دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.org ::.. ..:: ZedMovie.com ::..
‫عزیزم.
‫می‌شه سیگار نکشی؟ ذائقه‌ات رو کور می‌کنه.
‫پس ذائقه‌ام از خداشه کور بشه.
‫ببین.
‫مارگو. امشب خیلی مهمه، خب؟
‫ترکیب طعم غذای اینجا ‫با ظرافت و دقت روش کار شده.
‫اگه سیگار بکشی که نمی‌تونی...
‫- طعمش رو درست بچشی. ‫- بی‌خیال بابا.
‫خواهش کردم. لطفاً.
‫باشه. خدایا.
‫مرسی.
‫خدایا شکرت.
‫همه توش جا می‌شن؟
‫کاملاً. دوازده تا مشتری جا می‌شن.
‫واسه هر شب؟
‫مگه چقدر سود می‌کنن؟
‫با هزار و دویست و پنجاه دلار ‫به ازای هر مشتری.
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫مگه توی غذاشون رولکس سرو می‌کنن؟
‫بی‌خیال، می‌شه با صحبت ‫سر قیمت خرابش نکنیم؟
‫فقط دل رو بزن به دریا.
‫بذار شبمون رویایی باشه.
‫به حساب خودته دیگه.
‫- بدک نیست! ‫- مرسی پسر.
‫لیاقتش رو داری جیگر.
‫می‌دونی کی اگه بود عشق می‌کرد؟ بتی!
‫عملاً آدم پولش رو به کس گاو می‌زنه.
‫باز خوبه واسه شام کاری نیومدیم.
‫حالا ما شدیم ولگرد؟
‫عالیه. چه افراد خوش‌ذائقه‌ای هم اومدن.
‫تا قبل اجرا از لودگی مست می‌شن.
‫- سلام بچه‌ها. ‫- با قایق.
‫پس چطوری قراره بریم؟
‫ببین چطوری روی تخته وایستاده.
‫تف.
‫یا خود خدا.
‫لیلیان بلومه. وای خدا.
‫لیلیان بلوم کیه؟
‫منتقد غذای ساوئر.
‫عملاً خودش اسلاویک رو کشف کرد.
‫خب، دیگه رسماً می‌شه گفت:
‫امشب قراره دیوانه‌کننده باشه.
‫همگی سوار کشتی به مقصد زالزالک بشید!
‫کشتی زالزالک! همگی سوار بشید!
‫وای.
‫خانم‌ها و آقایون، ‫لطفاً برای سفر کوتاهتون...
‫به جزیرۀ زالزالک آماده بشید.
‫- ممنون. ‫- سلام به همه!
‫دندون رو جیگر بذارید رفقا.
‫تا ببینیم این قایق دریاشایان هست یا نه.
‫بله جناب. درسته.
‫جوک قایقی بود.
‫- آره، آره. ‫- آره، قایق.
‫- سوار قایقیم. ‫- آره، سوار قایقیم.
‫عه، یه آدم معروف توی قایق داریم؟
‫آدم معروف داریم.
‫دیگه معروفم نیست. گذشت سال ۱۹۹۸.
‫طرف هم آدمه، هم معروفه.
‫وای خدا. اونجا رو ببین.
‫مگه قرار نبود حواست به من باشه؟
‫که مطمئن بشی جمع اذیتم نمی‌کنه؟
‫جفتمونم می‌دونیم اصلاً اذیت نشدی.
‫بچه که بودم کل فیلم‌هاش رو می‌دیدم.
‫- راستی، اینم بگم. ‫- ظاهراً آدم خوش‌اشتهائیه.
‫یا حداقل خیال کرده هست.
‫سرآشپز اسلاویک مایل‌اند ازتون...
‫با صدف محلی خام در سس اسپرک،
‫به همراه خاویار لیمویی و ‫برگ صدف استقبال کنند. نوش جان.
‫- حرف نداره. ممنون. ‫- ممنون.
‫از غذاهای کلاسیکشه.
‫مرواریدهای لیمویی ‫با علف دریایی درست می‌شن.
‫علف دریایی مثل...
‫مثل جبلک. بیا.
‫صحیح، آره.
‫- با لجن دریایی. ‫- این‌جوری نگو...
‫خوشمزه‌ست.
‫وای خدا.
‫خنده‌آوره.
‫به طرز خنده‌آوری خوشمزه‌ست.
‫خوشمزه‌ست.
‫ولی گمونم صدف خالی رو ترجیح می‌دم.
‫عاشق صدفم.
‫نه، نه. برای تعدیل مواد مصرفیه.
‫باید مزۀ سس اسپرکش رو دهان‌حسی کنی.
‫خواهشاً نگو «دهان‌حسی».
‫دیر گفتی. دهان‌حسی .
‫سلام.
‫ممنون.
‫خدایا، عین مراسم رقص دبیرستانه.
‫جدی؟ من واسه مراسم رقص نرفتم.
‫واقعاً؟ چرا نرفتی؟
‫چون دخترهای باحال مدرسه‌مون ‫مثل تو بهم جواب مثبت ندادن.
‫آخی، طفلکی.
‫اصلاً گور پدر اون سلیطه‌ها.
‫- برایس هستم. ‫- خوش اومدید.
‫خوش اومدید آقای لوریمر.
‫- سلام، فلیسیتی لین هستم. ‫- سلام، روز بخیر.
‫- دیمین گارسیا هستم. ‫- با آقای جورج دیاز.
‫- خوش اومدید آقای دیاز. ‫- اسم واقعیم رو دادی؟
‫معلومه که اسم واقعی‌ات رو دادم.
‫- گیر پاپاراتزی بیفتیم چی؟ ‫- مایۀ افتخارمونه.
‫توی جزیره پاپاراتزی هست؟ ‫معلومه که اسم اصلی‌ات رو دادم.
‫به زالزالک خوش اومدید.
‫آقای لدفورد و خانم وسترولت؟
‫عه، نه.
‫شرمنده، یادم رفت بگم...
‫برنامه‌مون عوض شد. ‫خانم وسترولت نتونست بیاد،
‫ایشون خانم...
‫مارگو هستم.
‫سلام. خوش‌وقتم.
‫پس شد مارگو. خوش اومدید.
‫سعی می‌کنیم تا حد امکان ‫شب دلپذیری واسه‌تون رقم بزنیم.
‫- مرسی. ‫- از این طرف.
‫مرسی.
‫وای خدا. معذرت می‌خوام.
‫خیلی ناجور شد. ببخشید. ‫اصلاً نمی‌خواستم...
‫نه، نه. اشکال نداره.
‫فکرش رو نکن.
‫شرمنده.
‫آقای لیبراند.
‫خانم لیبراند. خوش اومدید.
‫اگه مشکلی نیست مستقیم بریم رستوران.
‫- چندین بار توی تور شما شرکت کردیم. ‫- بله، خاطرم هست.
‫میهمانان محترم می‌تونید همزمان که ‫دنبالم میاید، صحبتتون رو ادامه بدید.
‫ممنون. لطفاً بیاید دنبالم.
‫خب، الآن پای چه کاری هستی؟
‫عه، مرسی که پرسیدی.
‫دیدی گفتم شناخته می‌شم؟
‫دارم وارد حرفۀ مجری‌گری می‌شم.
‫می‌دونی دیگه؟ کاری که دوست دارم.
‫جزیرۀ زالزالک شامل دوازده هکتار ‫جنگل و مراتع هست.
‫اطرافمون پر از نعمت دریاست.
‫آره، صحیح.
‫اونجا مشغول برداشت صدف اسکالوپ، ‫برای وعدۀ شام شما هستیم.
‫- نه، اذیتم نکن. ای وای! ‫- ایول.
‫آهای!
‫آهای، بیشتر برداشت کن داداشم!
‫حسابی گرسنه‌ایم!
‫وای خدا.
‫این فضای زیست‌بومی ایده‌های ‫پخت و پز رو دوست دارم.
‫آره. دقیقاً مثل مهمانسرای اپیکوریه.
‫نه، گمونم همین زیست‌بومی بهتره.
‫زیست‌بومی بهتره، آره. باشه.
‫عملاً رسیدیم نوک قلۀ خزعبل‌گویی.
‫باورم نمی‌شه.
‫بوش کن.
‫حسابی گرسنه‌مون می‌شه.
‫آره، من شدیداً آدم خوش‌اشتهائی‌ام.
‫عاشق این‌جور چیزهام.
‫و البته از رفقای نزدیک سرآشپزم هستم.
‫باشه دغل‌باز.
‫دودخانۀ ما به سبک و سیاق ‫اسکاندیناوی بنا شده.
‫فقط از گوشت گاو ماده استفاده می‌کنیم.
‫که صد و پنجاه و دو روز اینجا می‌مونه ‫تا رشته‌های پروتئینی‌اش استراحت کنه.
‫- آره. آره. ‫- می‌شه بریم داخل؟
‫پسر، من درموردش خونده بودم.
‫جدی؟ می‌شه نگاه بندازیم؟
‫- باربیکیو کره‌ای هم همینه. ‫- بله.
‫ولی لطفاً به پروتئین‌ها دست نزنید. ‫هنوز نرسیده‌ان.
‫اگه روز صد و پنجاه سوم سرو بشن چی می‌شه؟
‫طرف بدبخت می‌شه؟ یا...
‫خب، گمونم بعدش باکتری به راحتی...
‫وارد جریان خون مصرف‌کننده می‌شه و ‫توی غشاهای ستون فقراتش پخش می‌شه،
‫که بعد از مدت کوتاهی، شخص مصرف‌کننده...
‫دچار ناتوانی وخیمی می‌شه.
‫پس بله، احتمالاً بدبخت می‌شه.
‫خداروشکر ما حرفه‌ای هستیم، نه؟
‫- دلم می‌خواد زیردستش بشم. ‫- آره.
‫ایول.
‫اینجا محل اقامت ماست.
‫جدی؟ یعنی همه‌تون اینجا می‌مونید؟
‫همه‌مون.
‫به جز سرآسپز.
‫خب...
‫روحیه هم‌بستگی دارید، نه؟
‫نه آقای فلدمن.
‫بیشتر از این حرف‌هاست.
‫اینجا مثل خانواده‌ایم.
‫روز کاری‌مون از ساعت شش ‫با پنج ساعت آماده‌سازی شروع می‌شه.
‫برداشت با خودمونه. تخمیر با خودمونه.
‫ذبح با خودمونه. ‫چاشنی زدن با خودمونه.
‫مایع کردن با خودمونه. ‫کروی کردن با خودمونه.
‫دلمه کردن با خودمونه.
‫- دلمه کردن؟ ‫- آره.
‫دلمه کردن!
‫وقت شام معمولاً دو ساعت و ‫بیست و پنج دقیقه‌ست.
‫روز کاری از ساعت دو بامداد تموم می‌شه.
‫پس بله، بهتره کارکنان اینجا بمونن.
‫تا حالا شده انرژی‌تون بسوزه؟
‫- انرژی‌مون بسوزه؟ ‫- ببخشید، شرمنده.
‫یعنی خسته نمی‌شید روزمره‌تون به یک شکله؟
‫سرآشپز طبق بالاترین معیارها عمل می‌کنه، ‫و ما هم باید بکنیم.
‫ما چیزی رو نمی‌سوزونیم، ‫مگر اینکه برای تزئین غذا،
‫یا برای طعمش باشه.
‫خب، کی گرسنه‌ست؟
‫حالا تهش قراره غذا بخوریم یا نه؟
‫از غذای قایق تا میز شام.
‫السا.
‫ببخشید.
‫السا. السا، سلام.
‫کی اونجا اقامت داره؟
‫سرآشپز.
‫می‌شه اونجا رو ببینیم؟
‫حتی ما هم اجازه نداریم وارد ‫کلبۀ سرآشپز بشیم آقای لدفورد.
‫بیا بریم.
‫نباید مزاحم عالی‌جناب والامقام خوراکی بشیم.
‫آره، باشه.
‫مگه بز مخفف «بهترینِ زمانه» نیست؟
‫نه، نه، نه. زمان قدیم...
‫به نظرت طرف رو انتخاب می‌کنه؟
‫گمونم بهتر باشه زمان پست رو مشخص کنیم.
‫جدی؟ در ازای اینکه آوردمت بهترین جا؟
‫آره، خودم رزروش کردم. ‫حالا چی می‌گی؟
‫با اسم من رزرو کردی.
‫خب...
‫سلامی دوباره.
‫آقایون، دسر میل دارید؟
‫منظره رو داشته باش.
‫می‌خوای عکس بگیریم؟
‫کجا بریم رئیس؟
‫بیا. جات رو با من عوض کن.
