دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.org ::.. ..:: ZedMovie.com ::..
بالکارسه، آرژانتین
میدونید چند نفر در دنیا ماشین میرونن؟
میلیونها نفر.
چقدر گواهینامه مسابقات تو دنیا وجود داره؟
هزاران.
ولی فقط چند صد نفرشون مسابقه دهنده هستند.
و در میان اون چند صد نفر،
کمتر از صد نفر هستن که کارشون درسته.
بعد میرسیم به جایزه بزرگ.
فقط 21 نفر راننده در جایزه بزرگ حضور دارن.
و از 21 نفر، تنها شش نفر هستن که واقعا خوب هستن.
و از اون شش نفر، فقط سه نفر استثنایی هستن.
و به طور کلی میشه گفت نابغه هستن.
فانخیو از نظر من بهترین راننده مسابقات در تمام دورانهاست.
لوئیس همیلتون، فانخیو رو پدرخواندۀ فرمول 1 میدونست.
اون بزرگترین راننده دوران خودش بود.
اون یه خدا بود.
بهتر از این نمیتونست باشه.
تو دوران کودکی نیاز به یه الگو داری،
کسی که الهام بخشت باشه.
و فانخیو الگوی میلیونها نفر بود
که میخواستند راننده مسابقه بشن.
وقتی این دوره را شروع کردم فانخیو مرد این کار بود،،
رانندۀ فرمول 1.
فقط باید رانندگیش رو نگاه میکردی انگاری که داشت صحنه آهسته رانندگی می کرد.
از بس که با کلاس و باهوش و متمرکز بود.
اشتباه تو کارش نداشت.
آقای سنا، کدوم یکی از رقبای همکارتون رو بیشتر از همه تحسین میکنید؟
یکی از بهترین راننده ها در تمام دورانها
فانخیو است.
فکر کنم... زندگیم به چند بخش تقسیم میشه «خوان مانوئل فانخیو».
از وقتی که یه بچه مدرسه ای بودم، میخواستم که بهترین باشم.
پدرم میخواست با اون کار کنم،
ولی من بهش میگفتم «.من میخوام مکانیک یاد بگیرم»،
کسی اون زمان چیزی بهت یاد نمیداد،
خودت باید با نگاه کردن به کار دیگران چیزی یاد می گرفتی.
واسه همین تو اولین مسابقه ام من کمک راننده بودم،.
من... 18 ساله بودم.
حتی تو اون مسابقه هم بدون اجازۀ پدرم شرکت کرده بودم.
و زنده بودن ماشین رو حس میکردم!
قدم به قدم پا به علاقه ش،...
که رانندگی در مسابقه بود گذاشت.
و تو دهۀ 40 بود که، یه چیز تازه تو مسابقات جاده ای اتفاق افتاد «خوان مانوئل فانخیو دوم، برادرزادۀ فانخیو» «قهرمان سالهای 92 و 93 گرند تورینگ اولیه».
از اونجا که ما هیچ دستیاری تو جاده نداشتیم و تعمیرگاه های کمی هم وجود داشت...
میشه گفت اصلا تعمیرگاهی وجود نداشت،
واسه همین قطعات یدکی رو داخل ماشین میذاشتیم که اگر چیزی خراب شد تعویضش کنیم،
و بنزین. ما 250 لیتر هم همراه خودمون تو ماشین حمل میکردیم.
وزن ماشین تقریبا به 1700 تا 1800 کیلو میرسید.
برای همین نیازمند یه سری تقویت سنگین بود.
تو اینجور مسابقات، از 150 ماشین که از خط شروع رد میشدن،
تقریبا 20 تاشون به خط پایان می رسیدن.
اون برندۀ مسابقات قهرمانی سال 1940 و 1941 شد،
ولی چیزی که باعث شهرت اون شد مسابقه بوینس آیریس-لیما بود.
یه مسابقه با مسافت طولانی ای بود که روزها در حال رانندگی بودن،
و معرف واقعی مسابقات جاده ای اون روزها بود.
در زمان جنگ جهانی دوم،
باید با شرایط سخت کنار می اومدم،
اون موقع کمبود تایر داشتیم،
واسه جور کردن تایر، کامیون می خریدم و خودش رو نگه میداشتم و تایرهاش رو می فروختم.
من به استان های جنوبی آرژانتین سفر میکردم کل پاتاگونیا رو سرک میکشیدم،
برای خرید کامیون... فقط برای تایرها!
وقتی که جنگ تموم شد، دوباره برگشتم به همون جاها و کامیون ها رو فروختم،
چون میدونستم که هیچی ندارن.
و دوباره تو سال 1947 برگشتم به مسابقات.
در اون زمان ما 4 مسابقه مختلف تو آرژانتین داشتیم،،
و به دلیل عملکرد خوبمون،
باشگاه اتوموبیل رانی آرژانتین جایزه سفر به دور اروپا رو
به گالوِز، پوئپولو و من دادن.
گالیات، ایتالیا
وقتی که تو اروپا مسابقه داشتم،
مرکزی که در اون قرار داشتم شهرستانی به نام گالیات تو استان نُوارا بود،
30کیلومتر با میلان فاصله داشت.
آقای وارزی بدون چشمداشتی گذاشت تو خونه ش بمونم.
وارزی از قبل تو سالهای 1947 یا 1948 تو آرژانتین مشهور بود،
و کل تیم رو دعوت کرد که بیان به دیدنش تو شهرستان گالیات.
و همونجا کنارش بمونند جایی که قصد داشت،
پایگاه عملیاتی تیم رو برپا کنه.
ولی بعدش وارزی باید یه سر میرفت به برن سوئیس،
و تو اونجا
قرار بود در رقابتهای جایزه بزرگ سوئیس شرکت کنه.
بعد از ظهر روز پنجشنبه
زمانی که وارزی داشت مسیر پیست رو امتحان میکرد
تصادف میکنه و جونش رو از دست میده.
وقتی که آشیل وارزی فوت کرد، من تو برن بودم برای همین به مراسم خاکسپاریش رفتم،.
و مکانیک اون رو استخدام کردم.
بعد آقای وارزی آقای مِنوتّی وارزی، پدر ایشون،،
پیشنهاد داد که تو خونه اون زندگی کنم.
منم برای احترام به وارزی نام تیم آرژانتیمون رو گذاشتم،
«تیم آرژانتینیِ آشیل وارزی».
کل تیم آرژانتین اونجا بودن.
راننده آرژانتینی های زیادی تو ویلای وارزی حضور داشتن،
شب که میرسید میرفتن شبگردی
و به شوهر من و یا دیگران برخورد میکردن «مارزیا فِراریو، دوست فانخیو».
فکر نمیکنم کسی ازشون باقی مونده باشه.
من نفر آخر هستم بقیه شون فوت کردن..
هر ساله تو ماه مه
میومد به گالیات و یه سری به دوستان قدیمش میزد.
خب، خاطره های زیادی دارم،
یه سری خوبن، یه سری بد.
ولی اون خوبها عوض اون بدها رو در میاره.
بجز اون تصادفی که داشتم اولین تصادفم تو پِرو،،
اونجا بود که کمک راننده ام که دوستمم بود، فوت کرد.
1948 رقابتهای جایزه بزرگ آمریکای جنوبی مسابقه جاده ای
در دفتر مرکزی باشگاه اتوموبیل رانی آرژانتین،
برای جایزه بزرگ آمریکای جنوبی قرعه کشی خواهیم کرد.
توپ شماره یک برای ارنستو بلانکویه کارکشته در آمد،
همراه با فانخیو که در جایگاه اول حضور داره،
و دومین نفر، دوست ایشان، دومینگو ماریمون.
از بوینس آیرس تا کاراکاس راننده ها همۀ تلاششون رو در،
متنوع ترین توپوگرافی و در سختترین مسابقه دنیا خواهند کرد
ما چند تا مشکل داشتیم.
یه سری آیین نامه وجود داشت
که جایگاه شروع در هر مرحله از مسابقه
بسته به رده بندی کلی فرق می کرد.
من چندتا مشکل تو مرحلۀ اول داشتم.
پینیون و چرخ دنده محدب ساییده شده بودن و همون کلی از وقتم رو گرفت،.
من یکی از آخرین نفرهایی بودم که به سالتا رسید.
مرحله بعدی از سالتا به لاکیاکا بود کنار مرز بولیوی،.
تو اون مرحله، نفر سوم شدم 60ماشین رو پشت سر گذاشتم..
ولی در رده بندی کلی نفر 50اُم اینا بودم،،
بنابراین تو روز بعد، دوباره باید از عقبتر شروع میکردم.
باید تو جاده های خاکی رانندگی میکردم و از ماشین رقبا میزدم جلو،،
و این کار با اون ماشین سخت بود چون هر روز چیزهای مختلفی رو خراب میکردم،.
و اینجور سر کردیم تا رسیدیم به لیما.
داشتیم میرفتیم بخوابیم که بهمون اطلاع دادن
باید همون شب ساعت 10 مسابقه رو شروع کنیم،
برای اینکه حملۀ شورشی ها حتمی بود،
برگزارکننده ها میترسیدن که اتفاقی بیافته،
و ما رو بدون استراحت و خواب، راهی مسیری کردن شناختی ازش نداشتیم.
در لیما، من پیشتاز بودم
وقتی سریعتر از اونجور که باید پیچیدم،
من... از حال نرفتم،
همینطور که ماشین داشت میچرخید و می افتاد تازه حس کردم که مصیبت بزرگی پیش امده،.
انگاری که از یه صخره سقوط کرده بودیم بویژه که راننده کمکیم،
همراه با درِ ماشین به بیرون پرت شده بود.
اون اولین تصادفم بود.
فکر میکردم دیگه مسابقه دادن رو میذارم کنار.
مرگ اوروتیا... تقصیر من بود.
فانخیو، حرفای زیادی در مورد سلامتیت مطرح شده.
برای ایجاد آرامش خاطرِ همۀ هوادارن مسابقات اتوموبیل رانی،
میتونی بهمون بگی حالت چطوره؟
من کاملاً خوبم.
منتظر شانس دوباره هستم تا با حریفان جدید و قوی روبرو بشم.
چه پیروز بشم یا شکست بخورم همۀ تلاشم رو بخاطر،
دوست خوبم اوروتیا که مثل برادر تو روزهای سخت و آسون کنارم بود میکنم.
من از طرف همه کسانی که اینجا حضور دارن ازتون ممنونم.
یه ضرب المثل قدیمی هست که میگه «.کار نیکو کردن از پر کردن است»،
من تقریبا 37 ساله بودم که مسابقاتم رو تو اروپا شروع کردم،
و تا وقتی که یه پیرمرد 47 ساله شده بودم ادامه ش دادم.
