گفتم...
‫گفتم...
‫خیلی بانمک بود.
‫گفتم، "مگه بازیکنای خوب اونایی نیستن ‫که اکثراً از رو تکل می‌پرن
‫و خیلی نمیفتن رو زمین؟"
‫"نه مامان، هرچی کثیف‌تر باشی یعنی بهتری."
‫"خیلی خب."
‫سر هر مسئله‌ای اینطوری بود،
‫عقیده‌های قوی‌ای داشت،
‫با این که اصلاً درمورد حرفی که
‫داشت می‌زد، هیچ‌چیزی نمی‌دونست.
‫ممنون.
‫بعدش...
نزدیکای 5 بود
‫ساعت داشت 5 میشد و ‫هنوز برنگشته بود،
‫و منم دیگه می‌خواستم برم و بگیرمش،
‫و برش گردونم،
‫بعدش سوفی اومد دم در.
‫همه‌جا دنبال ایوان می‌رفت،
‫عاشق این بود که بازی ‫پسربچه‌ها رو ببینه.
‫یهو اومد و گفت،
‫"مامان... وای خدا، ‫مامان، ایوان رو ببین."
‫منم رفتم سر نبش و دیدمش،
‫ از سر تا پاش پر از گِل بود.
‫- خیلی مسخره شده بود. ‫- خیلی.
‫انگار رفته بود حموم گِل.
‫اصلاً تو مخیله‌ام نمی‌گُنجید،
‫ منم دیگه اون روم بالا اومد.
‫"ایوان. چه غلطی کردی؟"
‫خیلی اعتماد به نفس داشت.
‫آره.
‫کاملاً خونسرد بود.
‫"مامان، گفتم که، بهترین بازیکنا ‫همیشه کثیف‌ترینان."
‫اون...
‫می‌دونین؟
‫خیلی عصبانی بودم.
‫ولی بعد خنده‌م گرفت.
‫و بغلش کردم،
‫با گِل،
‫و علفایی که روش بود.
‫بوی اون.
‫برگای خیس.
‫کودک درونش.
‫میشد زندگی رو درونش حس کرد.
‫اجازه دادیم همینطوری بیاد مهمونی.
‫- صورتش رو شست. ‫- خب آره ولی...
‫خیلی سربلند بود.
‫زندگیش این معنا رو داشته.
‫بذارین در آرامش باشه.
‫ایوان مجبور نیست دنیا رو تغییر بده.
‫ولی هنوز دلتنگشم.
‫یادته چی برام نوشتی؟
‫وای خدا
‫خیلی چیز برات نوشتم.
‫نوشتی،
‫"می‌خوام پسرم رو بشناسی.
‫می‌خوام اسمش رو بدونی."
‫آره.
‫تو خاطره‌ای داری؟
‫خدایا.
‫من...
‫همه‌شون رو حفظم.
‫من...
‫باشه برای بعد. خب؟
‫جی.
‫بله؟
‫فکر کنم باید...
‫چی؟
‫فکر کنم آماده‌م.
‫خیلی خب.
‫باید بهتون بگم...
‫بدجوری می‌خواستم
‫که تنبیه یا درس عبرتی برای دیگران بشین.
‫با چنین خواسته‌ای اومدم اینجا.
‫ولی تو همه‌مون یه چیزی مُرده. ‫توی همه‌مون.
‫ولی خیلی می‌ترسم که چیزی که می‌خواستم،
‫چیزی که لازم داشتم، اونی ‫نباشه که فکرش رو می‌کردم.
‫به چی فکر می‌کردی؟
‫که اگه شما رو می‌بخشیدم، ‫اون رو از دست می‌دادم.
‫وای... نه.
‫آره.
‫ولی شاید فقط کافی بود ‫که کنارتون باشم.
‫چون حالا می‌دونم که...
‫شما رو می‌بخشم.
‫جدی میگم.