‫- خانم... ‫- میلز هستم.
‫خانم میلز، شما جای خانم وسترولت می‌شینید.
‫تو بشین جایی که دید بهتری داشته باشی.
‫نمی‌خوام دید بهتری داشته باشم.
‫می‌رم آشپزخونه رو ببینم.
‫ممنون!
‫اولویت با گل رزه.
‫لذت ببرید.
‫[جایگاه خانم وسترولت]
‫با خیال راحت آشپزها رو ‫حین نوآوری‌شون تماشا کنید.
‫ولی لطفاْ از غذاهای ما عکس نگیرید.
‫سرآشپز شدیداً معتقدند که زیبایی آثارشون...
‫در طبیعت زودگذرشون نهفته‌ست.
‫بیا بریم. باید حتما ببینیم.
‫با پاکوجت درستش کردی؟
‫درست گفتید جناب.
‫پاکوجت دستگاهیه که بافت پودری ‫مشابه برف تولید می‌کنه.
‫چه باحال.
‫آره. منم یکی دارم.
‫اطلاعات خوبی دارید آقای لدفورد.
‫اسمم رو بلدی؟
‫دوست داریم کسانی که واسه شام ‫میان پیشمون رو بشناسیم.
‫احیاناً سرآشپز این اطرافه؟ ‫می‌خواستم باهاش صحبت کنم.
‫بهتر نیست برید سر جاهاتون بشینید؟
‫قراره غذاتون رو بیاریم.
‫درسته، چشم. باشه. ممنون.
‫بازم لامبروسکو بریزم خانم؟
‫از دقتشون به جزئیات داره مخم سوت می‌کشه!
‫- اسمم رو می‌دونست عزیزم! ‫- آره، تو هم اسمش رو نپرسیدی.
‫آره خب...
‫ایناهاش.
‫پشم‌هام.
‫داره به من نگاه می‌کنه؟
‫[پیش‌غذا]
‫ملایم؟ تو به این می‌گی ملایم؟
‫ملایمه دیگه.
‫از زمستون خوشت میاد، نه؟
‫- راستش زیاد... ‫- چه هیولاییه.
‫اینجا ترکیب خیارشور و خربزۀ فشرده،
‫به همراه برف شیر و توری زغالی داریم.
‫- مرسی. ‫- نوش جان.
‫از دست این وسواسش سر برف شیر.
‫وسواسش عین طاعونیه ‫که کسی ازش در امان نیست.
‫یه خرده مزۀ بز کوهی نمی‌ده؟
‫تهش یه کوچولو مزۀ بز می‌ده.
‫خانم گفتن شیر داره.
‫انتظارم این نبود.
‫- ولی نگفت چه شیری. ‫- اشاره نکرد.
‫می‌خوام نطق برنامه‌ات رو گوش کنم،
‫ولی قبلش می‌خوام بابت ‫دو سال اخیر ازت تشکر کنم.
‫بابت اینکه...
‫بهترین دوران عمرت رو ساختم؟
‫- سلامتی سالیان بیشتر. ‫- دارم ازت خداحافظی کنم.
‫می‌شه اجازه بدی حرفم رو بزنم؟
‫- نه، خداحافظی نداریم. نداریم. ‫- چرا، داریم.
‫- می‌خوام جای جدیدی کار کنم. ‫- یا خدا!
‫مامانم توی شرکت سونی واسم کار پیدا کرده.
‫دو هفته پیش بهت گفتم.
‫اینم تلفن کاریمه.
‫- اینم کارت اعتباری شرکت تولیدی. ‫- چی کار می‌کنی؟ پس نمی‌گیریم.
‫اینم کلید خونۀ لس‌آنجلست...
‫- من جیب ندارم. ‫- اینم خونۀ نیویورکت.
‫و اون‌یکی خونۀ نیویورکت ‫که از خانمت مخفی کردی.
‫- از آماندا چه خبر؟ ‫- چون تا دوشنبه اینجا نمی‌مونم.
‫الآن جدی می‌گید؟ ‫بشینیم از زندگی‌مون بگیم؟
‫- آره؟ مثلاً صمیمی‌ایم؟ ‫- منم دلم نمی‌خواد.
‫- بهتر نیست گپ بزنیم؟ ‫- مگه مجبوریم؟
‫خب، اوضاعمون خرابه برایس. باشه؟
‫رابطۀ من و آماندا خرابه. خرابه.
‫مقصرش تویی؟
‫نه، مقصر اونه که مجبورم کرد ‫به همکارش پیام بدم.
‫معلومه که تقصیر منه داداش.
‫آدم آشغالی‌ام.
‫حداقل کار درست‌حسابی داریم.
‫- درآمدم داریم. ‫- سلامتی شغل و درآمد.
‫آره داداش.
‫قبول دارید خیلی حقیریم؟
‫ای بابا. اذیتمون نکن دیگه.
‫نه، اصلاً نمی‌خوام...
‫وای خدا. دلم می‌خواد توش زندگی کنم.
‫پس مشکلی نداری که...
‫این چیزها برای من مثل تو جذاب نیست؟
‫نه، نه، رواله.
‫ناسلامتی با باحال‌ترین دختر اومدم اینجا.
‫باشه. حالا این علاقه‌ات به غذا از کجا میاد؟
‫نمی‌دونم. دیدی مردم چطوری...
‫از ورزشکار و آهنگ‌ساز بت می‌سازن؟
‫- یا مثلاً نقاش‌ها؟ ‫- اوهوم.
‫خب، همه‌شون احمقن.
‫حیطۀ فعالیت اون‌ها مهم نیست.
‫واسه خودشون توپ‌بازی می‌کنن و ‫یوکه‌لیلی می‌نوازن.
‫ولی سرآشپزها...
‫سر و کارشون با عناصر خالص زندگیه.
‫و عناصر مرگ.
‫حداقل دو سه بار تمام قسمت‌های ‫«میز سرآشپز» رو دیده‌ام.
‫برنامۀ اسلاویک رو بیست بار دیده‌ام.
‫توضیحاتش از بهترین لحظۀ ‫نارسی توت‌فرنگی سبز رو دیده‌ام.
‫طرز تهیۀ صدف اسکالوپش اونم توی آخرین ‫انقباض ماهیچه‌ایش رو دیده‌ام.
‫ظریف‌ترین نوع هنر همینه...
‫که البته کار خدا هم همینه. فرقی ندارن.
‫خیلی قشنگ بیانش کردی تایلر.
‫- اذیتم نکن بابا. نگو. ‫- نه! جدی می‌گم.
‫گمونم کم‌کم دارم درکش می‌کنم.
‫- جدی؟ ‫- آره. یه‌خرده.
‫[اولین غذا]
‫خوبه.
‫چشم سرآشپز.
‫شبتون بخیر.
‫شب بخیر.
‫- شب بخیر. سلام. ‫- سلام.
‫به زالزالک خوش اومدید.
‫من جولیان اسلاویک هستم و مایۀ افتخاره ‫که امشب غذای ما رو میل کنید.
‫پرده‌ها رفت کنار.
‫طی چند ساعت آینده...
‫شما قراره چربی،
‫نمک، شکر، پروتئین...
‫باکتری‌ها، قارچ‌ها...
‫انواع گیاهان و جانوران...
‫و گاهاً اکوسیستم‌های کامل رو میل کنید.
‫ولی یک خواهشی ازتون دارم.
‫فقط همین یکی.
‫غذا رو نخورید.
‫جدی می‌گه؟
‫مزه کنید.
‫بو کنید.
‫بچشید.
‫هر لقمه‌ای که توی دهانتون ‫قرار می‌دید رو بسنجید.
‫هوشیار باشید.
‫ولی صرفاً نخورید.
‫منوی ارزشمند ما فقط برای خوردن نیست.
‫و به اطرافتون نگاه کنید.
‫به جزیره‌ای که درش هستیم.
‫ازش استقبال کنید.
‫از تمامش استقبال کنید.
‫و اغماض کنید.
‫و بدین ترتیب...
‫تغذیه کنید!
‫آره، آره. بیارش، بیارش.
‫دارن میارن.
‫وای، مثل گروه رژه‌ست.
‫اولین غذای ما اسمش «جزیره»ست.
‫در بشقاب‌های شما گیاهانی از اطراف جزیره،
‫روی سنگ‌هایی قرار داده شده،
‫که با آب نسبتاً یخ‌زدۀ دریا پوشیده شده،
‫و با آب شدنش طعمی به وعدۀ شما می‌ده.
‫این‌ها کار همون ماهی‌گیره‌ست که دیدیم...
‫بله؟
‫معذرت می‌خوام سرآشپز.
‫اصلاً ایرادی نداره.
‫بله، همون اسکالوپ‌هاییه که دیدید.
‫و نکته‌ای که درمورد این غذا ‫باید به خاطر بسپارید اینه:
‫مردم این جزیره که ما باشیم، ‫ذره‌ای اهمیت نداریم،
‫این جزیره و مواد مغذی‌اش،
‫در عالی‌ترین حالت خود وجود دارند. ‫بدون اینکه ما جمع‌آوری،
‫دست‌کاری و یا هضم‌شون کنیم.
‫آنچه در این مکان اتفاق میفته،
‫در مقایسه با چیزی که در طبیعت ‫اتفاق میفته، بی‌مفهومه.
‫آنچه در خاک، آب...
‫و هوا اتفاق میفته.
‫ما چیزی بیش از نانوثانیه‌ای پریشان نیستیم.
‫طبیعته که جاویدانه.
‫نوش جان.
‫چه جهان‌بینی شادی داره.
‫گریه می‌کنی؟
‫آخه خیلی تأثیرگذار بیانش کرد. ‫خیلی قشنگ گفت.
‫انقدر زیباست که نمی‌شه خوردش.
‫می‌دونی، بهترین رستوران توی شهر ما...
‫به نظرت سرآشپز که ازم عصبانی نشد، نه؟
‫واسه همون ماجرای اسکالوپ.
‫لازم نیست «سرآشپز» صداش کنی تایلر.
‫تقریباً مطمئنم حتی نمی‌دونه وجود داری.
‫صرفاً می‌خوام ازم...
‫- خوشش بیاد؟ ‫- آره. یه‌جورایی.
‫تایلر، تو مشتری رستورانشی.
‫بهش پول می‌دی تا بهت خدمات بده.
‫اینکه ازت خوشش میاد یا نه ‫چندان اهمیتی هم نداره.
‫درسته. وایستا ببینم، یعنی چی؟
‫هیچی.
‫آروم باش. سنگت رو بخور.
‫و برای زوج عزیز، ‫هدیه‌ای از دوستان ما در کارولین موری،
‫شراب شاسانی‌منراشه،
‫برگزیدۀ سال ۲۰۱۴.
‫نه فقط از یک تاکستان،
‫بلکه از یک ردیف انگور.
‫- وای. عالیه. ‫- حرف نداره.
‫نظرت چیه؟ من حس می‌کنم...
‫نیمه‌عالیه. ولی خوبی‌اش گذراست.
‫گذراست.
‫تزئین و طراحی غذاش مستمنده.
‫البته تا جا داشته ریزه‌کاری شده.
‫ولی بهش طعم داده. خیلی باطراوته.
‫خیلی... تالساماننده.
‫- «تالسا»؟ ‫- منظورم اقیانوسیه.
‫- تالسا روح اولیۀ دریا بود. ‫- اساطیر تالسا و پونتوس.
‫- آره، آره، آره. ‫- دقیقاً.
‫داریم اقیانوس رو می‌خوریم.
‫اقیانوس رو می‌خوریم.
‫- آره. ‫- درسته.
‫چطوره؟
‫خوبه.
‫نمی‌شه که توی برنامه بگی «خوبه».
‫باید با جزئیات بگی.
‫دیگه داری دیوونه‌ام می‌کنی. ‫جراحی مغز که نمی‌خوام بکنم.
‫- برنامۀ جهانگردی غذاهاست دیگه. ‫- می‌دونم، حالا بگو.
‫آره، آره. حالا برنامه‌ات رو بهم بگو.
‫خب، قراره بریم ایتالیا دیگه. درست؟
‫روی موتور وسپای سبز با شلوار ‫کاپری ازم فیلم می‌گیرن،
‫انقدر می‌چرخم تا به یکی از ‫مزارع پنیر جوزپ برسم.
‫پنیره رو می‌خورم، بعدش...
‫نمای نزدیک از صورتم می‌گیرن.
‫چشم‌هام رو می‌بندم و ‫ادای ارضا شدن در میارم،
‫بعدش می‌رم آفریقای جنوبی،
‫بعدم احتمالاً از این می‌گم که ‫نژادپرستی اصلاً باحال نیست،
‫یه مدت بعدشم نامزد جایزۀ امی می‌شم.