مونت کارلو، موناکو
مطمئن نیستم که این روزها
واسه کسی با 47 سال سن ممکن باشه
که تو رقابتهای فرمول 1 شرکت کنه برای اینکه متفاوته..
الان همه چیز بستگی به سرعت واکنش
و دقت داره. و فکر میکنم تو اون روزها «نیکو روزبرگ، قهرمان جهان در سال 2016»
فاکتورهای مهم دیگه ای مطرح بودن.
بر پایۀ تجربه بود.
که خیلی خیلی تو اون روزها مهم بود.
با توانایی ذاتی که از پس ماشین بر بیایی.
با همه اون چیزها فکر میکنم نیازمندی ها هم تغییر کرده باشه
و حالا باید جوان باشی
تا اون سرعت واکنش رو داشته باشی.
حیف که نمیشه اون دوران رو با این روزها مقایسه کنیم
مهارت هاش چجوری بودن؟
چطور میشد اگه شوماخر رو با همون ماشینها می سنجیدی؟
هیچکس نمیدونه و واقعا باعث تاسف هستش.
به هر حال میدونیم که اون یکی از بزرگترین ها بود،
شاید عالیترین شون.
دانشگاه شفیلد شفیلد، انگلیس
بررسی در مورد اینکه چه کسی بهترین رانندۀ تمام دورانها است.
مدلی که من ازش استفاده میکنم رو بهش مگین مدل چندسطحی.
و بطور اساسی مدلی هست که چند منبع مختلف بوجود آورندۀ متغیر
از پیش آمدهای مختلف رو دسته بندی میکنه.
خب تو این مدل بخصوص داشتیم به مواردی نگاه میکردیم،
که چه چیزی باعث پیروزی و شکست در مسابقات فرمول 1 میشه،
راننده کیه، اعضای تیم کیا هستن و کِی اتفاق افتاده «اندرو بل، از دانشگاه شفیلد».
هدف این بود که بفهمیم تو مسابقات
فرمول 1 از سال 1950 چه اتفاقاتی افتاده بوده
دستاورد راننده چقدر بوده یا دستاورد تیم،،
و با جدا کردن اون متغیر به خودی خود،
میتونیم نگاه کنیم و بفهمیم که بهترین تیم هست
و همچنین بهترین راننده کیه.
ولی همچنین میخواستیم بدونیم که در شرایط متفاوت
اون متغیر چه مقدار تقسیم شده چقدر با گذشت زمان تغییر کرده.،
اگر راننده کم و بیش مهم بوده باشه،
اگر تیم کم و بیش مهم بوده باشه،
با گذشت زمان، و همچنین اگه اونا
دارای مهمهای متفاوت تو شرایط متفاوت هستن.
پس برای مثال، در شرایط آب و هوایی متفاوت
راننده هایی بهتر از راننده های دیگه عمل کردن،
راننده های دیگه از دیگران.
یا تو پیستهای مختلف راننده ها تو پیست های خیابانی بهتر بودن،
یا در پیست های دائمی استادیومها.
علاقه داریم ببینم که این تفاوتهای مختلف چقدر تاثیرگذار بودن.
— مای مووییز —
وقتی شما ماشین های دهه 50 رو با ماشین های امروزی مقایسه میکنید،
منظورم ماشینهای مسابقه ای هست،
اولین نکته که به چشم میاد راحتی اونهاست.
این ماشین ها اصلا راحت نبودن.
کاملا مشخص هست دیگه، درسته؟
ولی اون زمان، علاقه بیشتر اونها داشتن ماشینهای سریع بود.
تعویض دنده سخت بود، کلاژ سفت میخوابید، ام...
باید یه متخصص بوده باشی تا بتونی یه ماشین مسابقه رو تو دهه 50 برونی.
من شانس این رو داشتم که
در گذشته با ماشین فانخیو رانندگی کنم و موقعیت قرارگیریش....
تو ماشین باورنکردنی بوده.
تلاشش برای رانندگی این ماشین تحسین برانگیز بوده.
و البته موقعی که من داشتم باهاش میروندم،
بهش آسون میگرفتم برای تاریخی که تو خودش داره «میکا هاکینن، قهرمان جهان در سالهای 98، 99»
و نمیخواستم که به ماشین صدمه بزنم.
امروزه، ماشینها با فیبر کربن و
و مواد کامپوزیتی ساخته میشن و به سختی مورد آزمایش قرار میگیرن،.
رده بندی ماشینها خیلی ایمن شدن و همچنین پیست ها هم همینطور،،
و این چیزها رو به وضوح میبینی که تغییر کردند.
اگه میخوای تو ماشینهای امروزی مهارتت رو نشون بدی، لازمه که با دقت عمل کنی.
اگر میخواستی که تو ماشینهای دهۀ 50 مهارتت رو نشون بدی، باید هنر به خرج میدادی.
حالا، چیزی که من همیشه میگم اینه،
اگر دقت رو به هنر دهۀ 50 اضافه کنیم،
نتیجه ش میشه قهرمانی جهان.
و اگه همون هنر رو به دقت امروز اضافه کنی،
نتیجه ش دوباره میشه همون قهرمانی جهان.
پس چیزی که ما نیاز داریم به هر دوره اضافه کنیم
چیزیه که اون دوره کم داره.
یکی از مواردی که خیلی کمک حالم بود
دانشم در مورد مکانیک بود،
دونستن اینکه چطور بدرستی از یه ماشین استفاده کنی.
وقتی مسابقه دادن با اونها رو شروع کردم، از مکانیک پرسیدم
ماکزیمم قدرت ماشینها چقدره،
من هیچوقت بیشتر از اون ماکزمیم نمی روندم.
مودنا، ایتالیا
راننده های امروزی در مقایسه با راننده های دوران فانخیو
با جنبه های فنی ماشین مسابقات آشنایی ندارن.
این روزها، ماشین فقط به دست راننده رونده میشه «هوراسیو پاگانی، مؤسس و مدیر ارشد اجرایی پاگانی»،
ولی بقیه چیزها از باکس ها اداره میشه
به دست چندین مهندس که از راه دور ماشین رو تحت نظر دارن
«و به راننده میگن، «این کارو بکن، اون کارو بکن و اون هم حرفشون رو گوش میده..
به خاطر همین همیشه قدردان کارهای مکانیکها هستم.
اونها قهرمانهای واقعی مسابقات هستن.
شما همیشه از راننده ها یاد میکنید ولی چیزی از مکانیکها نمیگید،.
بدون اونها، نمیتونی برندۀ مسابقه ای بشی.
اونها با ریزجزئیاتی سر و کار دارن
که میتونن باعث باختت تو مسابقه بشن.
«براکلی، انگلیس»
من هم مثل فانخیو معتقدم فکر میکنم،...
قهرمانهای ناشناختۀ زیادی دور و وَر ماشین هستن «توتو وولف، مدیر ارشد اجرایی مرسدس - آ اِم گِ پتروناس».
مکانیکها، مهندسین اونها مسئول،
عملکرد ماشین هستن که بزور تو تلویزیون می بینیشون.
اون افتخار کافی که باید داشته باشن نصیبشون نمیشه.
مکانیکها شب و روز کار میکنن تا ماشین رو سرهم کنند،
و عیب یابی کنند دیگران باید تمرکز کنند.
که ریز مشکلات دیگه بوجود نیاد.
مهارتیه که تعداد کمی از آدمها دارنش.
1949 رقابتهای جایزه بزرگ سن رمو، ایتالیا پیست اوسپدالتّی
تو سال 1949
اون کارزار بین المللیش رو تو پیست سن رمو شروع کرد.
اون به یه سری مشکل برخورد از جمله مازراتیش، مشکلات مکانیکی
و سرگروهش، آمادئو وینیانی.
بهش توصیه کرده بود مسابقه نده.
اونها به کار کردن تو هر نوع شرایطی عادت کرده بودن،
عادتی که از دوران مسابقات جاده ای با خودشون آورده بودن،
بنابراین تصمیم گرفتن موتور رو پیاده کنند
و تمام شب رو تا ساعت 1 بیدار موندن و مشغول جلا دادن به میل لنگ شدن
تا یاتاقان ترازبندی مناسبی پیدا کنه که هیچ نقصی پیش نیاد.
بنابراین وقتی که کارشون رو تمام کردن مکانیک میتونست بیاد و موتور رو،
دوباره سوار کنه، و اون بره
قبل از شروع مسابقه کمی بخوابه.
اون اولین مسابقه ش تو اروپا بود.
به پیست اوسپدالتّی خوش آمدید مهد رقابتهای جایزه بزرگ سن رمو،.
خوان مانوئل فانخیوئه آراژانتینی، در اولین آغاز به کار خود
اون جایگاه اول جدول رو از آنِ خود و بهتر از هم تیمیش پرنس بیرا عمل کرده،.
به نظر میاد یه مشکلی برای فراری ریگتی پیش اومده.
در همین حال، فانخیو در پیچ پونتیچلّو پیشتازی رو به دست میاره.
فانخیو عالی کار میکنه، و به هر دو مسابقه چیره میشه،
داره به جهان نشون میده که تیم جدید فرمول 1 آرژانتین
اومده اینجا تا برای بدست آوردن جایگاه اولی بجنگه.
من شانس اوردم که اونجا برنده شدم.
ولی باید اون تعریف تمجدیها رو به دید تردید نگاه کنی،
وگرنه ممکنه باورت بشه که تو بهترین هستی.
تلاش برای بهترین بودن؟ موافق این هستم.
ولی باید بدونی دست بالای دست بسیار است.
مودنا، ایتالیا
نامم آدولفو اورسی هستش و در سال 1951 بدنیا امدم.
خانوادم مازراتی رو در سال 1937 خریدن.
من تا سال 1969 پیش خانواده بودم «آدولفو اورسی، تاریخ دان».
مازراتی یکی از مهمترین تیمها
در طول مسابقات فرمول 1 دهۀ 50 بوده،
چون نه تنها سازندۀ 250اِف برای تیم رسمی بوده،
بلکه برای مسابقه دهنده های شخصی هم میساخته
بطوریکه در اون زمان بخش قابل توجهی از ماشینهای
فرمول 1 رو تو خط شروع مسابقه تشکیل میداد.
من ارمّانو کوزّا هستم.
در سال 1933 بدنیا اومدم.
وقتی که هنرستان رو تموم کردم عشقم به موتورها من رو به مازراتی کشوند،.