‫شما رو می‌بخشم.
‫و باید بهتون بگم که...
‫باید بهتون بگم...
‫هیدن رو هم بخشیدم
‫به خاطر کاری که کرده، ‫به خاطر گرفتن جون بچه‌م.
‫چون با تموم وجودم می‌دونم ‫که از دست رفته بود.
‫واسه همین... می‌بخشمش.
‫چون دیگه نمی‌تونم اینطوری زندگی کنم.
‫- عزیزم. ‫- نه، نمی‌تونم. نمی‌تونیم.
‫- خیلی خب. ‫- خوابمون نمی‌بره.
‫نمی‌تونیم نفس بکشیم.
‫دیگه خیلی همدیگه رو نمی‌بینیم،
‫ولی می‌خوام. می‌خوام.
‫- باشه؟ ‫- باشه؟
‫چون دیگه نمی‌تونم اینطوری ادامه بدم.
‫نمی‌تونم. به خاطر اون نیست. نیست.
‫فقط به خاطر این درد وحشتناکیه
‫که آرزو می‌کنیم ‫گذشته یه جور دیگه میشد،
‫و دیگه نمی‌تونم بذارم که ‫زندگیم رو تو مشتش بگیره،
‫چون اگه بذارم می‌ترسم که ‫دیگه هیچوقت نتونم ببینمش.
‫و باید ببینمش.
‫می‌دونم که میشه. می‌دونم که بعداً می‌بینمش.
‫می‌دونم که اگه بتونم ببخشم، ‫می‌تونم اون رو هم کنارم نگهش دارم.
‫اگه بتونم دوباره عاشق بشم.
‫واسه همین می‌بخشم.
‫می‌بخشم.
‫شاید همین راهش باشه.
‫این سکوت.
‫شاید همین، راه درست خداحافظی باشه.
‫آره.
‫خوبه.
‫می‌خواین...؟
‫شاید یه کوچولو...؟
‫باشه.
‫همم.
‫خب...
‫امیدوارم تونسته باشیم کمکی کرده باشیم.
‫ممنون.
‫چیز دیگه‌ای نیست؟
‫فکر نکنم. خیلی خسته‌م.
‫خب، به گمونم... می‌دونین...
‫می‌تونیم هروقت دیگه‌ای ‫که شد حرف بزنیم.
‫- حتماً. ‫- باشه؟
‫حتماً.
‫ممنون که عکساتون رو آوردین.
‫خواهش می‌کنم. از شما ممنونیم.
‫ممنون بابت گل‌هایی که آوردین.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- می‌تونین ببرینش؟ گل‌ها رو میگم.
‫نمی‌خوام مجبور بشین...
‫نه. یه کاریش می‌کنیم.
‫آره حتماً.
‫خب...
‫شاید کندرا بتونه یه جعبه ‫یا چیزی براتون بیاره.
‫نمی‌خوام مجبور بشین...
‫واقعاً شرمنده. باید فکرش رو می‌کردم..
‫نه... می‌تونیم بگیریم دستمون، نه؟
‫آره. یا اون خانمه که اینجا کار می‌کنه،
‫شاید بتونه یه چیزی پیدا کنه.
‫اوه. فکر نکنم دیده باشمش.
‫برم ببینمش.
‫نمی‌دونم چرا فکرش رو نکرده بودم. ‫شرمنده.
‫- حماقت کردم. ‫- چیزی نیست.
‫راستی...
‫واسه تو راه بطری آب نمی‌خواین؟
‫ممنون. همه چی آوردم.
‫قهوه دارن.
‫قهوه می‌خوری؟
‫- نه. ‫- خیلی خب.
‫برم ببینم کمک می‌خواد یا نه.
‫حتماً.
‫خیلی خب.
‫پس بیرون می‌بینمتون.
‫- آره. ‫- خیلی خب.
‫سلام، لیندا.
‫سلام.