‫- همین؟ ‫- تمومه؟ حالا غذام رو بخورم؟
‫دوشنبه می‌خوای این حرف‌ها رو ‫جلوی سه تا شبکه استریمی بزنی؟
‫- آره. تقریباً همین. ‫- اصلاً باورم نمی‌شه.
‫واقعا فاجعه‌ست.
‫گمونم حتی نمی‌تونی با رانندگی ‫تحت تأثیر الکل بری آفریقای جنوبی.
‫- خوشت اومد؟ ‫- از غذا دریاییه؟
‫آره، ردیفه.
‫آشپز خودم ریکاردو واسه‌ام ‫صدف خوراکی به همین خوبی درست می‌کنه.
‫ریکاردو رو که می‌شناسی. ‫کارش حرف نداره.
‫عالیه.
‫حداقل بعداً می‌تونیم بگیم اومدیم اینجا، نه؟
‫بابام همیشه می‌گفت تجربه رو می‌شه خرید.
‫آخه خیلی شبیه...
‫منظرسازی برون‌شهریه.
‫یعنی که چی؟
‫چند روز پیش پری رو توی دلارنتی دیدم.
‫حالش چطور بود؟
‫مثل همیشه...
‫پریه دیگه.
‫ممنون.
‫در عرض پنج دقیقه غذا رو حاضر کنید!
‫چشم سرآشپز!
‫[دومین غذا]
‫هر سری می‌خواد نطق کنه؟
‫نان بیش از دوازده هزار ساله ‫که به شکلی وجود داشته...
‫مخصوصاً بین فقرا.
‫ترکیبی از آب و آرد.
‫از این ساده‌ترم می‌شه؟
‫حتی امروزه غلات شصت و پنج درصد ‫فعالیت کشاورزی رو شامل می‌شن.
‫میوه و سبزیجات فقط شش درصد هستند.
‫دهقانان یونان باستان برای صبحانه نان‌های ‫بیات کرم‌گرفته‌شون رو توی شراب می‌زدند.
‫و عیسی به ما یاد داد با طلب کردن ‫نان روزانه خداوند را عبادت کنیم.
‫طلب کردن نان روزانه.
‫نان همیشه غذای مردمان عادی بوده.
‫ولی مهمانان عزیزم، شما مردم عادی نیستید.
‫پس امشب...
‫از نان خبری نیست.
‫[غذای بدون نان: بدون نان، الحاقیات خوش‌طعم]
‫- لابد شوخی‌اش گرفته. ‫- شوخیه.
‫این دیگه نوبرشه.
‫مگه می‌شه آدم... شوخیه بابا.
‫توی رستورانی که شهرتش از نانه، ‫نمی‌خواد نان سرو کنه. چه بامزه.
‫- چی؟ ‫- ممنون.
‫شوخی نیست، نه؟
‫- جان؟ ‫- نه.
‫لابد جزو اجراست.
‫نکنه قضیه جدیه؟
‫در همین راستا، از همراهی‌های ‫بدون همراهی لذت ببرید.
‫«نانی که امشب میل نخواهید کرد،
‫از گندمی به نام فیف قرمز تهیه شده،
‫که از شرکای ما در پروژۀ غلات تهاچاپی،
‫مختص به حفظ غلات میراثی، ‫به دست آمده است.»
‫واقعاً باورنکردنیه.
‫دروغ نگم این چرت و پرت‌های ‫اطراف جای نونی که نذاشتن...
‫واقعاً حرف نداره.
‫به نظرم کمی زیاده‌رویه، قبول داری؟
‫واقعاً تصمیم آزاردهنده‌ایه.
‫چون شدیداً از نقش غذا ‫در تاریخ طبقات جامعه مطلعه...
‫البته منم مطلعم.
‫آره.
‫هرچند باید بگم انگار ‫این شیرابه کمی شکاف داره.
‫آره.
‫البته من نمی‌خواستم اشاره کنم.
‫همون موقع که آوردن دقت کردم.
‫شکسته. کاملاً شکسته.
‫آره، که البته واقعاً... ‫آخه واقعاً بخوایم بگیم...
‫نباید توی رستورانی به این کیفیت ‫چنین موردی دیده بشه.
‫- ولی داریم می‌بینیم. ‫- آره.
‫وای خدا. اصلاً خفن بودن رو ‫به سطح جدیدی برده.
‫این‌جوری که تمثیل‌های ‫تاریخی می‌بافه رو می‌گم.
‫یعنی کل بازی از این قراره که...
‫حدس بزنیم سبک و موضوع ‫کل وعدۀ شام چیه.
‫تا آخرش نمایش هم مشخص نمی‌شه.
‫وایستا ببینم، یعنی خوشت اومد؟
‫اوهوم. آره.
‫عملاً با این غذا بهت بی‌احترامی کرده.
‫نه، نه، نه. متوجه نشدی.
‫اثر مفهومیه.
‫من می‌دونم مفهوم یعنی چی تایلر.
‫باور کن. داره قصه‌ای تعریف می‌کنه.
‫واسه همین غذاش هیجان‌انگیزه.
‫چون صرفاً سرآشپز نیست. ‫بلکه قصه‌گویی می‌کنه.
‫و البته قوانینم به هیچ‌جاش نیست.
‫تو فرض کن من ساده‌ام،
‫ولی به نظرم یک‌سری قوانین هست ‫که باید مهم شمرده بشن،
‫مثل این قانون که...
‫باید توی رستورانت به مشتری غذا بدی.
‫عزیزدلم، کسی نمی‌گه تو ساده‌ای.
‫من خودم نان می‌پزم.
‫- جدی؟ نمی‌دونستم. ‫- آره.
‫آره، حس روستایی داره.
‫سبک زندگی دهقانیه. مخمرماننده.
‫چه نوع مخمری استفاده می‌کنی؟
‫خودم با سیب درستشون می‌کنم.
‫بایدم خودت با سیب درستش کنی.
‫ای آدم فتنه‌گر.
‫خانم بلوم؟
‫اینم یک شیرابۀ شکستۀ دیگه.
‫به منزلۀ ادای احترام سرآشپز اسلاویک.
‫- سلام. ‫- معذرت می‌خوام.
‫همه‌چیز مطابق میلتونه جناب؟
‫خب، راستش نه. مرسی که پرسیدید.
‫البته غذا که عالیه، ما هم کاملاً ‫این اقدامات هنری رو درک می‌کنیم.
‫ولی می‌شه واسه‌ام نون بیارید؟
‫و برای دوست‌هامم نون بدون گلوتن بیارید؟
‫نه.
‫نمی‌شه؟
‫نه.
‫خیلی‌خب.
‫برنامه‌تون که هوشمندانه‌ست، ‫منم دلم نمی‌خواست به روتون بیارم...
‫ولی ما رو می‌شناسید دیگه؟
‫بله.
‫می‌شناسید؟ ما رو می‌شناسید؟
‫می‌شناسیمتون.
‫پس می‌دونید با داگ وریک کار می‌کنیم؟
‫نه، شما برای آقای وریک کار می‌کنید.
‫- دقیقاً. ‫- ولمون کن بابا.
‫پس می‌دونید که همه‌مون ‫توی یک گروه هستیم.
‫پس فقط واسه‌مون نون بیارید.
‫لطفاً.
‫قول می‌دم به کسی نگیم خانم.
‫- قول می‌دم نگیم، خوبه؟ ‫- نمی‌شه.
‫گفتید نمی‌شه؟
‫بله، گفتم نمی‌شه.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫- عجب. ‫- باشه.
‫پس دیگه کاری نداریم. مرسی.
‫اجازه هست؟
‫حالا لازم نیست... خیلی‌خب.
‫شما بیشتر از لیاقت ‫و کمتر از اشتهاتون میل می‌کنید.
‫خدمت به شما مایۀ افتخاره.
‫من همچنان دچار کتون‌زدگی‌ام، ‫پس حداقل اینش خوبه.
‫بدون نون باعث می‌شه ‫آدم روی مزه‌اش تمرکز کنه.
‫واقعاً محشره. دلم می‌خواد توش مومیایی بشم.
‫- تو امتحانش نمی‌کنی؟ ‫- نه.
‫- نه؟ ‫- نه.
‫واقعاً حرف نداره.
‫- اصلاً خودم می‌خورم. ‫- باشه، بردار.
‫اصلاً حواسم نبود.
‫اتفاق برای هرکسی پیش میاد.
‫معذرت می‌خوام. خیلی...
‫شرمنده شدم.
‫به غذاتون لب نزدید.
‫اینجا که غذایی نیست.
‫خیر. اینی که جلوتونه غذاست.
‫خب، هنوزم کلی غذای دیگه مونده.
‫- نمی‌خوام سیر بشم. ‫- چنین اتفاقی نمیفته.
‫جوری طراحی‌اش کردم که ‫منجر به سیری مشتریان نشه.
‫پس سیر نمی‌شید.
‫خواهشاً بخورید.
‫منوی ما با خوردن تمام غذاها ‫معنی پیدا می‌کنه.
‫ولی خودتون گفتید غذا رو نباید خورد.
‫منظورم این نبود خانم.
‫خودتونم می‌دونید.
‫خب، ممنون که نگرانید،
‫ولی خودم بهتر می‌دونم ‫که چه زمانی، چه غذایی رو بخورم.
‫لطف کردید.
‫خدایا، آبرومون رو بردی.
‫- من بردم؟ ‫- آره.
‫تایلر، طرف آدم آشغالیه.
‫این‌جوری نگو.
‫نباید انقدر بددهنی کنی.
‫چی؟
‫ازت خواست بخوری.
‫- خوشم نمیاد. ‫- حالا امتحان کن.
‫خواهش کردم.
‫غذای سوم رو حاضر کنید دوستان!
‫چشم سرآشپز!
‫[سومین غذا]
‫این شراب پینو نوآر ۲۰۱۳ از راس کابه.
‫با مخلوط‌کن برقی همش زدیم...
‫تا به نوعی عطرش رو بیدار کنیم.
‫بلوط اسلاوونی، نت‌های غنی گیلاس و تنباکو،
‫به‌همراه کمی حس عطش و حسرت.
‫بله. نوش جان.
‫عطش و حسرت.
‫احساسات موردعلاقه‌ام.
‫باز بهمون زل زده.
‫کجا دیده بودیمش؟
‫ندیده بودیم.
‫خب، خیلی شبیه کلره.
‫چرا هی تکرار می‌کنی؟ شبیه‌اش نیست.
‫به نظرت نیست؟
‫اصلاً شبیه کلر ما نیست.
‫از دور صورتش عین خودشه.
‫می‌شه انقدر درگیرش نشیم؟ خواهشاً؟
‫می‌دونم. ولی فرضاً اگه قراره بری...
‫خب.
‫...که از این خبرها نیست...
‫قراره کجا کار کنی؟
‫شرکت توسعۀ همکاران مدیران اجرایی.
‫حالا این چی هست؟
‫درحال توسعه‌ست، ‫که یعنی قراره کمک کنم...
‫یه چیزهایی رو توسعه بدیم.
‫کجاش از کار کردن پیش من بهتره؟
‫- چون کاریه که آینده داره. ‫- صحیح.
‫- شرکتیه که... ‫- صحیح.
‫منظورم اون آینده نبود، متوجه شدی؟
‫- توی شرکت... ‫- باز خداروشکر فرضاً گفتیم.
‫غذای بعدی اسمش «خاطرات»ئه.
‫که برای برانگیختن چنین چیزی درست شده:
‫یک خاطره.
‫پس اجازه بدید خاطره‌ای از خودم براتون بگم.
‫زمانی که توی واتلروی آیووا کودکی بیش نبودم،
‫سه‌شنبه‌ها همیشه تاکو می‌خوردیم.
‫آره!
‫همون سه‌شنبۀ تاکوخوری!
‫آره!
‫و این خانمی که اینجاست،
‫مادر بنده هستن.
‫همون‌طور که می‌بینید کمی هم مسته.
‫که البته طبیعیه.
‫وقتی هفت سالم بود،
‫یک روز سه‌شنبه، ‫پدرم مست به خونه برگشت.
‫خیلی مست بود.
‫البته اونم طبیعی بود.
‫مادرم ازش عصبانی شد و سرش داد زد، ‫که در همون شب...
‫پدرم سیم تلفنی دور گردنش پیچید ‫و محکم تنگش کرد.
‫من گریه کردم.
‫داد زدم و التماس کردم که بس کنه.
‫برای اینکه جلوش رو بگیرم...
‫مجبور شدم با قیچی آشپزخانه ‫به رانش ضربه‌ای بزنم.