میتونم بگم که برای مازراتی، فانخیو،
در تمام تاریخ مازراتی،
راننده بسیار مهمی بوده «ارمّانو کوزّا، مکانیک سابق مازراتی»
و از نظر من، بهترینشون.
و اون بهترین بود نه تنها برای مازراتی؛
حتی برای مرسدس تو سال 1954/55، اونجا هم بهترین بود.
مازراتی یه کسب و کار خانوادگی بود،
که بدست خانوادۀ اورسی اداره میشد،
و من و سرمکانیک اونها گوئرینو ورتوکی از دوستان خوب هم بودیم.
و همچنین برادرش.
خیلی باهاشون خودمونی بودم،
من حتی بدون امضای قراردادی براشون مسابقه هم دادم.
و ماشینشون فوقالعاده کار میکرد.
:بخت باهام یار بود که تونستم 6 مسابقه رو تو اروپا برنده بشم
سن رمو، پو، پرپینان،
مارسی، آلبی.
رقابتهای جایزه بزرگ پو آغاز میشود.
فانخیو آرژانتینی و گرافنرید سر به سر دارن حرکت میکنند.
به روزیون خوش آمدید.
اون پیشتازی رو بدست میاره پرنس بیرا رو پشت سر میذاره..
خوان مانوئل فانخیو بتنهایی امسال برندۀ سه مسابقه شده.
به مارسی خوش آمدید.
فانخیو به رویای هر راننده ای واقعیت بخشیده،
برنده شدن در مقابل هم تیمیهای خودش در خانۀ خودشان در
مکان مقدس مسابقات اتوموبیل رانی پیست تاریخی مونزا،.
مسابقه دادن در مونزا، برای هر راننده ای شروع مسابقات در اروپا بود،
رویایی که به حقیقت پیوسته.
فانخیو حالا در دور پایانی مسابقه است.
اینم از پرچم شطرنجی، و بدین ترتیب فانخیو برندۀ ششمین مسابقه امسال خود میشه.
آرژانتین برنده میشه پیروزی از آنِ فانخیو است!!
از سال 49 تا 50
شرکت آلفا رومئو به مسابقات برگشت.
اونا ازم دعوت کردن براشون مسابقه بدم.
آقای آلسّیو، رئیس وقت آلفا رومئو در اون روزها،
پیروزهای سالهای قبلیم رو تو سن رمو دیده بود.
بازگشت رومئو همراه با تبلیغات گسترده صورت گرفت.
موزۀ آلفا رومئو آرزه، ایتالیا
وقتی که جنگ جهانی دوم تموم شد،
آلفا رومئو یه دوره بازسازی رو شروع کرد،
ساختمانهاشون بوسیله بمبها نابود شده بودن.
ایتالیا به طور کلی نیاز به یه بازسازی داشت،
به خاطر همین بازار اتوموبیل نداشتن.
یه وقفه وجود داشت، ولی در سال 1950،
وقتی اولین مسابقات جهانی فرمول 1 شروع شد،
دنیای جدیدی بوجود امد.
و سر و کلۀ آلفا رومئو پیدا شد «لورنزو آردیزیو، روزنامه نگار آلفا رومئو»
همراه با یه ماشین ریزتنظیم شده و تکامل یافته،
و با یک تیم قهرمان، یا به اصطلاح سه فه.
فارینا رو داشتن، قهرمان ایتالیایی دوران قبل از جنگ،
لوئیجی فاجیولی، که بسیار باتجربه بود،
و فانخیو جوان که به همه مون نشون داد یکی از بهترین هاست.
1950 رقابتهای جایزه بزرگ سن رمو، ایتالیا پیست اوسپدالتّی
تو سن رمو، ما دوتا ماشین واسه مسابقه داشتیم.
قبل از شروع، دست فارینا زخمی شد،
برای همین تیم تصمیم گرفت از مسابقه کناره گیری کنه
به خاطر اینکه همه راننده هایی که براشون مونده بود ناشناخته بودن.
افرادی که پول برای تبلیغات گذاشته بودن شاکی شدن،
و بحثشون بالا گرفت.
و من مداخله کردم و گفتم آقایون، چه مشکلی پیش اومده؟»،
اگر من ببازم، فقط یه سری راننده ناشناخته میبازن، نه آلفا رومئو.
حالا اگر من پیروز بشم، آلفا رومئو «.پیروز شده، مهم نیست راننده کی بوده
مسابقه سن رمو شروع شد.
یکی از ماشینهای آلفا رومئو به نظر میرسه که در شروع سُر خورد.
این فانخیو تازه کار آرژانتینیه که چندین موقعیت رو از دست داد.
دور 32ام هستش،
آسکاری از مسیر خارج شد و ماشینش رو عقب کشید.
فانخیو آرژانتینی یه برگشت خیرکننده از خود نشون میده
و فروئیلان گونزالز و مازراتیش مسابقه رو ترک میکنند.
فانخیو بسرعت هموطن خودش رو با یک مانور تماشایی پشت سر جا میذاره.
و فانخیو تمامش میکنه.
پرچم شطرنجی جلوی آلفتا به نمایش در میاد.
خوش شانس بودم که اون مسابقه رو بردم.
تنها آلفایی بودم که تو مسابقه بود.
اون شب، یه قرار داشتیم تا در مورد قرارداد صحبت کنیم.
بهشون گفتم «.شما پُرش کنید و من امضاش میکنم»،
این فرصت نصیبم شده بود که با بهترین ماشین موجود اون دوران مسابقه بدم.
و لازم نبود که پول یا چیز دیگه بالاش بدم،
فقط باید از بدنم براشون مایه میذاشتم.
فکر کنم اون باعث ایجاد یه دوستی قوی
با تیم آلفا رومئو شد.
وقتی در مورد فانخیو صحبت میکنی،
چیزی که نظر من رو جلب میکنه چیزهایی که در طول حرفۀ شخصیم در،
رقابت با دیگر قهرمانان جهان یاد گرفتم
مثل آلن پروست، نایجل منسل،
آیرتون سنّا... میدونید همه این راننده ها که تو اون دوران من باهاشون مسابقه میدادم
خصوصیتی داشتن که
میتونستن بخوبی با تیم کار کنند
میتونستن به تیمی که دارن باهاش کار میکنند انگیزه بدن.
تیمی که تبدیل به بخشی از زندگی روزمره ات شده.
میدونی وقتی از ماشینت پیاده میشی و میری خونه ات،
بدون داشتن اون محیط پشتیبان که اطرافت هست
بتونی تبدیل به یه راننده خیلی قوی مسابقات بشی.
پس من معتقدم که
اون هم جزوی از قدرت زیاد فانخیو بوده.
به حرف دیگران گوش بده در موردش چه نظری دارن،.
من مطمئن نیستم که تو اون روزها چطور بود،
از نظر حس تعلق راننده نسبت به تیم.
ولی این روزها، آره، خیلی خیلی خوبه.
تنها تفاوت اینجاست که الان 1500 نفر داخل یه تیم همکاری میکنند.
پس قبلا شبیه به یه خانواده کوچک و احتمالا حداکثر 10 تا 20 نفر بودن،
نمیدونم. و الان 1500 نفرن و تفاوتشون خیلیه..
باعث میشه روابط سردتر و سختتر باشه که بخوای بعنوان یه خانواده ببینیشون.
1950 رقابتهای جایزه بزرگ بریتانیا پیست سیلوراِستون
پرچمها امروز صبح در
سلیوراِستون، انگلیس به موج در آمده اند.
روز فراموش نشدنی ای برای مسابقات اتوموبیل رانی خواهد شد.
روزی که تا مدتها در یاد خواهد ماند.
فقط چند ساعت باقی مونده تا
اولین مسابقۀ فرمول 1 در تاریخ،
که بهترین رانندگان و تیمهای دوران را گرد هم آورده.
قبل از شروع، یکمی دستپاچه بودیم تا وقتی که نشستیم تو ماشینهامون،.
وقتی که داخل ماشینی،
همه چیز ناپدید میشه.
تو تبدیل به کسی دیگه میشی.
اونها شروع کردن شروع خوبی واسه آلفا رومئو بود..
فارینا در حال پیشتازی ولی فانخیو و فاجیولی از نزدیک بدنبالش هستن،.
تو اولین فصل مسابقات فانخیو در سال 1950،
آلفتا برندۀ 11 مسابقه از 11 مسابقه میشه.
باوجود این برتری، به قطع و یقین،
رقابت میان هر سه هم تیمی،
ارتباطشون داخل تیم همیشه مثبت بود.
تو بعضی از مسابقات، راننده ها ممکنه آرایش نزدیکی رو ایجاد کنند
تا وایسن که هم تیمیهاشون بهشون برسند،
یا آهسته برونند تا بهشون در مورد خطری آگاهی بدند.
اون نشانۀ این بود که رفاقت تو اون تیمها شگفت انگیز بوده،
و این زمانی پیش میومد که اونها تقریبا با سرعت 300 کیلومتر در ساعت
داخل پیست خطر رو به جان میخریدن.
فانخیو نیم ثانیه از فارینای پیشتاز عقب هست.
ولی فقط هشت دور به پایان مسابقه باقی مونده،
آرژانتینی باید تمومش کنه به نظر میرسه که مشکل سوپاپ دارن..
تو اون روزها، ما باید دقت میکردیم که از ماشینها زیاد کار نکشیم.
وگرنه موتور داغ میشد و به تقلا میافتاد.
بعنوان راننده، خیلی خوب بود که
با مکانیک ماشین آشنا باشم.
اشتوتگارت، آلمان
فانخیو یه توانایی ویژه داشت
جوری که از نظر
جسمی و روحی آماده بود
و همچنین مکانیکی «هانس هرمن، رانندۀ مرسدس بنز در سالهای 1954 و 1955»،
اون موتور رو میشناخت، کلاژ، ترمزها، و هر چیزی که داخل ماشینش وجود داشت.
مکانیکها اون زمان میگفتن،
اگه سه یا چهار دور دیگه میرفت،
ممکن بود موتور بخوابه.
جوری بود که انگاری داره بیشترین بهره رو از خودش
و ماشینش میکشه بیرون
برای رسیدن به اوجشون.
وضعیت آب و هوا تو این مورد خیلی مهمه،
غیرقابل پیش بینی هستش، اغلب هم نمیدونی کِی قراره بارون بیاد،
و همچنین چالشهای مختلفی رو برای راننده ها بوجود میاره.
آب و هوا هم میتونه تاثیر داشته باشه شما میتونید راننده هایی رو داشته باشید
که تو آب و هوای متفاوت بهتر عمل میکنند.