‫الان برمی‌گردم. گل‌ها پیشمه.
‫- بریم...؟ ‫- باشه؟
‫الان میام.
‫روزنامه داری؟
‫آره، لطفاً خودت رو تو دردسر ننداز.
‫واقعاً ببخشید. باید ‫فکرش رو می‌کردم.
‫کتاب سرودها رو تو جعبه گذاشته بودن.
‫عه... آره. چه فکر خوبی.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫برم طبقه پایین
‫ببینم چیزی هست بیارم یا نه.
‫- ممنون. ‫- خیلی خب.
‫- خب... ‫- فکر کنم باید منتظر...
‫آره.
‫به خاطر امروز از جفتتون ممنونم،
‫از کندرا هم همینطور.
‫باعث افتخار بود.
‫اگه اشکالی نداره من برم.
‫حتماً...
‫لیندا، باید برگردم.
‫خیلی خب.
‫اگه می‌خوای می‌تونم تنهایی برم...
‫نه، نه...
‫- می‌تونم باهات بیام. ‫- باشه.
‫امروز باهمدیگه تا اینجا قدم زدیم.
‫ام...
‫لطفاً مراقب خودتون باشین.
‫- ممنونم. ‫- تو هم همینطور، ریچارد.
‫- اینجا می‌مونیم دیگه؟ ‫- آره.
‫همیشه اینجاییم. واسه...
‫واسه این که در ارتباط باشیم.
‫خوبه.
‫از این که دیدمتون خوشحال شدم.
‫مراقب خودتون باشین.
‫بهتر نیست که
‫با گل‌ها بیاین اینجا؟
‫باشه، حتماً، فکر خوبیه.
‫فکر کنیم این خوب باشه.
‫اگه یکم روزنامه زیرش بذاریم.
‫باشه. خوبه. خودت رو ‫تو دردسر ننداز.
‫خیلی خب.
‫سلام.
‫عه... رفتن؟
‫آره رفتن، ولی ممنون.
‫اوه.
‫واسمون هدیه آورده بودن...
‫فکر کردم فقط باید خداحافظی کنم.
‫حتی فرصت نشد خودم ‫رو بهشون معرفی کنم.
‫- چیزی نیست. ‫- نگران نباش.
‫- چیزی نیست. ‫- نه... باید می‌کردم.
‫باشه...
‫ممنون بابت این که اینجا رو بهمون ‫ دادی و ازمون پذیرایی کردی.
‫- واقعاً ممنونیم... ‫- اینجا التیام‌بخشه.
‫جدی میگم.
‫فرقی نمی‌کنه از کجا باشین.
‫فکر کنم اگه یکم روزنامه بذاریم
‫میشه بردش.
‫- جودی؟ ‫- آره
‫ببخشید.
‫دارن بقیه کتابا رو می‌برن سنت توماس.
‫- واسه همین جعبه‌ها رو می‌خوان. ‫- خیلی خب.
‫جدی میگم...
‫یعنی نمیشه توش روزنامه بذاریم؟
‫نایلون می‌ذاریم زیرش.
‫- فکر نکنم... ‫- جدی میگم...
‫خودتون رو تو زحمت نندازین.
‫نه، می‌تونم بسته بندیش کنم. کاری نداره.
‫خب یکم روزنامه بذار زیرش.
‫خب چقدر روزنامه داری؟
‫می‌دونین چیه؟ می‌گیرمش دستم.
‫- خودم می‌خوام. ‫- مطمئنی؟
‫آره. فکر کنم بهتر باشه.
‫- باشه، ببخشید. ‫- خب...
‫از دیدنتون خوشحال شدم.
‫ممنون بابت همه چیز...
‫یه خاطره هست که ‫می‌خوام براتون تعریف کنم.
‫خیلی خب.
‫خوشحال میشم بشنوم.
‫16 سالش بود.
‫هفته خیلی بدی داشت.