‫یادت میاد مادر، مگه نه؟
‫هرچند گمونم اون شب باید ‫چاقو رو توی گلوش فرو می‌کردم.
‫ولی آدم در جوانی زیاد باهوش نیست.
‫همون‌طور که تصور می‌کنید، ‫شب تاکوخوری به یاد موندنی‌ای شد.
‫- باز خداروشکر نزد. ‫- این دیگه چه‌جورشه؟
‫خیلی نمایشی بود.
‫خوشت اومد؟
‫آره، همین داستان زمینه‌اش ‫باعث می‌شه سرآشپز هنرمندی باشه.
‫پسر، طرف چه شوخ‌طبعی ترسناکی داره.
‫خیلی آدم پرشوریه.
‫خب، جلوی شما...
‫ران مرغ برِسۀ آل‌پاستور گذاشته شده،
‫به همراه نان‌های مکزیکی که با ‫ماساهای یادگاری درست شده.
‫این غذا از امضاهای خاص زالزالکه.
‫ممنون.
‫ما به صورت مداوم منوی ‫خودمون رو عوض می‌کنیم،
‫ولی همون‌طور که خانم بلوم در جریانه، ‫این غذا پایه ثابت منوی ما بوده.
‫به قول خودتون همین غذا...
‫باعث شد مشهور بشی.
‫...باعث شد مشهور بشم.
‫حالا اینکه به چه شهرتی رسیدم،
‫خودمم نمی‌دونم.
‫بگذریم، چون مدام نوآوری به خرج می‌دیم، ‫و از ناهماهنگی غذاها می‌ترسیم،
‫این غذای کلاسیک رو ‫صرفاً بروز رسانی کردیم.
‫تصاویر روی نان‌های مکزیکی به وسیلۀ ‫ماشین لیزر حکاکی درست شده.
‫اولین باره که ازش استفاده می‌کنیم.
‫امیدوارم تاکوخوری امشب موجب ‫برانگیختگی خاطرات پررنگی بشه.
‫نوش جان.
‫می‌دونستم توی برنامه‌اش تاکو داره.
‫بفرما.
‫عکس چیه لیل؟
‫عکس چندتا رستورانه.
‫که من ازشون نقدی نوشتم و تعطیل شدن.
‫پس قصدش شوخی بوده؟
‫گمون کنم.
‫ریچارد، این‌ها چیه؟
‫[سالگردتان مبارک]
‫چیزهای تاکوئه، برای تاکو خوردن.
‫نه، عکس‌هاش رو می‌گم.
‫عکس خودمونه.
‫این مال وقتیه که تومور سیاه ‫پوستی‌ات رو از پیشونی‌ات برداشتی.
‫باندپیچی روی سرت مشخصه.
‫چه کار قشنگی. ما رو یادشون مونده.
‫تایلر، این تویی؟
‫آره. موقعیه که امشب داشتم ‫از غذاهاشون عکس می‌گرفتم.
‫یا خدا، این طرف چشه؟
‫می‌دونستم. ازم بدش میاد.
‫خدا لعنتم کنه. فکر نمی‌کردم ناراحت بشه.
‫- ازش عذرخواهی کنم؟ ‫- دقیقاً واسه چی عذرخواهی کنی؟
‫[تماس با دکتر سان‌شاین]
‫چیه؟
‫مال «تماس با دکتر سان‌شاین»ئه.
‫وای خدا. یادم رفته بود توش بازی کردی.
‫نقش مسخره، فیلم‌نامۀ مسخره.
‫ولی فیلم‌برداریش باحال بود.
‫شاید قصدش شوخی بوده. ‫چون دوست‌اید دیگه؟
‫آره، آره. شوخی دوستانه‌ست.
‫البته من مگه دوستی دارم؟
‫وایستا.
‫بچه‌ها، یعنی که چی؟
‫این‌ها...
‫این‌ها رو چطوری پیدا کردن؟
‫[فرم مجوز انتقال وجه]
‫جالب نیست.
‫معذرت می‌خوام.
‫چیزی می‌خواستید جناب؟
‫بله.
‫این‌ها چه کوفتی هستن؟
‫نان مکزیکیه.
‫بله، ولی این‌ها چیه؟
‫نان مکزیکی‌ای هستن...
‫که حاوی سوابق مالیاتی ‫شرکت اکوبرایت و باقی اسنادیه...
‫که نشون می‌ده شرکت شما ‫فاکتور هزینه‌های جعلی تولید کرده.
‫از کجا پیداشون کردید؟
‫شرمنده، ولی سرآشپز دستور تهیه‌شون رو ‫در اختیار کسی نمی‌ذارن.
‫خبر داری چقدر بد به گا رفتید؟
‫تا فردا در اینجا رو تخته می‌کنیم، ‫شنیدی چی گفتم؟
‫نه، لزومی به این کار نیست.
‫نوش جان.
‫این عکس توئه و...
‫این زنه کیه؟
‫من از کجا بدونم کیه؟ عکس جعلیه.
‫لابد یه شوخی مسخره‌ست.
‫فقط تاکوئه دیگه. نمی‌خواد بکشتت کنه.
‫آره، تاکویی که ممکنه توی دادگاه مدرک بشه.
‫راحت می‌تونیم انکار کنیم،
‫و اگه بخوان ما رو لو بدن...
‫آفرین!
‫اگه بخوان ما رو لو بدن، ‫عملاً وریک رو لو داده‌ان.
‫بعد دهن اون‌هام سرویس می‌شه.
‫مگه نه؟ پس مشکلی نیست.
‫نه؟
‫- آره، ردیفه. ‫- مشکلی نیست. گور پدرش.
‫بدون اجازه که نمی‌تونن ‫ازت عکس بگیرن. مسخره‌ست.
‫می‌شه حرف نزنی که فکر کنم؟
‫باید یه جوری درستش کنم. ‫باید درستش کنم.
‫خب، بذار بهت بگم چطوری درستش کنی. ‫این آشغال رو ببر پس بده.
‫ببخشید.
‫- ببخشید جناب! سلام. ‫- آهای. مارگو! مارگو.
‫سمت من بشکن می‌زنی؟
‫می‌دونی چقدر صبر کردم ‫تا اینجا میز رزرو کنم؟
‫نه، حتی واسه‌ام مهم نیست.
‫آدم چیزی رو به آشپزخونه پس نمی‌ده بچه.
‫حتی باید تشکر کنی که آدم حسابت کردن.
‫- چی صدام زدی؟ ‫- بهت گفتم بچه.
‫چون رفتارت عین بچه‌هاست.
‫تایلر، همین الآن ازم معذرت‌خواهی کن.
‫اجازه نداری این‌جوری باهام صحبت کنی.
‫اتفاقاً اجازه دارم. چون اول و آخر ‫من هزینۀ اینجا رو دادم.
‫پس خفه شو و غذات رو بخور.
‫وای خدا.
‫واقعاً محشره. باید امتحانش کنی.
‫نوش جان. مزاحمت نشم.
‫خانم میلز؟
‫کمکی از دستم بر میاد؟
‫دنبال سرویس بهداشتی بودم.
‫از این طرفه.
‫ممنون.
‫پشت این در نقره‌ای چیه؟
‫پشتش چیز خاصیه.
‫نه، نمی‌شه بیای...
‫اجازه نداری بیای اینجا.
‫می‌خوام دقیقاً بدونم چه چیزی...
‫توی غذای قبلی باب میلتون نبود.
‫حتی به غذاتون لب نزدید.
‫چرا؟
‫می‌خوام بدونم چرا نخوردید؟
‫واسه تو چه فرقی داره؟
‫من کارم رو خیلی جدی می‌گیرم ‫و شما به غذام لب نمی‌زنید.
‫احساساتم رو جریحه‌دار می‌کنه.
‫صرفاً اونقدر گرسنه‌ام نیست.
‫من خودم رو معرفی کردم.
‫جولیان اسلاویک هستم، سرآشپز اینجا.
‫شما کی هستید؟
‫دوباره می‌پرسم. شما کی هستید؟
‫مارگو میلزم.
‫اهل کجایی مارگو؟
‫اهل گرند آیلند توی نبراسکا.
‫حالا حالت بهتر شد؟
‫آدرس تریلی‌ای که خونۀ ‫مادرمه رو هم باید بدم آشغال؟
‫نه، این تصوری نیست که ‫می‌خواید ازتون داشته باشم.
‫کی هستی؟
‫من مارگوئم.
‫قرار نبود امشب اینجا باشی.
‫لطفاً از سر راهم گم‌شو کنار.
‫[چهارمین غذا]
‫خیلی تئاتریه، در عین حال مینیمال...
‫مثل سبک مینیمیراستوی ژاپنیه.
‫- ولی صرفاً شوخی بود، نه؟ ‫- آره.
‫یعنی تاکوها رو در نظر بگیریم.
‫عین دیالوگ بود.
‫خیلی سرگرم‌کننده‌ست.
‫واقعاً هیجان‌زده‌ام.
‫قراره بریم سراغ غذای بعدی...
‫- که به نظرم خیلی... ‫- ببخشید.
‫می‌شه بگید این چه وضعیه؟
‫اجازه هست عرایضم رو تموم کنم؟ ‫اشکالی نداره؟
‫ممنون.
‫خانم‌ها و آقایون، معرفی می‌کنم: ‫سرآشپز دوم ما، جرمی لودن.
‫غذای بعدی رو جرمی آماده کرده.
‫اسم غذا «گندکاری»ئه.
‫جرمی که اصالتاً اهل اسپارکس نواداست،
‫توی مؤسسۀ آشپزی هاید پارک تحصیل کرده.
‫هدف جرمی طرف چیزی که در ‫نامه‌ای صمیمی نوشته بود،
‫این بود که توی زالزالک برای من کار کنه.
‫درست نمی‌گم جرمی؟
‫بله سرآشپز.
‫جرمی بااستعداده.
‫کارش درسته.
‫خیلیم کارش درسته.
‫ولی عالی نیست.
‫هیچ‌وقتم عالی نمی‌شه.
‫شدیداً چشمش دنبال ‫پرستیژ و شغل و استعداد منه.
‫میل به بزرگ بودن داره، ‫ولی هیچ‌وقت بهش نمی‌رسه.
‫درسته جرمی؟
‫بله سرآشپز.
‫مثل من که همسن خودش بودم،
‫جرمی از همه‌چیز چشم پوشید ‫تا به اهدافش برسه.
‫زندگی‌اش مثل زندگی من پر از فشاره.
‫فشار اینکه بهترین غذای دنیا رو ارائه بده.
‫و حتی اگه همه‌چیز درست پیش بره، ‫و غذا بی‌نقص از آب در بیاد،
‫و مشتریان و منتقدان رو راضی کنه،
‫نمی‌شه جلوی گندکاری رو گرفت.
‫گندکاری‌ای که توی زندگی...
‫توی جسم...
‫و روان آدم به بار میاد،
‫اونم با مایه گذاشتن از تمام توانش در جهت ‫راضی کردن کسانی که قرار نیست بشناسه.
‫جرمی...
‫از این زندگی خوشت میاد؟ ‫زندگی رویایی‌ات همینه؟
‫خیر سرآشپز.
‫دلت زندگی من رو می‌خواد؟
‫نه فقط جایگاه و استعدادم،
‫بلکه زندگی‌ام.
‫خیر سرآشپز.
‫خانم‌ها و آقایون، غذای چهارم شما...
‫گندکاری سرآشپز دوم جرمیه.
‫پشم‌هام!
‫وای خدا!
‫چی کار می‌کنی؟
‫چه مرگتونه؟
‫این کارها یعنی چی؟
‫چه یهویی. انتظارش رو نداشتم.
‫چه مرگتونه شما؟
‫لطفاً بشینید. بشینید.
‫- همه‌چی سر جاشه. ‫- چیزی نشده.
‫- چی شد؟ ‫- همه‌اش جزو منوئه.
‫جزو نمایشه.
‫- نمایشه؟ ‫- به این می‌گی نمایش؟
‫نمایشیه که واسه‌اش هزینه کردید.
‫بدلکاریه؟ یعنی چی؟
‫این تجربۀ انحصاری شماست.
‫- لطفاً سر جاهاتون بشینید. ‫- یعنی چی مردک؟
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫مرده؟
‫- حتماً گلوله مشقی بوده و... ‫- بمونید سر جاهاتون.
‫- می‌شه خواهش کنم بشینید؟ ‫- این‌جوریش رو ندیده بودم.
‫اصلاً خنده‌دار نیست.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫- واقعا چنین اتفاقی افتاده؟ ‫- جریان چیه؟
‫- خیلی واقعی جلوه می‌کنه. ‫- نه، نه، نه.