شوماخر نمونۀ خیلی خوبی تو این مورده.
این مدل نشون میداد که عملکرد اون
تو شرایط بارانی خیلی خوبه.
و تو آب و هوای خشک هم خوب هست ولی از خودش نمایش زیبا
و متفاوتی رو در اون یکی نشون میداد.
فانخیو در هر دو عالی بوده،
در هر دو آب و هوای خشک و بارانی،
فقط یه سری اختلافها وجود داشت.
چیز دیگه ای که متوجه شدیم این بود تیم اهمیت زیادی تو هوای بارانی نداشته،
شاید به خاطر غیر قابل پیش بینی بودن.
به خاطر اینکه تیم کنترل ناچیزی
روی مسابقه میتونسته داشته باشه.
همیشه سخت بوده که بخوای تو هوای بارانی و یا خشک رانندگی کنی،
حتی تو دنیای امروزی ولی نمیتونم تصور کنم که.
تو اون روزها چطور بوده بدون داشتن حتی سایه بان درست حسابی.،
شما فقط از این عینکها داشتین مطمئنم همیشه هم بخار به خودش میگرفته،
پس احتمالا باید در میاوردنیش تا بتونین رانندگی کنین.
این فقط، نمیدونم انگاری یه دنیای دیگه بوده.
جدی میگم نمیتونم تصور کنم خطری که تمام مدت به چشمها وارد میشده،.
خیلی فرق داره.
چه این روزها و چه اون روزها نمیدونستین آب و هوا قراره چطور باشه.
بهترین هواشناسانمون هم نمیتونن پیش بینی کنند
کِی قراره بباره، چقدر هوا قراره سرد بشه رطوبت هوا قراره چقدر باشه،.
پس این یه فاکتور خوبه چون ما میخوایم که،
یه سری متغیرهای معین تو ورزش داشته باشیم.
همونجور که همه مون میدونیم، پیش بینی آب و هوایی که تو اخبار شبانه پخش میشه
با چیزی که تو روز مسابقه اتفاق میافته فرق داره.
با وجود باران شدید، فانخیو این مسابقۀ سخت رو برنده میشه
و مقام اولیِ قهرمانی جهان با 9 امتیاز
رو بدست میاره.
1950 رقابتهای جایزه بزرگ موناکو پیست مونت کارلو
مونت کارلو خیلی جالب بود.
روز قبل از مسابقه،
تو باشگاه اتوموبیل رانی مونت کارلو در حال نگاه کردن به چند عکس بودم
که چشمم به عکسی از یه تصادف قبل از جنگ افتاد.
یه پیچی بوده به نام «تاباک» که دیوار بلندی داشته
و نمیتونستی ببینی که اونوَر دیوار چی هست،
و تو عکس میتونی ببینی که چند تا ماشین کنارش جمع شدن.
یکی از اون ماشینها می چرخه و پشتی ها هم به همین ترتیب
باهاش تصادف میکنند.
من یه ماشین خیلی خوب داشتم، وقتی که مسابقه شروع شد،
من پیشتازی رو بدست آوردم، و تو دور دوم،
دیدم که یه پرچم زرد رو برامون تکون میدن.
معنیش این نبود که نگه داریم یه پرچم زرد به این معناست که با احتیاط برونی..
با این حال، به یاد اون عکس افتادم،
و وقتی که رسیدم به پیچ دیدم که ماشینها پشت هم صف بستن،.
پس به آرومی از کنارشون رد شدم،
و این فرصت پیش اومد تا ادامه بدم،
تا ماشینهای پشت سر من هم بتونن همین کار من رو بکنن.
هشت ماشین تو اون تصادف گیر افتادن.
فانخیو در موناکو تاریخ ساز و نایب قهرمان اولین مسابقه ش در
رده بندی برتر میشه.
آرژانتینی ها اکنون جزو بهترین رانندگان جهان هستند «رانندگان قهرمان فرمول یک جهان».
من خوشحال بودم چون اولین پیروزیم تو مسابقات جهانی بود.
هیچوقت فکر نمیکردم برنده بشم.
ژنولی، سوئیس
اولین مسابقه برون مرزی من تو موناکو بود.
ولی مهمترین چیزی که اونجا اتفاق افتاد وقتی مسابقه رو برنده شدم،،
من هنوز داخل ماشین بودم
و اولین نفری که اومد با من دست بده
خوان مانوئل فانخیو بود.
برای من مثل یه رویا میموند چون که اون ابرقهرمانم بود «سر جکی استورات، قهرمان جهان در سالهای 69، 71، 73»،.
وقتی من مسابقات فرمول 1 رو شروع کردم «آلن پروست، قهرمان جهان در سالهای 85، 86، 89، 93»،
وقتی فانخیو وارد شد، مثل خدا می موند.
وقتی فانخیو می اومد،
مادرزاد این کاره بود، رانندۀ فرمول 1.
وقتی ماشین معمولی رو میرونید
وقتی پلیس جلوتون رو میگیره ممکنه بارها پیش بیاد،،
«میگن «فکر کردی فانخیو هستی؟ میدونید حتی همسرم یکبار موقع
رانندگی این حرفو بهم زد من همون موقعش هم رانندۀ فرمول 1 بودم،.
یجورایی افسانه بود و مثل اسطوره ها.
میدونید توضیح دادنش سخته.
ما هیچ راننده ای مثل اون رو ندیدیم هرگز..
سال 1951، فانخیو فصل دوم خودش رو با آلفا رومئو شروع کرد.
اون سال قبلش بعد از فارینا مقام دوم رو بدست آورده بود،
و این دفعه همراه با هم تیمیها و دوستش فروئیلان گونزالز
باید میتونستن تیم فراری رو شکست بدن.
یه رانندۀ دیگه خیلی مهم اون زمان آسکاری بود.
اون سال مهمی بود
برای اینکه باید اسمش رو می انداخت تو زبان ها،
ولی قبلش باید اثبات میکرد که میتونه برندۀ قهرمانی هم بشه.
1951 رقابتهای جایزه بزرگ بارسلون، اسپانیا پیست پِدرآلبس
قهرمان جهان امروز بعد از ظهر
در بارسلون مشخص میشه.
آخرین جایزه بزرگ امسال هست
و خیلی ها هستن که میتونن عنوانش رو بدست بیارن.
نفر دوم جهان اهل بالکارسه،
خوان مانوئل فانخیو برای تیم آلفا رومئو مسابقه میده.
فرویلان گونزالز در تیم فراری حضور داره.
هر دو شانس بدست آوردن عنوان قهرمانی جهان رو دارند.
ولی بی شک، از آسکاریِ ایتالیایی که هر دو مسابقۀ قبلی خود رو بُرده،
نمیشه چشم پوشی کرد.
تو این مسابقه، اونها چند مشکل داخل آلفا داشتن.
اونا ماشینی با تعلیق غیرمستقل لولۀ د دیون و دو باک افقی ساخته بودن.
که تیمهای دیگه باور کنند
ما برای تموم کردن مسابقه نگه نمیداریم،
که واقعیت نداشت.
مسابقۀ انتخاب قهرمان جهان شروع میشه.
یه شروع دیدنی از آسکاری که از سمت راست فانخیو رد میشه و پیشتازی رو،
بدست میاره. فرویلن سوم، فارینا پشت سرش، و بونتّو پنجم.
یه شروع ترتمیز بود.
تیم فراری یه اشتباه داشت.
و میخواستن به سرعت من برسن،
اونها مجبور شدن بیشتر تقلا کنند و همین باعث شد تایرهاشون ساییده بشه،
برای همین مجبور شدن تا با تایرهای کوچکتر عوضشون کنند.
تلاش میکردن از من جلو بزنند ولی تو مسیر جا میموندن،.
من تونستم نگه دارم و تایرهام رو عوض کنم و همچنان موقعیت پیشتازی رو داشته باشم،.
آسکاری کنار میکشه تیم فراری تسلیم میشه..
آلفتای فانخیو به پرواز در میاد و فقط یه دقیقه از فرویلن فاصله داره.
فقط سه دور دیگه مونده، اگه کم نیاره، اون برنده است.
آرژانتین تاریخ ساز میشه آخرین دور، پرچم شطرنجی رو بالا آوردن.،
فانخیو اومد، اون اومد، اون قهرمان جهان شد.
خوان مانوئل فانخیو قهرمان جهانه!
«رانندگان قهرمان فرمول یک جهان»
وقتی از خط پایان رد میشی و متوجه میشی که واقعیت داره
و قهرمان جهان شدی.
اون همه سختکوشی،
هر چیزی که تحملش کرده بودی
می بینی به سودت بوده ارزشش رو داشته اون زجرها رو بکشی،.
به محض اینکه از خط پایان رد میشی و تبدیل به قهرمان جهان میشی،
پا به دنیای متفاوتی میذاری.
میدونی زندگیت عوض میشه.
تو ذوقم میخورد که کسی بخواد این سوال رو بپرسه،
چون اونوقت از من انتظار داشتی که خیلی شاد باشم و
جدی میگم کاملاً برعکس بود چون من باید یاد میگرفتم،
که احساساتم رو بطور کلی از بین ببرم.
و سه روز طول میکشید تا واقعا درک کنم که قهرمان جهان شدم.
راستش، صبح روز بعدی بود که یکمی سروصدا زیادتر بود،
داشتم از پله های هتل ویلا د اِسته که تو دریاچۀ کومو بود میومدم پایین
و پذیرش هتل میخواست واسم تو پرواز بعدی جا رزرو کنه،
برای رسانه ها و امثالش.
در حال پایین رفتن بودم که شنیدم اون داشت پای تلفن سر مسئولین فرودگاه داد میزد که
باید این پرواز جدید رو واسه جکی استوارت رزرو کنن.
چون که اون قهرمان جهانه.
«و یهو به فکرم اومد، «واو.
نیکو روزبرگ، قهرمان جهان.
اون لحظه دلیل بیست سال مسابقه دادن بود،
به آرزوم که قهرمانی جهان بود رسیده بودم.
همه چیز رو به یاد آوردم، همه خاطراتم همه سختکوشی ها،،
همه چیز تو اون لحظه بخصوص جشن همراه با خانواده، دوستان به یاد آوردم.
و میراثی که به جا گذاشته بودم بخاطر اینکه اون تا ابد باقی میمونه،.
تو کل زندگیم فقط دو تصادف داشتم
که هر دو یک دلیل داشتن: خستگی جسمانی.
اگه خسته ای، بهتره رانندگی نکنی.
1952 توریست تروفی اولستر، ایرلند رده بندی فرمول یک آزاد
اون شنبه، من تو ایرلند مسابقه دادم.