‫خیلی براش ناراحت بودم.
‫مگه بچه‌ها چقدر می‌تونن بی‌رحم باشن.
‫ولی نمی‌تونستم بذارم که از دست بره.
‫نه.
‫تنها بودیم.
‫ریچارد تا دیروقت سر کار بود.
‫شام پختم، ولی نمی‌خورد.
‫گفتم باهاش حرف بزنم، ‫ولی حرف نمیزد.
‫رفتم تو اتاقش. پای کامپیوترش بود.
‫سرش داد کشیدم، ‫"باید کار کنی.
‫اگه نمی‌تونی خوشحال باشی، ‫حداقل از پس یه کاری بر بیای."
‫با داد بهم گفت، ‫"من نمی‌خوام خوشحال باشم.
‫نمی‌خوام از پس کاری بر بیام."
‫با داد گفتم، "چرا؟"
‫"چرا؟"
‫بعدش همش سر همدیگه داد می‌زدیم.
‫جفتمون... ضربه خورده بودیم.
‫و ترسیده بودیم.
‫می‌دونم.
‫خیلی تند اتفاق افتاد.
‫ولی بعدش گفت، ‫"برو بیرون تا نزدمت.
‫برو بیرون تا مثل سگ به ‫باد کتک نگرفتمت."
‫به خدا قسم...
‫ترسناک... شده بود.
‫رفتم تو اتاقم.
‫و در رو قفل کردم.
‫گیل...
‫کاش می‌ذاشتم.
‫کاش می‌گفتم، "باشه، من رو بزن.
‫بزن، عزیزم.
‫تا هروقت که لازمه می‌تونی من رو بزنی."
‫چون اینطوری می‌شناختمش.
‫می‌دونستم که واقعاً چه آدمی بوده.
‫چیزی نیست.
‫خاطره...
‫خاطره من یکم فرق داشت...
‫نه.
‫دلمون براشون تنگ شده.
‫- منم می‌خواستم خاطره تعریف کنم. ‫- می‌دونم.
‫ببخشید که بهت نگفتم تعریف کنی.
‫ممنون.
‫بهتر نیست...
‫بهتر نیست...؟
‫با خودم گفتم بذاریم برن.
‫فکر خوبیه.
‫این صدای چیه؟
‫ببخشید.
‫صدا از...؟
‫آره. دارن واسه سرود فردا
‫تمرین می‌کنن.
‫یادم رفته بود.
‫بهشون گفتیم؟
‫امروز صبح بهت گفتم که ‫داشتن تمرین می‌کردن.
‫جدی؟
‫ببخشید.
‫چیزی نیست. قشنگه...
‫آره، دارن واسه فردا تمرین می‌کنن.
‫می‌شنوی؟
‫دارن می‌خونن؟
‫می‌خواین برین بالا و ببینین؟
♪خوشا به گره‌ای که قلب‌هایمان را♪
♪‫♪ با عشق به مسیح، پیوند می‌زند
♪یار و یاور♪
♪اذهان هم‌سرشت♪
‫نه چیزی نیست.
♪شبیه چیزیست که در بالا آمده♪
♪دربرابر تاج و تخت پدرمان♪
♪دعاهای‌ پرشور می‌کنیم♪
♪ترس‌های‌مان، امیدهای‌مان♪
♪و اهدافمان یکی هستند♪
♪آسودگی‌ها♪
♪و دالواپسی‌هایمان یکی هستند♪
♪هنگامی که از یکدیگر جدا می‌شویم♪
♪درونمان مملو از درد می‌شود♪
♪ولی با این حال♪
♪باشد که قلب‌های‌مان به یکدیگر بپیوندد♪
‫♪و امید داشته داشته باشیم که ‫دوباره همدیگر را ملاقات کنیم♪
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و اینستاگرام سايت زدمووی : .:: @ZedMoviecom ::. .:: ZedMovie.com ::.