‫- همه‌اش نمایشیه، مگه نه؟ ‫- چرا چرت و پرت می‌گی خانم؟
‫همین الان به خودش شلیک کرد، خب؟
‫خیلی واقعی جلوه می‌کرد لیلیان. ‫خیلی واقعی بود.
‫نمایشیه دیگه. ‫دارن صحنه‌سازی می‌کنن.
‫- واقعا همین‌طوره؟ ‫- آره. کارش همینه دیگه.
‫بخشی از سرو منوشون همینه.
‫[گندکاری: سبزیجات پخته‌شدۀ تحت فشار، فیله بریان، ‫سیب‌زمینی، آب گوشت گاو، مغز استخوان.]
‫[زنده‌یاد جرمی لودن]
‫بخورین!
‫نوش جان.
‫پنجمین غذا رو حاضر کنین.
‫چشم سرآشپز!
‫تایلر، جریان از چه قراره؟
‫خب، با شراب زیست‌پویای «کابارنه فرانک»...
‫تولید دوستانمون در دومین برتون ‫در خدمتتون هستیم.
‫سولفیت اضافه نداره...
‫طعمش آدم رو یاد روستا می‌اندازه...
‫و با مواد پروتئینی کبابی ‫عالی می‌شه. نوش جان.
‫زود باش بریم.
‫ولی باید ساندویچ رپم رو تحویل بگیرم.
‫- ساندویچت رو ول کن. بلند شو. ‫- ولی...
‫آقای لیبراند؟
‫- داریم می‌ریم. ‫- مشکلی پیش اومده؟
‫داریم می‌ریم.
‫قایقی نداریم که بخواین باهاش برین.
‫پس زنگ می‌زنم هلیکوپتر بیاد.
‫اینجا آنتن نداره ‫و تماس گرفتن خیلی دشواره.
‫برین کنار ببینم.
‫ای خدا. به حرفشون گوش کن دیگه.
‫خودم حلش می‌کنم.
‫- بذار خودم حلش کنم. ‫- با کدوم دستتون آقای لیبراند؟
‫چی؟
‫با کدوم دستتون حلش می‌کنین؟ ‫با دست چپ یا راست؟
‫چرا چرت و پرت می‌گی؟
‫خودمون انتخاب کنیم؟
‫چی رو انتخاب کنین؟
‫خیلی‌خب. دست چپ رو انتخاب می‌کنم.
‫انگشت حلقه.
‫بذارین برم بیرون! ‫بذارین برم بیرون!
‫نه!
‫- ای بابا. اذیتش نکنین. ‫- دارین چه غلطی می‌کنین؟
‫ای بابا. آروم باشین. آروم باشین! ‫کاریش نداشته باشین!
‫با پیرمرده کاری نداشته باشین!
‫آقای لیبراند، لطفا تکون نخورین.
‫دارین چه غلطی می‌کنین؟
‫ریچارد!
‫لطفا از سر جاتون بلند نشین.
‫این دیگه...
‫جریان چیه؟ ‫بگین دکتر بیاد پیش ایشون.
‫می‌خواین کمکتون کنم ‫جاتون رو پیدا کنین؟
‫انگشته. انگشته. ‫اونجا انگشت افتاده.
‫طرف داره از درد به خودش می‌پیچه!
‫لطفا بشینین.
‫جناب؟
‫اصلا بامزه نیست خانم! ‫ای خدا!
‫همه این اتفاقات بخشی از سرو منومونه.
‫وای خدایا!
‫واقعیه، مگه نه؟ ‫از پسش برنمیام.
‫- نباید تو گروگان‌گیری دخیل بشم. نمی‌شه. ‫- پس واسه چی نمی‌ری باهاش صحبت کنی؟
‫برو باهاش صحبت کن! ‫می‌شناسیش دیگه، مگه نه؟
‫الکی گفته بودم.
‫واسه چی؟
‫آخه عادت دارم الکی بگم فلانی رو می‌شناسم. ‫واسه همین، خب؟
‫حلقه شوهرتون رو بگیرین خانم.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫تد. تد!
‫واقعا به نظرم این اتفاقات ‫واسه سرگرمی ماست.
‫خودمون رو می‌گم.
‫واسه همین بهم پیام داده بود.
‫این غذا هم حرف نداره. مگه نه؟
‫بازیگریشون حرف نداره.
‫چرا چرت و پرت می‌گین؟
‫سرآشپز اسلاویک می‌خوان ‫تو آشپزخونه ببیننتون.
‫- می‌شه من هم بیام؟ ‫- نه.
‫نه، نه، شرمنده‌ام، ‫ولی همه‌تون اشتباه می‌کنین.
‫چرا چنین کاری می‌کنین؟
‫اشتباه می‌کنین دیگه.
‫منظورتون چیه؟
‫تو کی هستی؟
‫مارگو هستم.
‫اسمم مارگوئه.
‫من به مارگوهای زیادی غذا دادم. ‫تو مارگو نیستی.
‫نه.
‫آخه چه فرقی می‌کنه؟
‫فرقش اینه که این منو، ‫فهرست مهمانان...
‫و وقایع امشب رو ‫با دقت زیادی برنامه‌ریزی کرده بودیم.
‫ولی برنامه‌ریزیمون ‫تو رو شامل نمی‌شه.
‫واسه همین همه‌چی داره خراب می‌شه.
‫باید بدونم کجا بنشونمت ‫که بتونیم ادامه بدیم.
‫پیش خودمون بنشونمت ‫یا پیش اون‌ها؟
‫خیلی مهمه.
‫بعدش می‌ذاری زنده بمونم؟
‫بذارم زنده بمونی؟ نه!
‫معلومه که نه!
‫مگه نمی‌فهمی که منومون ‫در اون صورت خراب می‌شه؟
‫همه‌مون قراره امروز بمیریم.
‫مگه نه؟
‫بله سرآشپز!
‫خب، سوالم از این قراره...
‫که می‌خوای همراه بخشندگان بمیری ‫یا همراه طلبکاران؟
‫ولی در هر صورت می‌میرم؟
‫خیلی مستبدانه است.
‫نه، مستبدانه نیست. ‫این آشپزخونه اصلا مستبدانه اداره نمی‌شه.
‫لطفا انتخاب کن.
‫این تصمیمات اهمیت دارن،
‫زمان‌بندی منومون هم خیلی دقیقه.
‫پونزده دقیقه دیگه، ‫بین سرو غذاها فاصله می‌اندازم...
‫و همون‌قدر فرصت داری ‫تصمیم بگیری.
‫یا باید پیش ما بشینی، ‫یا پیش اون‌ها.
‫لطفا فعلا برگرد سر جات بشین.
‫غذای بعدیمون خیلی اعلاست.
‫پنج دقیقه دیگه غذا رو می‌کشیم!
‫چشم سرآشپز!
‫همه‌تون رو خیلی دوست دارم.
‫ما هم خیلی دوستتون داریم سرآشپز!
‫ای وای! تو آشپزخونه بهت غذا تعارف کرد؟
‫خیلی‌خب، چه غذایی بود؟ ‫پروتئینی بود یا گیاهی؟
‫ای بابا. اصلا منصفانه نیست.
‫واسه چه به تو ‫تو آشپزخونه غذا داد؟
‫تو که صبح تا شب سیگار می‌کشی. ‫اصلا طعم غذا رو حس نمی‌کنی.
‫[تطهیرکنندۀ کام: ‫ترنج وحشی و چای شبدر قرمز]
‫گیرمون انداختن. بیا تمرکز کنیم.
‫وایستا ببینم، باید چیکار کنیم؟
‫چه راه‌حلی داریم؟
‫در نگهبان داره،
‫ولی ممکنه نمایشی باشه.
‫آره.
‫کسی ته راهرو رو ندیده ‫که بدونیم می‌شه...
‫ببینین بچه‌ها. باید به کاری بکنیم...
‫و نباید بزدل باشیم.
‫این نقشه تو یکی از فیلم‌هام ‫به نام «حمله» عملی شده بود.
‫وقتی چاقو و چنگال‌ها رو آوردن، ‫به آشپزخونه‌شون حمله می‌کنیم، خب؟
‫به نظرت خودت بهتر از اون‌ها ‫با چاقو مبارزه می‌کنی؟
‫مگه چاره دیگه‌ای هم داریم؟
‫- من که اصلا نمی‌دونم. ‫- خب، پس چیکار کنیم؟
‫به درک. من این پنجره کوفتی رو می‌شکنم.
‫ایول! بشکن! بشکن!
‫گندش بزنن!
‫لطفا بذارین کمکتون کنم ‫که برگردین سر میزتون.
‫گندش بزنن.
‫شرمنده‌ام.
‫- ای خدا. ‫- ای بابا.
‫از قدیم گفتن:
‫«گاهی اوقات آدم یه فنجون چای خوشمزه ‫بیشتر لازم نداره.»
‫این مسئله رو طی دوران کودکیم ‫تو براتیسلاوا یاد گرفتم.
‫متوجه شدم چای نه تنها ‫گلوی آدم رو تازه می‌کنه،
‫بلکه در حین مواجه با حقایق تلخ، ‫آدم رو آروم می‌کنه.
‫ولی قبل از این که ادامه بدیم،
‫راجع به خودم یا «زالزالک» سوالی ندارین؟
‫سوالی ندارین؟
‫درست فهمیدم که بهش ترنج زدین سرآشپز؟
‫آره، ترنج زدیم.
‫- سرآشپز؟ ‫- بله؟
‫گمون کنم همه می‌‌خوان همین رو بگن...
‫می‌خوام بدونم... ‫یعنی می‌خوایم بدونیم...
‫جریان از چه قراره؟
‫خب، خودم بهتون می‌گم.
‫فرض کنین مواد غذایی‌ای هستین ‫که باید چشیده بشین.
‫- چی؟ ‫- باید چشیده بشین.
‫استعاری عرض می‌کنم.
‫به نظرم بهتر از این نمی‌شه توضیح داد.
‫ولی اکثرتون نباید ‫از این اتفاقات غافلگیر بشین.
‫خانم بلوم.
‫اگه می‌شه لیلیان خطابت کنم، ‫ایشون از حامیان عزیز اولیه‌ام بود...
‫و خودش می‌دونه زندگی خیلی‌ها رو خراب کرده.
‫نه، نه، نه. وایستین سرآشپز.
‫نه، نه، نه. نه، خودت نباید حرف بزنی.
‫عذر می‌خوام سرآشپز.
‫خودتون قبول کردین با لیلیان بلوم...
‫- مصاحبه کنین. ‫- چی؟ چی؟
‫- همون مصاحبه علت تأسیس این رستوران بود. ‫- کارهای کثیفش رو تأیید می‌کنی.
‫کارهای کثیفش رو تأیید می‌کنی.
‫تقویتش می‌کنی.
‫بهش رو می‌دی.
‫باز هم ترکیب خوبی ارائه ندادی خانم.
‫خیلی خوشت اومد که بهت پیام دادم ‫و امشب دعوتت کردم.
‫خودم مایل بودم حضور داشته باشی.
‫خیلی مغرور شده بودی.
‫ولی انتظارش رو داشتم. ‫البته نه، خودت هم موجب غرور من شدی.
‫ده دقیقه فرصت دارین خانم میلز.
‫خواهش می‌کنم. شوهرم باید بره بیمارستان.
‫خودم خوبم. فقط بذارین همسرم بره.
‫شما مشتری‌های وفادارم هستین.
‫طی پنج سال اخیر، ‫چند بار اینجا غذا خوردین؟
‫چه بدونم. شش هفت بار؟
‫گمون کنم بیشتر اومده باشیم دیک.
‫یازده بار. یازده بار تشریف آوردین.
‫اکثر مردم اگه یه بار اینجا غذا بخورن، ‫خودشون رو خوش‌بخت محسوب می‌کنن.
‫آقای لیبراند، لطف کن یکی از غذاهایی رو ‫که دفعه پیش اینجا میل کردی نام ببر.
‫یازده بار با کشتیمون اومدین اینجا،
‫ما هم هر دفعه کل غذاها رو معرفی می‌کنیم.
‫دقیقا بهتون می‌گیم ‫داریم چی بهتون می‌دیم.
‫لطفا اسم یکی از غذاهایی رو ‫که دفعه پیش همین‌جا خوردی بگو.
‫از دفعه قبلش هم قبوله.
‫خواهش می‌کنم اسم یکیشون رو بگو.
‫ماهی روغن.
‫چی؟
‫ماهی روغن.
‫ماهی روغن نبود الاغ.
‫لوزی‌ماهی بود.
‫لوزی‌ماهی خال‌خالی نادر بود.