و قول داده بودم که یکشنبه تو مونزا مسابقه بدم.
پرنس بیرا دعوتم کرد که
با جت شخصیش منو ببره به مونزا.
ولی بعدش ماشین پرنس بیرا وسط طوفان
خراب میشه،
پس وقتی که من مسابقه رو تو ایرلند تموم کردم پرنس بیرا از قبل رفته بود،.
چند نفرمون بلیط هواپیما به لندن گرفتیم که رویزیر هم همراه مون بود،.
تو لندن که بودیم، پرس و جو کردم که راهی هست از اونجا به ایتالیا برم،
ولی هیچ راهی نبود، پس رفتیم به پاریس.
ما نیمه شب رسیدیم به پاریس واسه همین هیچ قطاری به ایتالیا نبود،.
روزیر ماشینش رو بهم قرض داد تا اونجا برم.
تو اون روزها، تونلی وجود نداشت،
پس باید کوه مونچنیسیو رو میرفتم بالا،
و ساعت 2 بعد از ظهر بود که رسیدم به مونزا.
مسابقه ساعت 2:30 شروع میشد.
1952 رقابتهای جایزه بزرگ ایتالیایی پیست مونزا
راننده ها آماده ان. در اولین خط،
فارینا و آندره سیمون از فراری قهرمان حال حاضر، خوان مانوئل فانخیو.،
در آخرین جایگاه قرار میگیره به خاطر اینکه در
رده بندی شرکت نکرده بود.
من از آخرین جایگاه مسابقه رو شروع کردم
و تو دومین یا سومین دور،
من همۀ ماشین ها رو با سرعت خیلی زیاد پشت سر گذاشتم.
فانخیو، با تمام سرعت، در تلاش هست تا جایگاه ها رو بدست بیاره.
اون در پیچ لزموست ولی سَمت داخلی ماشین میخوره به ریلها،.
ماشین از کنترل خارج میشه.
تو بیمارستان بود که چشمام رو باز کردم.
شاید سه ساعت بعد از تصادف بود که بیدار شدم.
راستش وقتی شما وارد مسابقات فرمول 1 میشید،
میدونید که عناصر مخاطره آمیزی وجود داره اتفاقی بیافته، یا صدمه ای ببینید..
وقتی فرم گواهینامۀ شرکت در مسابقات اتوموبیل رانی رو امضا می کنید،
میدونید که امکان داره بمیری یا صدمه ببینی،.
تو دوران ما، تو فرمول 1،
با توجه به آمار
«مجلۀ «اتوموتور اوند اسپورت
65رانندۀ فرمول 1 تو اون دوران مُردند.
65.
سه، چهار، پنج نفر هر سال.
هر سال.
من و همسرم یک شب تعداد دوستانمون رو شمردیم
که کنارمون بودن یا باهامون سفر کرده یا باهامون مسابقه داده بودن.
57نفرشون مرده بودن مسخره است..
راننده های امروزی اطلاعی از اون ندارن.
منظورم اینه که ملت تو ماشینهای مسابقه دیگه نمیمیرن.
نه اینکه نمیرند هنوز امکانش هست،،
بخاطر سرعت زیاد و مسائل دیگه ولی الان کابین ماشینهای فرمول 1.
با خودش یه سلول نجات هم داره.
«هالۀ فرمول 1» هاله که مشکلات رو حل کرده بود، بی تردید
جون سنا رو گرفت و همچنین جون چند نفر دیگه رو..
«12تُن فشار» امنتر شده درست، ولی همونقدر وحشیه.
دستگاه تغییر کرده، ولی همونقدر وحشیه،
رفتار یکسان داره.
فکر میکردم خیلی راحته بدون اینکه متوجه چیزی بشی بمیری
و میان مرگ و زندگی چیزی نبود.
پس وقتی هوشیاریت رو دوباره بدست میاری،
به واقعیت برمیگردی،
میفهمی که مُردن انقدرها هم وحشتناک نیست،
وقتی نداری در موردش فکر کنی.
فصل 1953 شروع شد، فصل خیلی سختی بود،
سخته که از یه تصادف برمیگردی،
بری تو فاز رقابتی
و تو آرژانتین، هلند و بلژیک هم تفاوتی نداشت،
اون مشکلاتی با ماشینش داشت و نمیتونست رقابتی رو تموم کنه.
بعد شانسش برگشت.
و سه نایب قهرمانی تو فرانسه انگلیس و آلمان بدست آورد،.
و فصل رو تو ناسازگارترین جا که مونزا باشه به پایان میرسونه،
جایی که اون تصادف براش پیش اومد.
اون باید به خود و بقیه اثبات میکرد که
خدشه ای به تواناییش وارد نشده.
پیست مونزا.
1953.
صد هزار نفر برای دیدن بلندآوازه ترین مسابقه سال آمده اند.
جایزه بزرگ ایتالیایی.
در خط شروع، و در ردیف اول،
قهرمان اسبق جهان، فارینا، با شماره 6 حضور داره،
فانخیو، با شماره 50، دیگر قهرمان اسبق جهان،
و دیگر قهرمان آلبرتو آسکاری، با شماره 4.
1953 رقابتهای جایزه بزرگ ایتالیا پیست مونزا
من اولین بار فانخیو رو تو سپتامبر
سال 1953 در جایزه بزرگ مونزا بود که دیدم.
من تو باکس بودم...
فانخیو بود، ماریمون که شاگرد جوان فانخیو بود،
مندیتگی و میِرِز.
و چندین دور رو هی از همدیگه سبقت میگرفتن.
تو یک دور، فانخیو جلو بود، تو دور بعدی آسکاری.
تو دور آخر، آسکاری جلوتر بود،
چون فانخیو داشت بهش فشار میاورد یه پیچ رو بد رد کرد.
از مسیر رفت بیرون، فانخیو ازش گذشت و برنده شد.
این پیچ برنده رو تعیین کرد.
پیش خودم فکر کردم،
اگر بتونم نزدیکیم رو حفظ کنم به جای» اینکه از پهنای مسیر حرکت کنم،
شاید نتونم رد بشم،
ماشین من وقتی مستقیم حرکت میکنه قویتره.
تو دور آخر این کارو میکنم،
ریسکش کمتره و کسی انتظارش رو نداره.
«امتحانش کردم، اجرایی شد، برنده شدم.
میریم برای آخرین دور، فانخیو،
بدنبال آسکاری، که به نظر میاد برای مسیر مستقیم قویتره.
فانخیو از آسکاری رد میشه. داره میره که شکستش بده.
فانخیو اولین نفره. تو سرعت، تو قدرت!
فانخیو برنده میشه، قهرمان برگشته!
— مای مووییز —
رقابتی با کسی نداشتم،
منظورم رقابت شخصی با کسی هستش.
تنها رقابتی که داشتم داخل مسابقه بود، نه بیرون ازش.
در سال 1954،
مرسدس بنز
با مدیریت نئوبار معروف
به تاریخ اون مسابقه برگشت.
:برای نئوبار، دو راننده محبوب وجود داشت
یکی که مشخص بود بهترین راننده،
خوان مانوئل فانخیو،
و کارل کینگ بودن.
اون دوتا خودشون رو ثابت کرده بودن.
و من.
به نظرم چیزی که فانخیو رو با بقیه مستثنی میکرد
قابلیت این رو داشت که با تیمهای مختلفی برنده بشه.
اگر نظر کیفی بخواید بررسی کنید که
کی بهترین راننده تمام دوران هستش،
فانخیو رو همیشه در صدر در کنار راننده های مثل شوماخر و همیلتون می بینید.
ولی شوماخر مدت زیادی از حرفه اش رو با فراری گذروند.
وقتی بعد از بازنشستگیش برگشت برای مرسدس عملکرد ضعیفتری از خودش نشون داد،.
بطور مشابه، همیلتون هم به مدت طولانی با مرسدس بود،
همیشه جزو بهترین تیمها بوده.
فرقی که فانخیو داشت برای چهار تیم مختلف رانندگی کرده بود،
به نظر میرسید با ماشین هر تیم که رانندگی میکرده برنده میشده.
و این از اون موقع زیاد پیش نیومده.
الان تیمها اهمیت بیشتری دارن و کم پیش میاد همچین چیزی رو دوباره ببینی،.
موزۀ مرسدس بنز اشتوتگارت، آلمان
فانخیو جزو تاریخ مرسدس هستش.
:میتونید از هر طرفدار فرمول 1 بپرسید
مشهورترین رانندۀ مرسدس کی بوده؟
مطمئنا در کنار لوئیس همیلتون امروزی نامی هم از فانخیو می برند.
و فقط پنج راننده هستن که با ماشینهای
فرمول 1 مرسدس برندۀ جایزه بزرگ شدن.
فانخیو، همیلتون، موس، روزبرگ و بوتاس.
و این برای خودش یه باشگاه اختصاصی کوچیک از راننده مسابقه ها هستش.
در گاراژهای شهر مقدس ریمس،
1954 رقابتهای جایزه بزرگ فرانسه پیست ریمس در گاراژهای شهر مقدس ریمس،
ماشینهای مرسدس بنز جدید دبلیو196 ویژۀ جایزه بزرگ در حال آماده سازی برای
آغاز به کار در جایزه بزرگ فرانسه در روز چهارم ژوئیه هستند.
و اینجا شماره یک مرسدس رو داریم قهرمان جهان در سال 1951،،
خوان مانوئل فانخیو.
با مرسدس کارهامون رو متفاوت انجام دادیم.
سه مکانیک برای یه راننده وجود داشت.
اونها اختصاصی بودن، و غیر قابل تعویض.
سه تا برای من، سه تا برای کلینگ، سه تا برای هرمن.
ما بخشی از یه نیرو بودیم.
اونها شروع کردن و مرسدس
دوباره به مسابقات برگشته.
این منظرۀ عالی از خط شروع از روی یک پل تبلیغاتی فیلمبرداری شده
فانخیو و کلینگ از مرسدس بنز
از بقیه جلو میزنند.
فقط یک دور باقی مونده و راننده پیش از جنگ مرسدس هرمان لنگ،
از پیت در حال تماشاست در حالی که فانخیو با اختلاف دهم ثانیه ای
کلینگ رو در نزدیکی پرچم شطرنجی شکست میده.
مرسدس برگشته! و چه برگشتنی!
من و کاروسو یک کتاب نوشتیم
من یک فصل کامل رو به شانس یا سرنوشت اختصاص دادم.
بی چون و چرا باید به سرنوشت کمک کنی سرنوشت بقیه کارها رو خودش انجام میده،.