‫چه فرقی می‌کنه؟
‫واسه لوزی‌ماهیه فرق می‌کنه خانم لیبراند.
‫واسه هنرمندی هم که اثر هنریش ‫تو شکمتون به گه بدل می‌شه، فرق می‌کنه.
‫من گذاشتم قیمت غذاهام ‫به حدی برسه...
‫که فقط طبقه اجتماعی حاضر ‫تو این سالن بهش دسترسی داشته باشن.
‫خودم هم گول خورده بودم که می‌تونم افرادی رو ‫که هرگز راضی نمی‌شن، راضی کنم.
‫مهم‌ترینشون هم ایشونه.
‫ولی فرهنگمون همین شکلیه دیگه، مگه نه؟
‫رستوران من هم بخشی از همین مشکله.
‫می‌گین اینجا رستوران خودتونه.
‫ولی اگه بخوایم روراست باشیم،
‫این‌طور نیست.
‫درست می‌گی. ‫سرمایه‌گذار اصلی من داگ وریکه.
‫خودش صاحب این جزیره و رستورانه.
‫خب، از اون‌جایی که «زالزالک» کل زندگی منه،
‫باید بگم داگ وریک صاحب خودمه.
‫البته الان شرایط مقداری پیچیده‌تر شده...
‫و خودم صاحب داگ وریکم.
‫- وای خدا. ‫- وای خدایا.
‫خاک بر سرم.
‫آهای، آهای. چطوری به این وضع خاتمه بدیم؟
‫- نه. ‫- خب؟ خواهش می‌کنم بس کنین.
‫کافیه بهمون بگی چطوری ‫به این وضع خاتمه بدیم.
‫ما هم خاتمه می‌دیم، خب؟
‫- نمی‌تونین خاتمه بدین. ‫- معلومه، ما که پول داریم.
‫کافیه بگی چقدر می‌خوای ‫که بهت بدیم!
‫بگو چقدر می‌خوای دیگه!
‫نه.
‫به پولتون نیازی ندارم.
‫اون کاری کرد تو دوران کووید ‫تعطیل نشی عوضی!
‫آره، درسته.
‫منوم رو هم زیر سوال برد.
‫حتی با این که تو «زالزالک»...
‫غذای جایگزین نداریم، ‫درخواست غذای جایگزین داد.
‫این هم از فرشته‌ای ‫که از عرش به فرش افتاد.
‫نه!
‫نه، نه!
‫این دیگه چه کاریه؟
‫- نه. ‫- گوش کنین.
‫- خیلی... ‫- گفتم «گوش کنین».
‫نه! جولیان!
‫- کارش جنون‌آمیزه. ‫- گفتم «گوش کنین».
‫نه...
‫گوش کنین.
‫- نه، نه. خیلی مسخره است. ‫- نه، گفتم «گوش کنین»! گوش کنین دیگه.
‫آره.
‫می‌شنوین؟
‫خب...
‫رفت زیر آب و...
‫سکوت حکم‌فرما شد.
‫می‌شنوین؟
‫سکوت رو می‌شنوین؟ ‫گوش کنین، می‌شنوین؟
‫این سکوت یعنی...
‫من رها شدم.
‫فرصتتون تموم شد خانم میلز.
‫سرآشپز تو دفترشون باهاتون صحبت می‌کنن.
‫بیا تو.
‫تصمیمت رو گرفتی؟
‫گرفتم.
‫خب، چه تصمیمی گرفتی؟
‫متوجه شدم درست می‌گفتین.
‫من نباید اینجا باشم.
‫البته براتون احترام قائلم، ‫آخه مطمئنم خیلی نابغه‌این،
‫ولی این کارها...
‫اصلا به درد من نمی‌خوره.
‫مطمئن نیستی من نابغه‌ای، ‫پس چنین حرفی نزن.
‫دروغه.
‫قبوله.
‫مطمئن نیستم که نابغه‌این یا نه.
‫انتظار داشتم بیشتر حرف بزنی.
‫گور بابات!
‫لابد مجبورم خودم به جات تصمیم بگیرم.
‫جات همین‌جا ‫پیش همنوعان خودته.
‫خب، همنوعانم کی هستن؟
‫زحمت‌کشان رو می‌گم دیگه.
‫خیال کردی تشخیص ندادم؟
‫من همکارانم در عرصه خدمات رو ‫درجا تشخیص می‌دم.
‫آقای لیبراند رو از کجا می‌شناسی؟
‫امشب کلا حواست بهش بوده.
‫خب، گمون کنم خودتون بدونین.
‫نه، نمی‌دونم.
‫پس بابت تجربه‌ای ‫بهت پول داده.
‫چون ملت بابت تجربه ‫به خودم پول می‌دن،
‫تشخیص می‌دم ‫که به این راحتی‌ها نگران نمی‌شی.
‫خب، چیکار کرد که نگران شدی؟
‫- نگران نشدم... ‫- مارگو.
‫بهم گفت کل حرف‌هاش رو قبول کنم ‫و وقتی خودارضایی می‌کنه، تو چشمش نگاه کنم.
‫عجب. چه درخواست خاصی.
‫راستش، خاص نیست.
‫همه چنین درخواستی دارن.
‫من از این بابت نگران شدم...
‫که بهم گفت بهش بگم آدم خوبیه،
‫بهش بگم دخترش هستم،
‫خیلی دوستم داره، ‫من هم خیلی دوستش دارم و...
‫پس آدم عاشق‌پیشه‌ایه.
‫نه، نمی‌خواد با جزئیات تعریف کنی.
‫راستش، خودم با مشتری‌های بد آشنایی دارم.
‫درسته.
‫از ارائه خدماتت لذت می‌بری؟
‫آره.
‫یا می‌شه گفت قبلا می‌بردم.
‫شما از ارائه خدماتتون لذت می‌برین؟
‫قبلا می‌بردم...
‫ولی خیلی وقته که دلم نخواسته ‫واسه کسی غذا درست کنم.
‫دل آدم واسه چنین حسی تنگ می‌شه.
‫باهام بیا.
‫چقدر همه ناراحتن!
‫حضار گرامی، بیاین غذای بعدیمون رو...
‫تو هوای آزاد شبانه میل کنیم!
‫بیاین! بریم بیرون!
‫- بفرمایین جناب. ‫- بیاین. همگی برین بیرون.
‫اگه بتونیم قایقی پیدا کنیم، ‫می‌تونیم بدویم سمتش.
‫مشتری‌های دائمی هم بیان. ‫بیاین.
‫لطفا دنبال سرآشپز برین.
‫سرآشپز، اگه می‌شه چند لحظه ‫باهاتون صحبت کنم.
‫- بیاین دیگه! ‫- اول شما بفرمایین.
‫اول مشتری‌ها تشریف بیارن.
‫ریچارد.
‫دنبالم بیاین.
‫بیاین هوای آرام شبانه رو استشمام کنیم.
‫نترسین.
‫نمی‌خواد بترسین.
‫خب، شاید قایق بلااستفاده‌ای جایی باشه ‫و بتونیم از اینجا فرار کنیم.
‫کجا بریم؟
‫- چی؟ ‫- از اینجا فرار کنیم و کجا بریم؟
‫چرا چرت و پرت می‌گی داداش؟
‫- کارمون تمومه. ‫- چیزی نیست.
‫- نه. قراره امشب بمیریم. آره. ‫- آره، می‌میریم. آره.
‫غذای بعدیمون رو سرآشپز دوم، ‫کاترین کلر، سرو می‌کنه.
‫سلام به همگی.
‫جولیان اسلاویک سه سال پیش ‫سعی کرد با من سکس کنه.
‫من دست رد به سینه‌اش زدم.
‫یه هفته بعدش، دوباره سعی کرد ‫باهام سکس کنه.
‫من هم دوباره دست رد به سینه‌اش زدم.
‫ولی اخراجم نکرد.
‫نه‌خیر.
‫من رو تو آشپزخونه‌اش نگه داشت، ‫ولی تا هشت ماه...
‫تو چشمم نگاه نکرد ‫و مستقیما با خودم صحبت نکرد.
‫می‌تونه چنین کاری بکنه.
‫آخه ستاره رستورانمون خودشه.
‫رئیسمون خودشه.
‫اسم غذای بعدیمون «قباحت بشر»ه.
‫عذر می‌خوام.
‫خاک عالم بر سرم.
‫الان به مشتریان مردمون...
‫فرصت می‌دیم فرار کنن.
‫چهل و پنج ثانیه بهتون فرصت می‌دیم،
‫بعدش افرادم سعی می‌کنن بگیرنتون.
‫اگه بتونن بگیرنتون...
‫خیلی‌خب.
‫چهل و پنج ثانیه‌تون ‫از الان شروع می‌شه.
‫- این رو بگیر. ‫- چی؟
‫ببخشید. بی‌خیال. ‫خودت که می‌دونی آدم افتضاحی‌ام.
‫منتقد خارق‌العاده‌ای هستی.
‫اول از همه درخواست کمک می‌کنم.
‫تو هم باید فرار کنی.
‫مزاحم کارتون نمی‌شم.
‫می‌شه باهام بیاین داخل؟
‫هوا داره سرد می‌شه.
‫از این طرف بفرمایین.
‫خیلی‌خب.
‫از این طرف.
‫برین!
‫[ششمین غذا]
‫[قباحت بشر: خرچنگ دانجنس، آب پنیر ماست ‫تخمیری، کاهوی دریایی خشک، اومه‌بوشی، کتانجک]
‫- ممنون. ‫- ممنون.
‫خیلی خوشمزه است.
‫ترکیب ترشی، اومه‌بوشی...
‫ تخمیرش عالی شده.
‫خیلی رو زبون حس می‌شه، ‫ولی اذیت نمی‌کنه.
‫خیلی خوشمزه است.
‫آره، خب...
‫اگه قبلا چنین حرفی می‌زدین، ‫خیلی خوشحال می‌شدم خانم بلوم.
‫خیلی خوشمزه است.
‫آره، واقعا خوشمزه است.
‫راستش، من از طعم اموجیش خوشم میاد.
‫اومه‌بوشی.
‫- اومه‌بوشی. ‫- اومه‌بوشی.
‫خیلی خوشمزه است.
‫- خیلی بااستعدادی. ‫- ممنون.
‫معمولا از کف خوشم نمیاد، ولی...
‫کنار من ندو دیگه داداش!
‫نه‌خیر، خودت داری کنار من می‌دوی!
‫جنگل به این بزرگی! بزن به چاک!
‫- ازم دور شو! ‫- بزن به چاک داداش!
‫گندش بزنن.
‫وای خدایا.
‫ایول.
‫شوهرم رو می‌شناسی.
‫آره.
‫می‌شناسم.
‫که این‌طور.
‫می‌تونی بهمون بگی.
‫واقعا همه‌مون امشب می‌میریم؟
‫اگه زنده بمونین، اثر نمی‌کنه.
‫- چی اثر نمی‌کنه. ‫- منومون رو می‌گم.
‫چرا اثر نمی‌کنه؟
‫باید طوری تموم بشه...
‫که همه‌چی به طور مفهومی ‫به هم ربط پیدا کنه.
‫در غیر این‌صورت، صرفا خوشمزه بوده ‫و کسی اهمیت نمی‌ده.
‫واقعا بهتره خودت رستوران بزنی.
‫مگه نه؟ من هم می‌تونم کمکت کنم.
‫- مطمئنم می‌تونین خانم بلوم. ‫- می‌تونم. می‌تونم.
‫ولی باید راجع به مسئله...
‫مردنمون صحبت کنیم.
‫راستش، خودم پیشنهاد داده بودم ‫همه بمیرن.
‫خیلی بهش افتخار می‌کنم.
‫- کسی شراب نمی‌خوره؟ ‫- چرا، ممنون می‌شم.
‫ممنون.
‫صدای شکستن شنیدم.
‫گندش بزنن!
‫واسه آخرین مشتری که گیر بیفته، ‫غذای مختصر مخصوصی داریم.
‫تخم‌مرغ مخصوص پاسارد با کرم فرش و افراست.
‫[تخم‌مرغ پاسارد: تخم‌مرغ، کرم فرش، افرا]
‫- نوش جان. ‫- ممنون.
‫واسه شما که اصلا مهم نیست،
‫ولی اسم من مارگو نیست.
‫اسمم ارینه...
‫و اهل ماساچوست، براکتونم...
‫خلاصه جریان از این قراره.
‫مهمونی تموم شد.
‫بیاین آقایون.
‫- خوش برگشتین. ‫- چی خوردین؟
‫جناب؟ بفرمایین.
‫ببخشید. عذر می‌خوام. این رو برمی‌دارم. ‫ممنون.
‫خانم بلوم. بفرمایین.
‫بذارین درستش کنم. ‫نه، نمی‌خواد. نمی‌خواد.
‫بفرما.
‫وای خدا.
‫بیرون چند مرده حلاج بودی؟
‫کارم حرف نداشت. ترکوندم.
‫فقط خودم فرار کردم.
‫شرمنده‌ام. واقعا مایه خجالتم.
‫اشکالی نداره.
‫مدتیه که داشتم ازت پول می‌دزدیدم.
‫خودم می‌دونم.
‫خودم می‌دونم که می‌دونی.
‫من واسه «سونی» معرفی‌نامه منفی نوشتم.
‫خودم می‌دونم. ‫واسه خودم هم ارسالش کرده بودی.
‫دوستان...
‫متأسفانه تا مشکلی رو حل نکنیم،
‫نمی‌تونیم باقی منومون رو سرو کنیم.
‫تو رو می‌گم.
‫من رو می‌گین؟
‫خودت رو می‌گم.
‫بگو واسه چی اومدی اینجا.
‫- خب، چون می‌خواستم... ‫- اول غذات رو قورت بده.
‫می‌خواستم طعم غذاتون رو ‫تجربه کنم سرآشپز.
‫خب، بهت چی گفته بودن؟
‫از قبل بهت چی گفته بودن؟
‫بهم گفته بودین بهترین منوی کل تاریخه.
‫درسته. دیگه چی گفتن؟ ‫دیگه چی گفتن؟
‫بعدش گفتین همه جون می‌دن.
‫«همه جون می‌دن.»
‫همراه کسی اومده بودی.
‫یادمه همراه کسی اومده بودی.
‫همراهت این خانم جوان نبود،
‫خب، چی به سر خانمی که همراهت بود اومد؟
‫باهام به هم زد سرآشپز.
‫واسه همین مارگو رو آوردی.
‫واسه چی؟
‫آخه میز یه نفره ندارین.
‫پس با این که می‌دونستی ‫قراره بمیره، اجیرش کردی.
‫- درسته. ‫- ای آشغال عوضی حق به جانب.
‫می‌کشمت تایلر!
‫آروم باش.
‫تقصیری نداره، مگه نه؟
‫تایلر، من طی هشت ماهی ‫که باهات مکاتبه داشتم،
‫کاری کردم به دنیای خودمون ‫دسترسی داشته باشی.
‫ضمنا، ازت خواستم سوگند بخوری ‫که به کسی نمی‌گی.
‫به نظرت واسه چی چنین کاری کردم؟
‫- می‌خواستین بیام اینجا، آخه... ‫- واسه چی؟ واسه چی؟
‫گفته بودین اطلاعات زیادی ‫راجع به غذا دارم.
‫درسته. تو عین بقیه نیستی، مگه نه؟
‫- بالاخره با دستگاه «پاکوجت» آشنایی داری. ‫- آره.
‫- فرق ترنج رو تشخیص دادی. ‫- آره.
‫- طعمش رو تشخیص دادم. ‫- آره، تشخیص دادی.
‫آره، خودم می‌دونم، ‫ولی فهمیدی طعم چیه.
‫- زدی تو خال. ‫- درسته.
‫با این کارت تحت تأثیر قرار گرفتم.
‫- واقعا؟ ‫- آره، آره.
‫خودت یه پا آشپزی.
‫جای آشپز جماعت تو آشپزخونه است.
‫مگه نه؟
‫بله سرآشپز!
‫آره.
‫- باهام بیا. ‫- واقعا؟
‫با منین؟ واقعا؟
‫آره، آره، آره. ‫می‌خوام چیزی بهت بدم.
‫خیلی‌خب.
‫بیا اینجا. دست الساست.
‫لباس سرآشپزه.
‫از طرف «زالزالک» بهت هدیه می‌دیم.
‫وای.
‫- چه قشنگ. ‫- ممنون.
‫خیلی خوش‌تیپ شدی. ‫خیلی خوش‌تیپ شده، مگه نه مارگو؟
‫- خوش‌تیپ نشده؟ ‫- بله سرآشپز!
‫جناب خوش‌تیپ خان.
‫لباست رو شخصی‌سازی می‌کنم.
‫«ت، الف...»
‫«لام...»
‫[تایلر]
‫«ر.»
‫ممنون.
‫- بهت افتخار می‌کنم. ‫- ممنون سرآشپز.
‫تایلر، حالا آشپزی کن.
‫چی؟
‫آشپزی کن.
‫- آشپزی. پس آشپزی کن دیگه. ‫- نمی‌دونم بتونم اینجا آشپزی کنم یا نه.
‫- آشپزی کن. آشپزی کن. ‫- الان؟ نمی...
‫آشپزی کن! بجنب، زود باش.
‫چی لازم داری؟ همه‌چی داریم.
‫- لطفا بلند شین که شاهد نمایشمون باشین. ‫- نترس.
‫چی می‌خوای...
‫- لطفا بلند شین که شاهد نمایشمون باشین. ‫- لطفا همگی جمع بشین.
‫بفرمایین. تایلر می‌خواد ‫تخصص آشپزیش رو به رخ بکشه.
‫- لطفا بلند شین که شاهد نمایشمون باشین. ‫- همگی بفرمایین.
‫جمع بشین. بیاین جلوتر.
‫چی لازم داری؟
‫- تره‌فرنگی. ‫- واسه آشپزمون تره‌فرنگی بیارین. تره‌فرنگی.
‫همین‌جا آشپزی کن. دیگه چی می‌خوای؟
‫شـ...
‫- شاش؟ برات شاش بیاریم؟ ‫- نه.
‫- شالت می‌خوام. ‫- واسه خوش‌اشتهای خفنمون شالت بیارین.
‫- ایشون پدیده‌ایه و خودش یه پا غذاست! ‫- عذر می‌خوام، ببخشید.
‫همگی جمع بشین. ‫باید از تایلر یاد بگیریم.
‫روش خرد کردن جدیدی رو به کار گرفته ‫که متأسفانه ازش خبر نداشتیم.
‫بعدش چی می‌خوای؟
‫کره.
‫کره؟ کره. ‫تره‌فرنگی و شالت رو با کره تف می‌ده.
‫شاهد انقلابی در آشپزی هستم.
‫ماده پروتئینی نمی‌خوای؟
‫- گوشت گوسفند می‌خوام. ‫- گوشت گوسفند!
‫آره. گمون کنم آماده شده سرآشپز.
‫- گمون کنی آماده شده؟ مطمئنی؟ ‫- اوهوم.
‫شاید بخوای بریزیش تو «پاکوجت».
‫نه.
‫عجب.
‫واقعا خیلی...
‫بدمزه است.
‫[مزخرف تایلر:]
‫[گوشت بره نپخته، سس کره موسیر و تره، ‫عدم انسجام کامل]
‫تو دلیل از بین رفتن رمز و راز هنرمونی.
‫الان دیگه متوجه شدی، مگه نه؟
‫عذر می‌خوام سرآشپز.
‫بیا بغلم پسرم. بیا.
‫بیا بغلم.
‫چشم سرآشپز.
‫الان دیگه تو هم رها شدی.
‫حضار گرامی، ‫می‌خوام از همه‌تون عذرخواهی کنم.
‫غذایی که شاهد پختش بودین، ‫در اصل جزو منوی امشبمون نبود.
‫ما می‌کوشیم بی‌نقص باشیم،
‫ولی مسلما هیچ چیزی بی‌نقص نیست ‫و قبول کردن این حقیقت تلخ برام دشواره،
‫واسه همین ازتون عذر می‌خوام.
‫باهام بیا.
‫خب، نمایشمون به اتمام رسید.
‫لطفا دوباره سر جاتون بشینین.
‫ببین چی می‌گم.
‫یه غذای اصلی دیگه بیشتر ‫از منومون باقی نمونده.
‫یعنی باید واسه سرو دسر آماده بشیم.
‫قرار بود واسه سرو دسرمون، ‫بشکه بزرگی اون گوشه باشه.
‫تو بشکه‌ای می‌بینی؟
‫- نه. نه، نمی‌بینم. ‫- من هم نمی‌بینم.
‫آخه همکار بی‌دقتم، السا، ‫یادش رفت به یکی بگه بیاردش.
‫در نتیجه، تو به جاش می‌ری ‫بشکه رو میاری مارگو.
‫- من؟ ‫- آره. دودخانه رو به خاطر داری؟
‫شاید... نمی...
‫- سرآشپز، شاید بهتر باشه یکی از خودمون... ‫- مارگو الان دیگه از خودمونه السا.
‫مگه نه مارگو؟
‫- بله. ‫- بله چی؟
‫بله سرآشپز.
‫السا، کلید دودخانه رو بهش بده.
‫چشم سرآشپز.
‫برو.
‫برو!
‫ببخشید.
‫عذر می‌خوام سرآشپز.
‫جناب اسلاویک.
‫سلام.
‫چطورین؟
‫خب، ببینین...
‫در واقع...
‫صرفا می‌خواستم بگم چون...
‫ببینین، نمی‌خوام حرفم طوری جلوه کنه ‫که انگار این وقایع اصلا مهم نیست...
‫ولی به نظرم چندان منصفانه نیست.
‫شاید نباشه.
‫اگه...
‫می‌خوای بدونی واسه چی ‫داری مجازات می‌شی؟
‫چرا که نه؟
‫من فیلم «تماس با دکتر سان‌شاین» رو ‫دیده بودم و ازش لذت نبردم.
‫وایستین ببینم، جانم؟
‫یکشنبه بود.
‫تازه بعد از چندین ماه ‫یه روز مرخصی داشتم.
‫ارزشمندترین روز عمرم بود. ‫اون روز حق داشتم زندگی کنم.
‫من هم فیلم «تماس با دکتر سان‌شاین» رو ‫تنهایی تو سینما تماشا کردم.
‫ولی ببینین، من که کارگردانش نبودم. ‫صرفا بازیگرش بودم.
‫خاطره چهره‌ات تو اون فیلم به یادمه...
‫و الان که باز دیدمت، اذیت شدم.
‫انگیزه می‌گیرم.
‫هنرمندی که بی‌هدف بشه ‫به چه دردی می‌خوره؟
‫رقت‌انگیزه.
‫نه، درست می‌گین.
‫خب، ایشون چی؟
‫تو چه دانشگاهی تحصیل کردی؟
‫دانشگاه «براون».
‫وام دانشجویی گرفته بودی؟
‫نه.
‫شرمنده‌ام. می‌میری.
‫آشغال عوضی.
‫واقعا؟
‫کسی حق نداره وارد خونه سرآشپز بشه.
‫خیال کردی آدم خاصی هستی؟
‫از این قانون سرپیچی کردی.
‫من به مشتریان رسیدگی می‌کنم ‫که سرآشپز بتونه به منومون رسیدگی کنه.
‫تو از وقتی اومدی، ‫خیلی اذیتمون کردی.
‫عذر می‌خوام.
‫ولی اگه ناراحت نمی‌شی، ‫باید بپرسم...
‫واسه چی حاضری ‫به خاطرش بمیری؟
‫تو جای من رو نمی‌گیری.
‫جات رو بگیرم؟
‫از من بشنو، اصلا قصد نـ...
‫نه، نه. نه!
‫[پاکوجت پلاس]
‫بس کن!
‫بسه!
‫جریان بشکه رو بهم نگفته بود.
‫فراموش نکرده بودم.
‫وای خدایا!
‫[سرآشپزی پیشگام در تانتالوس]
‫[مقالۀ انتقادی از لیلیان بلوم]
‫[جولیان اسلاویک: آشپز منتخب ماه ‫اوت 1987، برگری هاوی]
‫وای خدایا.
‫الو؟
‫♪ تولدت مبارک برایس جون. ♪
‫♪ تولدت مبارک. ♪
‫بهشون گفته بودی تولدمه؟
‫سه ساعت پیش به نظرم کار بامزه‌ای بود.
‫ممنون.
‫خب، بذار همون‌جا باشه...
‫و بشین سر جات.
‫می‌خوام مسئله‌ای رو درک کنی مارگو.
‫من یه پا هیولام.
‫نه، هیولا بودم.
‫فاحشه هم بودم.
‫ولی کل اعمال امشبم خالص و پاکه.
‫اصلا از روی تکبر نیست.
‫بالاخره، تقریبا دردم رفع شده.
‫دست سرآشپز...
‫عین پنبه نسوز می‌مونه.
‫می‌تونم ظرفی چدنی رو بدون دستکش ‫از تو فر داغ سر میزتون بیارم.
‫دیگه دردم نمی‌گیره مارگو.