اگه براش قدمی برنداری اون هم قدمی برات برنمیداره،.
ولی من معتقدم همه مون
یه مسیر مشخص داریم.
1954 رقابتهای جایزه بزرگ آلمان پیست نوربرگرینگ
اونوفرِ ماریمون، پسر دومینگو ماریمون دوست خیلی خوب فانخیو،،
تو مسابقات اروپایی شاگردش بود.
و تو پیست نوربرگرینگ،
که یه مسیر بسیار سخته
به خاطر بلندی، تعداد پیچها و طول مسیر.
خوان از اونوفرِ خواست که وایسَن
تا یه سری جزئیات مفید رو بررسی کنند.
اون وسواسی بود و دو، سه روز قبل،
از مسابقه میرفت پیست رو بررسی میکرد.
اگر چهار تا شش کیلومتر مسیر بود این کار رو با دوچرخه ش انجام میداد،.
اگر یازده تا چهارده کیلومتر بود مثل پیست اِسپا
یا اگه مسیر 22 کیلومتری مثل نوبورگرینگ بود با موتورش انجام میداد،.
میخواست مسیر رو از بَر باشه،
کجا ماشینش رو قرار بده،
یا نقطه های سرنوشت ساز مسابقه رو شناسایی کنه.
روزها قبل روش تحقیق میکرد.
و از همکارانش هم همین انتظار رو داشت.
متاسفانه، وقتی فانخیو به پیست رسید،
اونوفرِ از قبل تو ماشینش بود
و در یک سراشیبی
از مسیر خارج میشه و میمیره.
اون یه جهنم سبز بود که از همون موقع همین نام روش مونده
و هنوزم درسته.
برای اینکه اگر ماشین از مسیر پیست نوربرگرینگ خارج بشه تو هیچ وقت نمی بینیش
شاید حداقل 30 متر بره پایین.
یا بره لای درختها و تو هیچوقت نفهمی.
ماریمون جوان بود،
مردی شاد و سرشار از زندگی.
یه همکار دوستداشتنی، همیشه لبخند به لب داشت.
دست پروردۀ فانخیو و گونزالز بود.
اونها مربی اون بودن.
من یه عکس دارم، بعد از مرگ اون،
فانخیو و گونزالز در حالی همدیگه رو بغل کردن دارن گریه میکنند.
برای اونها، این یه تراژدی واقعی بود.
من به قضا و قدر باور دارم.
هیچکس قبل از اومدن اَجلش نمی میره.
روی هم رفته جو متفاوتی داشت یه گروه دستپاچه بودن..
ولی شاید دوستان صمیمی بوده باشن.
منظورم اینه که ما دوستانی خیلی صمیمی بودیم.
جیم کلارک یکی از بهترین دوستان من بود.
ما سالها تو لندن هم خونۀ همدیگه بودیم.
با همدیگه سفر میکردیم با همدیگه میرفتیم تعطیلات،.
یوخن ریندت، یکی از بهترین دوستانم بود.
همه دوستانی که داشتم، در واقع،
در حال راندن ماشینهای مسابقه کشته شدن.
چون ماشینها شکننده و به طور مسخره ای پاگیر هستن.
به یاد دارم...
اِلیو یکی از بهترین دوستانم بود مثل ژیل مثل پاتریک،.
جلوی چشمان من کشته شد،
ما برای بررسی مسیر تو پیست کاستلت تنها بودیم.
اون باله پشتی رو از دست داد.
من پشت سرش بودم و ردی که رو زمین افتاده رو دیدم
روی مسیر چرخید و دیدم که ماشین،
این شکلی چپه شد جلوی ماشین خورده بود به گاردرِیل.
و پشتش تقریبا به درختها بود.
رسیدم بهش، از ماشین پیاده شدم اون زیر ماشین بود و تکون میخورد،،
نمیتونست بیاد بیرون زور زدم که کمربندش رو باز کنم.،
و ماشین شروع کرد به سوختن و نمیتونستم اونجا وایسم
خیلی بد بود اون دود و گرمای زیاد.
واسه یه بار هم شده،
وقتی که برمیگردی از خودت میپرسی «چرا اون کارو کردم؟»،
خبر نداشتم که آیرتون جونش رو از دست داده
تا زمانی که کنفرانس خبری رو به اتمام بود لحظۀ تکون دهنده ای بود.،
چون که آیرتون تو سال 93 هم تیمی من بود،
ولی تو لحظه از سال 94 که تو شهر ایمولا فوت کرد،
لحظه ناگواری بود من با پرواز برگشتم به خونه ام تو موناکو.،
و رفتم به آپارتمانم یه شمع روشن کردم،
گذاشتمش روی میز تو اتاق نشیمن و تنها نشسته بودم،،
و فقط به اون فکر میکردم.
خب لحظه دشواری بود.
«رانندگان قهرمان فرمول یک جهان»
او در سال 1949 به قارۀ قدیمی خود بازگشت
و هدایت اولین تیم مسابقۀ بین المللی آرژانتین را عهده دار شد.
موفقیتهای گذشته و اکنون او در بالاترین رده اتومبیلرانی
انکارناپذیر است.
خوان مانوئل فانخیو راننده ای بی همتا است.
او بر هر پیستی چیره شده.
امروز با خیال راحت میتوانیم بگوییم او در تاریخ ورزشی کشورمان جای دارد.
او این بار همراه با مرسدس بنز
به دومین مقام قهرمانی اَش دست یافته.
آراژانتینی ها عصرِ امروز دور هم گرد آمده اند تا از او استقبال کرده،
و به دستاورد این رانندۀ بالکارسه ای را تبریک گفته
و برای فصل جدید 1955 هیجان زده هستند،
که اولین توقف او از اینجا اتفاق می افتد.
خانمها و آقایان، به رقابتهای جایزه بزرگ آرژانتین خوش آمدید.
1955 رقابتهای جایزه بزرگ آرژانتین پیست بوینس آیرس
همه چشمها به بوینس آیرس دوخته شده.
رانندگان بزرگ با یکدیگر در پیست 17اُم اُکتبر
در جایزه بزرگ آرژانتین به رقابت پرداخته
و برای قهرمانی جهان امتیاز جمع خواهند کرد.
اینجا تیم مشهور مرسدس بنز را داریم،
همراه فانخیو، قهرمان جهان در سال 1954.
تو بوینس آیرس،
تیم متشکل از فانخیو، کلینگ،
استرلینگ موس و من بود.
وقتی برای اولین بار مسابقه استرلینگ موس رو دیدم،
خیلی از کارش خوشم اومد و تحسینش کردم.
اون به مصاف بهترینها رفته بود.
و تو مسابقات بود، که با همدیگه دوست شدیم.
من اون رو یکی از بهترین دوستانم میدونستم.
اون بهترین سرگروهی بود که باهاش کار کردم،
پر واضحه که اون بزرگترین راننده دنیا بود ولی بیش از ان.
مرد شگفت انگیزی برای دنبال کردن بود عادت داشتم از نزدیک دنبالش کنم.،
هیچوقت از کناره ها نمیرفت که خاک روی من پرت بشه
همیشه ماشینش رو بطور دقیق همونجور که باید باشه تو مسیر نگه میداشت،
و تجربۀ شگفت انگیزی بود که کنار راننده ای
به خوبی اون رانندگی کنم.
ما چهار ماشین مسابقه ای داشتیم.
و حتی برای آرژانتین
هوا بشدت گرم و غیرعادی بود،
فکر کنم تو ماه ژانویه بودیم.
حس کردم دارم
گرمازده میشم.
آرامش هر قهرمان رو میتونی سر هر پیچ ببینی.
ماشین قوی اون و گرمای شدید خیلیها رو از دور خارج کرده بود.
دمای برخورد چرخها با زمینِ مسیر 66 درجه است.
چیزی که برای موس اتفاق افتاد
این بود که تو خود مسیر نگه داشت،
و نه تو باکس.
من حس کردم حداقل باید خودم رو تا باکس برسونم.
خودم رو رسوندم اونجا، ولی نتونستم از ماشین خارج بشم.
خیلی ضعیف بودم و مجبور شدن من رو بکشن بیرون.
کارل کلینگ از ماشینش پرت شد بیرون.
خوشبختانه، اتفاقی براش نیافتاد.
به یاد دارم که اتفاق دیگه ای هم پیش اومد.
در طی مسابقه،
خوان مستقیم رفت سمت باکس
و کی میخواست بدونه چرا،
داره یه بطری آب رو سرش خالی میکنه،
و دوباره برگشت به مسیر.
رانندۀ بزرگ آرژانتینی ماشین خودش رو به طور شگف انگیزی اداره میکنه.
وضعیت جسمانی قابل تحسینی از خود نشون میده.
همراه با میِرِز، اون تنها راننده ای هست که سه ساعت مداوم رانندگی کرده.
فانخیو برنده میشه! قهرمان بزرگ برندۀ رقابتهای جایزه بزرگ آرژانتین میشه!
فانخیو رو بعد از مسابقه باید میبردن بیمارستان
بعلت گرمای شدید هوا پاهاش سوخته بودن.
نیازهای جسمانی که یه راننده به شدت
در سالهای اخیر تغییر کردن.
ماشینها تو دوران فانخیو،
انقدرها نیروی رو به پایین تولید نمیکرد،
بیشتر شبیه به لغزاندن ماشین،
همراه با مهارت و شجاعت برای کنترل ماشین بود.
ولی از وقتی که به ماشینها نیروی رو به پایین اضافه کردن،
نقش نیروی گرانش بیشتر دیده میشه و میتونید ببینید تو اواخر دهه 70.
و 80، راننده ها متوجه شدن که
آمادگی جسمانی باید داشته باشند نه به خاطر اینکه زیاد دوستش دارند.،
بلکه لازم بود در برابر نیروهایی که ماشین
فرمول 1 روی بدن میذاره مقاومت کنند.
الان شرایط متفاوتن.
ولی همونطور که فانخیو با پاهای سوخته مسابقه رو ادامه داد «فرناندو آلونسو، قهرمان جهان در سالهای 2005، 2006»،
منم یادم میاد تو یه مسابقه تو بارِن در سال 2009،
جایی که لوله رادیاتور در اومد
در جهت کابین، صندلی من،
پشتم سوخت و کم آبی شدید داشتم
بخاطر سوختگی و گرمای کابین.
سطح متفاوت، شرایط متفاوت،
ولی تو مسابقات اتوموبیل رانی
راننده ها هنوزم میتونن با شرایط خطرنانکی روبرو بشن.
ولی خوشبختانه الان امنتره.