‫به قول دکتر کینگ: ‫«با تجربیاتی دردناک فهمیدیم...»
‫«که ظالمان هیچ‌وقت با خواست خودشون ‫کسی رو آزاد نمی‌کنن.»
‫«باید به زور از ظالمان ‫درخواست آزادی کنیم.»
‫واقعا الان از مارتین لوتر کینگ نقل‌قول کرد؟
‫- آره. ‫- آره، نقل‌قول کرد.
‫چی؟
‫می‌بینم رادیومون رو پیدا کردی.
‫زود باشین سالن غذاخوری رو تخلیه کنین!
‫کشتیه!
‫با کسی تماس گرفتی؟
‫- کشتیه. ‫- کشتیه.
‫چی؟ چیکار می‌کنی؟
‫- آروم! آروم باشین! ‫- چه بلایی سرش میارین؟
‫آروم باش داداش!
‫محکم ببند.
‫خوبه.
‫وسوسه می‌شین ازش درخواست کمک کنین.
‫- حتی شاید بخواین التماس کنین. ‫- نه، نه، نه.
‫چنین کاری عاقلانه نیست. ‫کمکی از دستش ساخته نیست.
‫دو سوال از خودتون بپرسین.
‫اولا، واقعا می‌خواین مسئولیت مرگ ‫فردی بیگناه رو دوشتون باشه؟
‫دوما، واسه هیچ‌کدومتون امشب...
‫بیشتر تلاش نکردین ‫که مقابله کنین؟
‫که از اینجا فرار کنین؟
‫راستش، احتمالا موفق می‌شدین.
‫راجع بهش فکر کنین.
‫سلام سرکار. چه کمکی از دستمون بر میاد؟
‫گزارش مزاحمت ثبت کردن.
‫اینجا؟
‫چه مزاحمتی پیش اومده؟
‫مزاحمت خشنی بوده.
‫- صاحب اینجا خودتونین؟ ‫- سرآشپز اجرایی هستم.
‫صاحب اینجا اخیرا عوض شد، ‫ولی داستانش مفصله.
‫خب، نمی‌خوام بی‌ادبی کنم، ‫ولی همون‌طور که شاهدین...
‫داشتیم غذامون رو سرو می‌کردیم.
‫هیچ‌کدومتون امشب با موج کوتاه ‫درخواست کمک نکردین؟
‫ما عادت نداریم کنار غذای مشتریانمون...
‫رادیوی موج کوتاه بذاریم.
‫عه.
‫شما همون...
‫آره، آره، آره. خودم هستم.
‫وای. بدجوری طرفدارتونم.
‫ممنون.
‫می‌خواین بهتون امضا بده؟
‫نمی‌خوام مزاحمتون بشم.
‫نه، نه، نه. زحمتی نیست.
‫ولی خودکاری نـ...
‫نه، خودمون خودکار داریم.
‫امضا بدین.
‫باشه.
‫ممنون.
‫- اسمت چیه؟ ‫- دیل هستم.
‫دیل. چطوری دیل؟
‫سلام.
‫کارتون حرف نداره.
‫خودم و همسرم عاشق...
‫فیلمی که نقش جراحه رو بازی می‌کردین چی بود؟
‫آها.
‫«تماس با دکتر سان‌شاین» بود.
‫آره! آره، حرف نداره.
‫بفرما.
‫خیلی ممنون.
‫خیلی‌خب.
‫خب، باز هم عذر می‌خوام ‫که مزاحمتون شدم دوستان.
‫دیگه می‌رم.
‫خواهش می‌کنم بابا، ‫خودتون خیلی زحمت می‌کشین.
‫خب، ممنون که به کشورمون خدمت می‌کنین.
‫[کمکمون کن]
‫دست‌هاتون رو بذارین رو سرتون! ‫با همه‌تونم! زود باشین!
‫نه، نه. شوخیتون گرفته.
‫شوخیتون گرفته.
‫شوخی ندارم جناب.
‫ای بابا. معلومه سوتفاهمی پیش اومده.
‫کمکمون کنین!
‫- آره! آره! ‫- می‌خواد همه‌مون رو بکشه!
‫بشینین سر جاتون! با همه‌تونم! ‫زود باشین بشینین سر جاتون!
‫طرف روانیه!
‫زود باشین بشینین سر جاتون!
‫ساکت باشین! همگی برگردین سر جاتون.
‫بشینین. زود باشین!
‫ساکت باشین!
‫- کار خودشه! کار خودشه! ‫- کار خودشه!
‫- با همه‌تونم! ‫- می‌خواد همه‌مون رو بکشه!
‫صحبت نکنین!
‫جناب‌عالی.
‫زانو بزن و دستت رو بذار پشت سرت. ‫زود باش.
‫ایول!
‫ممنون!
‫بدبخت شدی!
‫ایول! ایول! ایول!
‫وای خدایا!
‫بقیه این حرومی‌ها هم همدستشن قربان. ‫مواظب باشین.
‫- خونسرد باشین! ‫- گور بابات!
‫- خونسردیتون رو حفظ کنین. ‫- گور بابات!
‫تا من نگفتم، کسی تکون نخوره.
‫کسی تکون نخوره!
‫- نه، نه! ‫- چیکار می‌کنی؟
‫آهای، آهای، آهای.
‫- کار خودشه، کار خودشه! ‫- نه!
‫ممنون دیل. ممنون.
‫احسنت.
‫خب، باید همگی تو آشپزخونه همکاری کنیم، ‫وگرنه هیچ کاری پیش نمی‌ره.
‫گروهی عمل می‌کنیم.
‫جناب‌عالی...
‫مارگو اهل نبراسکا،
‫به اعتماد مقدسمون خیانت کردی...
‫و نشون دادی با بی‌دقتی عمل می‌کنی.
‫اشتباه کرده بودم.
‫تو هم غذاخوری. ‫تو هم طلبکاری.
‫عین بقیه‌شونی.
‫وقت آخرین غذامونه! ‫پنج دقیقه دیگه غذا رو می‌کشیم!
‫چشم سرآشپز!
‫از غذاتون خوشم نمیاد.
‫چی گفتی؟
‫گفتم از غذاتون خوشم نمیاد...
‫و می‌خوام پس بفرستمش.
‫از این بابت متأسفم.
‫چرا از غذام خوشت نمیاد؟
‫اولا...
‫لذت غذا خوردن رو از بین بردین.
‫کل غذاهایی که امشب سرو کردین ‫نماد روشن‌فکری بودن...
‫و آدم دلش نمی‌خواست ‫با لذت میلشون کنه.
‫وقتی غذاتون رو می‌خورم،
‫طعمش طوری جلوه می‌کنه ‫که بدون عشق درست شده.
‫وای، خیلی مسخره است. ‫ما همیشه با عشق آشپزی می‌کنیم.
‫- مگه نه؟ ‫- بله سرآشپز!
‫همه می‌دونن مهم‌ترین ‫ماده اولیه غذا عشقه.
‫پس خودتون رو گول زدین.
‫اذیت نکنین دیگه سرآشپز. مگه قرار نبود ‫امشب حقایق تلخ رو بازگو کنیم؟
‫این هم از همون حقایقه. ‫شما از روی عقده آشپزی می‌کنین،
‫نه از روی عشق.
‫حتی غذاهای گرمتون هم بی‌روحن.
‫شما سرآشپزین.
‫تنها هدفتون تو زندگی ‫سرو غذایی به ملته...
‫که واقعا ازش خوششون بیاد، ‫ولی شکست خوردین.
‫شکست خوردین.
‫حوصله من رو هم سر بردین.
‫بدترین بخش ماجرا هم از این قراره...
‫که هنوز خیلی گرسنه‌ام.
‫هنوز گرسنه‌ای؟
‫آره، گرسنه‌ام.
‫چقدر گرسنه‌ای؟
‫دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫خب، چی میل داری؟
‫چی دارین؟
‫همه‌چی داریم.
‫می‌دونین دوست دارم چی بخورم؟
‫بگو ببینم.
‫چیزبرگر.
‫باشه، می‌تونیم چیزبرگر درست کنیم.
‫چیزبرگر واقعی می‌خوام.
‫غذای شالوده‌شکن آوانگارد مسخره نمی‌خوام.
‫چیزبرگر واقعی می‌خوام.
‫خب، چیزبرگر سنتی و خیلی خوشمزه‌ای ‫برات درست می‌کنم.
‫گمون نکنم از پسش بربیای.
‫کاری می‌کنم حس کنی اولین باره ‫که به عمرت چیزبرگر می‌خوری.
‫عین همون چیزبرگرهای ارزون ‫که والدینت پولش رو ندارن درست می‌کنم.
‫- نشونم بدین. ‫- دوست داری چطوری باشه؟
‫نیم‌پز باشه. ‫پنیرش آمریکایی باشه.
‫پنیر آمریکایی مناسب‌ترین پنیر ‫واسه چیزبرگره،
‫آخه موقع ذوب شدن، ‫وا نمی‌ره.
‫چقدر درمیاد؟
‫نه دلار و نود و پنج سنت.
‫کنارش سیب‌زمینی هم داره؟
‫- نیلز. ‫- بله سرآشپز؟
‫- سرخ‌کن هنوز روشنه؟ ‫- بله سرآشپز.
‫پیچ‌پیچی باشه یا خلالی؟
‫به این می‌گن...
‫چیزبرگر.
‫درسته.
‫به این می‌گن چیزبرگر.
‫متأسفانه، گمون کنم ‫بی‌جا هوس کرده بودم و گرسنه نیستم.
‫خب، درک می‌کنم.
‫می‌شه بقیه‌اش رو بپیچین که ببرم؟
‫لطفا یه لحظه صبر کنین.
‫[غذای تکمیلی: چیزبرگر ‫صرفاً یک چیزبرگر خوش‌پخت معمولی]
‫چیزبرگرت رو پیچیدیم که ببری.
‫یه پاکت هدیه هم کنارش گذاشتیم.
‫ممنون که تو «زالزالک» غذا خوردین.
‫بابت همه‌چی...
‫ممنون.
‫باید قبل از سرو آخرین غذامون، ‫راجع به صورت‌حساب صحبت کنیم.
‫ما انعام نمی‌گیریم، ‫واسه همین رو صورت‌حساب اضافه می‌شه.
‫پاکت هدیه هم تقدیمتون می‌کنیم.
‫هدایای خوبی توش گذاشتیم.
‫دفترچه فروشندگان ‫مواد غذاییمون،
‫مقداری گرانولای خونگی،
‫یکی از انگشتان داگ وریک...
‫و نسخه‌ای از منوی امشب ‫تو پاک هدیه‌تونه.
‫نه، نه.
‫مجله حساب می‌کنه.
‫بهت که گفته بودم نمی‌ری.
‫خب، باز هم...
‫ممنونم که امشب ‫پیش ما غذا میل کردین.
‫شما نمایانگر نابودی هنر...
‫و زندگی من بوده...
‫و الان می‌تونین توش نقش داشته باشین.
‫امیدوارم شاهکارم باشه ‫که توش نقش دارین.
‫خب، در آخر نوبت به دسرمون می‌رسه...
‫که یکی از غذاهای خوش‌آیند ‫محبوب رو تغییر دادیم.
‫اس‌مور رو می‌گم.
‫توهین‌آمیزترین حمله تاریخ ‫به دهن بشر همین غذا بوده.
‫شکلاتی که غیراخلاقی تولید شده ‫رو با آب‌شکر ژلاتینی...
‫لای دو تردک گراهام می‌ذاریم.
‫نمایانگر کل اشتباهاتمونه، ‫ولی به معصومیت ربطش می‌دیم.
‫به کودکی ربطش می‌دیم.
‫به مامان و بابا ربطش می‌دیم.
‫ولی عامل تغییر این غذای بدقواره آتشه.
‫وای خدا.
‫شعله تطهیر کننده...
‫منبع تغذیه، گرما،
‫تغییر، شکل‌گیری...
‫و نابودی ماست.
‫باید این شعله رو درآغوش بگیریم.
‫ای خدا! کار کن دیگه.
‫باید تطهیر بشیم.
‫مطهر بشیم.
‫ما هم می‌تونیم ‫عین شهدا...
‫و بدعت‌گذاران دینی،
‫جذب آتش شده...
‫و از نو شکل بگیریم.
‫ممنون.
‫همه‌تون رو خیلی دوست دارم!
‫خیلی دوستت داریم سرآشپز!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫[دسر اس‌مور:]
‫[مارشاملو، شکلات، بیسکوئیت گراهام، ‫مشتریان، کارکنان، رستوران]
‫[منوی غذاها]
| امیدواریم از دیدن این فیلم لذت برده باشید |