1955 مسابقات 24 ساعتهٔ لمانز، فرانسه مسابقه قهرمانی برَندهای جهانی
به مهمترین رویداد مسابقات
اتوموبیل رانی، 24ساعتهٔ لمانز خوش امدید.
راننده ها در یکی از سختترین مسابقات
استقامتی سنجیده خواهند شد.
فانخیو و موس برگزیدگان
تیم مرسدس بنز هستند.
ولی باید حواسمون به هادورن از تیم جگوار
و کاستلوتی از تیم فراری باشه.
یکی از تراژدی ترین اتفاقها
قطعا حادثۀ لمانز بود.
امکان داشت پایان حضور مرسدس بنز
در مسابقات اتوموبیل رانی باشه.
حادثۀ لمانز جلوی من اتفاق افتاد.
زمان تعویض بود.
هادورن، هیجانی عمل کرد،
کمی سریعتر وارد باکس شد
و مکلینگ از پشت تغییر جهت داد،
در اون لحظه، لِوِگ تغییر جهت داد که بگذره،
رفت روی چرخهای مکلینگ،
و رفت داخل جمعیت.
من فرمون رو محکم چسبیدم و انتظار تصادف رو داشتم ولی مسیر خالی شد،
وقتی من گذشتم، ماشین مکلینگ با باکسها تصادف کرد
و آدمهایی که تو اونجا بودن رو کُشت.
همه فکر میکردن من باعث اون تصادف بودم.
ما همه مون باسرعت رانندگی میکردیم.
خیلی خیلی سریع. همچنین هادورن.
به نظرم روش رانندگی تغییر کرده،
به خاطر امنیت ولی امنیت الزامی بود..
اگر تغییری پیش نمی اومد به نظر من حتی ممکن بود فرمول 1،
حذف بشه.
:فکر کنم شرکتهای بیمه آخرش می گفتن
کافیه، ممکن دوباره یه حادثه بزرگ دیگه مثل»
«.لمانز پیش بیاد که باعث مرگ 82 نفر شد
چون ماشین براحتی میتونست به تماشاگران آسیب برسونه.
شرکتهای بزرگ که روی تیمها سرمایه گذاری میکنند.
و بطور کلی روی فرمول 1 نمیخوان ببینن که راننده کشته میشه،.
شُهرتشون خدشه دار می شد پس باید یه کاری میکردن.،
و یه کار عالی هم کردن.
ولی یه برنامه در حال توسعه است که پایانی نداره، و باید ادامه پیدا کنه.
امنیت باید ادامه بیابه و مداوم توسعه و پیشرفت هم کنه.
در اشتوتگارت، مرسدس بنز از قهرمانان خود قدردانی میکنه
قهرمان جهان خوان مانوئل فانخیو،
قهرمان ورزشهای موتوری، استرلینگ موس،
و قهرمان مسابقات جاده ای اروپا، وِرنِر اِنگِل.
فانخیو با مکانیکهایی که همراهشون نُه از دوازده
جایزه بزرگ و سه از چهار مسابقه استقامتی
رو برنده شده بود خداحافظی میکنه،
چون مرسدس تصمیم گرفته از رقابتها کنار بکشه.
پیکانهای نقره ای پوشیده میشن.
نئوبار اشکهای خودش رو پاک میکنه و این دوره به پایان میرسه.
«رانندگان قهرمان فرمول یک جهان»
تو سال 1956،
وقتی مرسدس از
مسابقات اتوموبیل رانی کنار کشید،
میدونستم که فراری و مازراتی میان سراغم.
پس رفتم با نئوبار مشورت کردم و ازش پرسیدم،
«اگه فراری یا مازراتی منو خواستن، کدوم یکی رو انتخاب کنم؟»
اون گفت «فراری»،.
فانخیو همیشه میدونست کجا بره اون همیشه ماشینش رو عوض میکرد..
تو اون روزها میتونستی اون کار رو بکنی الان قرارداد می بندی.
معمولاً حداقل به مدت سه سال و حداکثر پنج سال..
و نمیتونی جا به جا بشی اون قدیمها میتونستی....
حتی تو دورۀ من هم قراردادهای پنج ساله داشتیم،.
همیشه تو تاریخ بوده که راننده بخواد تیمش رو عوض کنه.
ولی من فکر میکنم این کار... کاملا منطقیه،
راننده سریعترین ماشین ممکن رو میخواد،
و تیم هم سریعترین رانندۀ ممکن رو میخواد.
پس این وظیفه ما است که سریعترین ماشین ممکن رو بسازیم
تا بتونیم سریعترین رانندۀ ممکن رو بدست بیاریم.
1956 رقابتهای جایزه بزرگ فرانسه پیست ریمس
— مای مووییز —
جایزه بزرگ ریمس شروع میشه.
سه فراری در جایگاه های اول هستن،
کالینز، کاستلوتی و فانخیو.
ولی فانخیو سریعا پیشتازی رو بدست میاره.
ببینیم شانس بد اون به پایان میرسه.
فراری برای اون مشکلاتی بوجود آورده
و اون باید از مسابقات قبلی خود کناره گیری میکرد.
وقتی برای فراری مسابقه میدادم یه سری مشکل ناگهانی پیش اومدن،.
ساختار فراری متفاوت بود.
تو مکانیک اختصاصی نداشتی.
همه مکانیکها رو همه ماشینها کار میکردن.
فانخیو وارد پیت میشه.
دوباره فراری به مشکل خورده.
مکانیکها در تلاش برای رفع نشت سوخت هستن.
این قراره به ضرر رانندۀ آرژانتینی تموم بشه.
کاستلوتی تو اون مسابقه عصبانی شد.
با ماشینش راحت نبود.
اون گفت «.میخوام استعفا بدم»،
بهش گفتم «.با استعفا دادن تو یه نفر، چیزی تغییر نمیکنه»،
بنابراین با اتفاق نظر داشتن با کاستلوتی،
که دوستم بود، من هم استعفا دادم.
در تاریخ این ورزش هدف هر راننده،
رانندگی تو مسابقات برای فراری بوده.
فراری یعنی فرمول یک، یه افسانه است.
باورنکردنی ترین چیز در فرمول 1.
شما %70، %80 تماشاچی ها رو تو مسابقه فرمول 1 می بینید
که کلاه قرمز با نشان اسب با پس زمینۀ زرد سر کردن.
فانخیو تنها کسی بود که به فراری نه گفت.
فراری نمیذاشت برم.
بنابراین یه شرط براشون گذاشتم.
من یه مکانیک
مختص به ماشین خودم میخواستم
به خاطر اینکه همه مکانیکها رو همه ماشینها کار میکردن.
یک نفر مسئول نبود.
فراری قبول کرد و یه مکانیک اختصاصی مسئول ماشینم شد.
و تونستم مسابقات بعدی رو برنده بشم.
1956 رقابتهای جایزه بزرگ ایتالیایی پیست مونزا
در پیست جهنمی و سخت مونزا،
بهترین رانندگان از سرتاسر جهان برای بدست آوردن جایزه رقابت میکنند.
برای هموطنمان فانخیو، نتیجه این مسابقه مهم است.
بسته به نتیجه این مسابقه او یک عنوان جهانی دیگر بدست میاره،.
اون روز تو مونزا، اگه فانخیو سوم یا چهارم هم میشد،
به اندازه کافی امتیاز داشت که عنوان قهرمانی رو بدست بیاره.
اون حتی به هم تیمیهاش، موسّو و کاستلوتی گفته بود،
نباید نگران مسابقه باشن.
قرار نبود که برای بدست آوردن مقام اولی خودش رو بسختی بندازه.
تو یک لحظه از مسابقه نمی تونست درست ماشین رو مهار کنه،.
و متوجه یه ایراد تو یکی از چرخهای جلو شد.
اونها تونستن یه شکاف
ستون فرمان پیدا کنند.
از موسو خواستن که ماشینش رو در اختیار فانخیو بذاره تا مسابقه رو تموم کنه
و امتیازهای لازم رو برای بدست آوردن قهرمانی رو بگیره.
موسو قبول نکرد، ولی کمی بعد،
پیتر کالینز، که دیده بود ماجرا از چه قراره،
از ماشینش اومد بیرون و دادش به اون.
در 35مین دور، یه غافلگیری رخ میده.
کالینز، با ژستی بزرگ، ماشینش رو در اختیار فانخیو قرار میده.
و اِل چوئکو بعد از استرلینگ موس
دوم میشه، همینقدر کافی است که
برای چهارمین بار قهرمان جهان بشه.
«رانندگان قهرمان فرمول یک جهان»
در سال 1955، ماشین فانخیو تو اخرین مسابقه خراب میشه
پیتر کالینز، هم تیمی اون که خودش هم شانس پیروزی داشت،،
میاد تو پیت و ماشینش رو میده به فانخیو
برای اینکه بتونه قهرمان مسابقات جهانی بشه.
نمیدونم. به نظرتون لوئیس همیلتون این کار رو برای من میکرد؟
مطمئن نیستم.
زمونه عوض شده.
فانخیو یه جوانمرد واقعی بود، مهربان، مؤدب،
ولی شکاک هم بود.
اون در مورد ساخت ماشینها نظر میداد،
چطور باید آماده بشن،
اتصالات درست داشته باشن.
اون دور مسیر رانندگی میکرد
و پیشنهاد میداد که چه اتصالاتی باید عوض بشن.
و فراری به این سبک راهنمایی های راننده ها گوش نمیکرد.
هیچوقت درک متقابل خوبی بینشون وجود نداشت.
برای همین وقتی که قراردادش تموم شد اون برگشت به مازراتی،.
اون همیشه میگفت خیلی با مازراتی راحت بوده،
بیشتر از هر سازندۀ دیگه ای.
سال 1957 بود که مازراتی اولین 250اِف
با موتور 12سیلندری رو ساخت
یه موتور خیلی قویتر
از 250اِف 6 سیلندر.
اون 12 سیلندر قویتر بود
ولی سنگینتر هم بود،
واسه همین مصرف سوخت بیشتر داشت
و تایرها زودتر فرسوده میشدن.
دست آخر، فانخیو گفت که ترجیح میده با 6 سیلندر رانندگی کنه
و اون نیم ثانیه اختلاف رو خودش جبران میکنه.
من رانندۀ فوق العاده ای نبودم.
فقط روش خاص خودم رو داشتم
و قدرت حریفانم رو هم حساب میکردم.
تو اون دوران، باید کارهایی میکردم که ممکن بود هیچوقت نکنم.
1957 رقابتهای جایزه بزرگ آلمان پیست نوربرگرینگ
شرایط به سود من نبود.
برخلاف حریفانم تو تیمهای دیگه تایرهای ماشین من پوسیده بودن.
و گفتم، «سوخت کمتری اضافه کن
«تا بتونم سریعتر رانندگی کنم.
و اونها تایرهام تو نیمۀ راه عوض کردن.
وقتی اونها رو داشتن عوض میکردن،
اون اجازه داد هادورن و کالینز با فراری ازش جلو بزنن.
و دو دور ازش جلو افتادن.
و اونها زمان بهتری از پول پوزشین شون بدست آوردن،
اون میخواست که تایرهاش داغتر بشن.
بعد از دور دوم، شروع کرد به سرعتگیری،
:و زمانش رو بهتر کرد 9:38 ،9:39 ،9:34.
زمانی که در دور 12ام متوقف شد،
23ثانیه از بقیه جلوتر بود.
اگه تایرهاش رو تو 22 ثانیه تعویض کرده باشه
و اول یا دوم برگشته باشه به مسابقه،
تو دور بعدی میتونست حریفش رو پشت سر بذاره.
همه چیز طبق نقشه پیش رفت.
فانخیو تو باکس یه برتری داشت.
اون نگه داشت.
در حالی که داشتن تایرهاش رو تعویض میکردن،
یکی از مُهره خروسکیها افتاده بود زیر ماشین.
مکانیک مجبور بود بذاره فانخیو بره،
بعد متوجه یه مهره گم شده میشه.
این زیر ماشین افتاده بوده.
زمان همینطور داشت میگذشت.
یه مهره جدید آوردن.
ولی بجای 22 ثانیه، این بار 58، 59 ثانیه از دست داد.
مسابقه رو دیگه باخته بود.
اِل چوئکو تمرکز کرد تا پیشتازی رو بدست بیاره.
اون پاش رو روی گاز فشار میده و فاصله رو کوتاهتر میکنه.
اون در هر ثانیه نزدیک حریفانش شده و مقاومتشون رو میشکنه.
من شروع کردم به دنده دادن.
از دنده دو دادم به دنده سه.
از سه به دنده چهار.
و کلی زمان بدست آوردم.
داشتم رکوردزنی میکردم.
تو دور دو تا مونده به اخر از کالینز رد شدم،.
بعد کالینز از من رد شد.
و دست آخر من از اون رد شدم و رسیدم به هادورن
تو یه پیچ سربالایی.
وقتی داشت تغییر جهت میداد من تونستم یواشکی ازش رد بشم،.
و تونستم بدون مکش ماشین مستقیم برونم.
من مسابقه رو با چهار ثانیه اختلاف برنده شدم.
قشنگترین صحنه در مورد اون مسابقه
جایی بود که بعد از مسابقه دو راننده اومدن من رو در آغوش گرفتن.
انگاری که پدرشون بوده باشم.
هادورن و کالینز، هر دوشون.
من تونسته بودم یه مسابقه تقریباً غیرممکن رو برنده بشم.
«رانندگان قهرمان فرمول یک جهان»
ازش همین انتظار رو داشتم که از پسش بر بیاد.
میدونید که اون بهترین بود به نظرم بهترین راننده مسابقه تو دنیا.
که رانندگیش رو به چشم دیدم البته هیچوقت دربرابرش مسابقه ندادم.،
من طرفدارش بودم امضاش رو دارم..
اون گل سر سبد راننده ها بود.
مایک هادورن هم راننده خوبی بود، همچنین پیتر کالینز.
تو تیم فراری.
ولی فانخیو با مازراتی انگاری صحنه آهسته میروند....
مسابقۀ مثال زدنی ای رو انجام میداد یکی از بهترین ها،
در طول زندگیش.
و احتمالا بهترین مسابقۀ زندگی من هم تو پیست نوربرگرینگ اتفاق افتاد.
پس حداقل تو یه چیزی با هم اشتراک داریم.
میدونید وقتی من برای بار چهارم قهرمان جهان شده بودم،
کلی آدم، هر روز ازم سوال میکردن،
«قصدش رو داری رکورد فانخیو رو بزنی؟» این هیچ وقت هدف من نبود.
من میخواستم راننده مسابقه باشم میخواستم تو قهرمانی شرکت کرده باشم،،
چهار بار، پنج بار هیچوقت هدف من نبوده.
به نحوی من برای فانخیو احترام قائل بودم که این کارو
از قصد انجام نمیدادم ولی خوشحال بودم که کاری به رکوردش نداشتم.،
چون زمانی که من شروع کردم اون پنج بود، من چهار.
بدون اینکه کسی پشتمون باشه.
و همیشه خوشحال بودم بذارم بعنوان استاد اون بالا بمونه،
و ایرادی نداشت.
ریمس، فرانسه
وقتی تو اوج هستی خیلی سخته که بخوای بکشی کنار،
نه فقط تو رانندگی بلکه تو هر چیز دیگه ای.
من با مکانیک صحبت کردم بهش گفتم اگه ماشین خوب کار کنه،
همون سال چهار مسابقه دیگه هم میدم.
از همون ابتدا، ماشین من وضعیت خوبی نداشت.
پرسیدم که چرا اینطور شده و اونها گفتن که کمک فنرها رو عوض کردن،.
:پرسیدم «چرا همون مدل قبلی رو نذاشتین؟»
:گفتند «.چون این شرکت پول بیشتری بهمون میده»
زیادی حالت تجاری به خودش گرفته بود.
و تو دور 15اُم، کلاژ من خراب شد.
من پدال کلاژ نداشتم.
من بشدت به سرنوشت باور دارم.
و خیلی اتفاقها تو اون سال پیش اومد.
من به کوبا رفته بودم و دزدیدنم و نتونستم به مسابقه برسم.
تو ایندیاناپولیس، ماشینی داشتم که کار نمیکرد.
پس در حال مسابقه که بودم یاد والدینم افتادم،
که همون موقع هم خیلی پیر شده بودن.
پیش خودم گفتم، «با اینکه من دور دنیا داشتم مسابقه میدادم خانواده ام
سختی زیادی رو متحمل شدن و هنوز «.وقت این رو دارم که براشون جبران کنم
و به خیلی چیزهای دیگه فکر کردم.
برنامه من این بود که فقط یک سال مسابقه بدم و تبدیل به دَه سال شده بود.
بنابراین به دو نتیجه گیری کلیدی تو این بررسی رسیدم.
یک این بود که تیم میتونه علت
پیروزی و شکست راننده باشه تیم مهمترین نقش رو داره..
همچنین متوجه شدیم که خود راننده هم نقش بسزایی داره
پس تونستیم که یه نمودار از رتبه بندی رانندگان رو رسم کنیم
که فانخیو رو بعنوان راننده برتر داره.
فکر نمیکنم این دستاورد دوباره تکرار بشه.
به نظرم کسانی دیگر رو داریم که مسابقات قهرمانی بیشتری برنده شدن یا تعداد مشابهی از مسابقات رو
ولی اینکه بخوای بطور مداوم با چهار ماشین مختلف در دورۀ حرفه ایت این رو انجام بدی
فکر نمیکنم تکرارشدنی باشه تو ورزش امروزی خیلی پیش نمیاد
همچین چیزی رو ببینی.
بازنشستگی برای یه آدم اهل ورزش
یا هر کسی که فعالیت خیلی پُر تنش داره،
بویژه مثل همین مورد،
جزو سختترین بخشهای زندگیه.
دست کشیدن از علاقه ات
سختترین بخشه.
ولی اون خوب تونست از پسش بربیاد.
دوباره برگشت سر کارش،
همیشه با مرسدس بنز ارتباط داشت بعنوان نمایندگی ماشینهاش،.
و زندگی فعالش رو حفظ کرد،
یه زندگی متعهد به گذشتۀ وزشیش.
فکر کنم فانخیو الگوی من بود
یه ورزشکار بزرگ
که با انواع ماشینهای مختلف مسابقاتی رو برنده شده بود.
اون ماشین عالیه.
خصوصیات رانندگی فانخیو بیشتر برای
کسانی که در برابرش رقابت کردن ارزشمند بوده.
از بیرون واضح بود و میتونستی ببینی اون سریعه ولی باهوش هم هست.
و استراتژیست بود یه بار از استرلینگ موس پرسیدم.
و دیگر رقبایی که باهاش مسابقه دادن،
:میدونید، همیشه میگفتن «.اون بهترینه، اون بهترین بود»
بدون شک حتی نمیپرسیدن چرا..
بی چون و چرا، اون بهترین بود.
یه کتاب تو آرژانتین هست
«.با عنوان، «زمانی که یک مرد بزرگتر از یک اسطوره است
مطمئنم که اون کتاب
بازتاب کاملی از شخصیت فانخیوئه.
در آخرین کتابم،
من از همه راننده ها و دوستانم نام بردم،
رودریگز، لینگ...
و اینجا ما
دوست عزیزم، خوان مانوئل فانخیو رو داریم.
بذارید کمی ازش رو بخونم.
فانخیو برای من عزیز»،
و الگوی دیگر رانندگان بود
با وجود داشتن شخصیتی فروتن
هیچگاه خلاف آن را نشان نمیداد زمانی که درون اتاقی میرفت،
«.می تونستید ببینید شخص خاصی وارد شده
اون معرکه بود.
بالکارسه، آرژانتین
وقتی بچه بودم یه کتاب رو خوندم
فکر کنم تو کلاس دوم ابتدایی بودم یه پسری بود که از پدربزرگش می پرسید،،
ناراحت کننده است که پیر شدی» «و موهای سفید و چین و چروک داری؟،
و پدربزرگش در جواب میگه «.نه، اگه وظیفت رو انجام داده باشی»،
و کاملا درست میگه.
نباید از مرگ بترسی.
مرگ درست سر وقتش میاد. طبیعیه.
اگه درک میکردیم که یه روز همه رفتنی هستیم،
قطعا میگم همه
با هم بهتر رفتار میکردیم.
هیچوقت از یاد نمی برم.
بالکارسه یه شهر کوچیک مثل یه روستا بود
و میدانی پر از آرژانتینی هایی عادی که زیر سایۀ درختها ایستادن،
ده هزار نفر اونجا وایساده بودن ما داشتیم فانخیو رو می بردیم.
رئیس وقت مرسدس بنز، استرلینگ موس، خودم کارلوس رویتِمن
گونزالز... همه مون برای بدرقۀ خوان به آرامگاه ابدیش اومده بودیم.
اول از موزه ش تا خونه ش و بعد بردیمش به گورستان،.
و کاملاً سوت و کور بود. و ناگهان...
یه نفر یهویی شروع کرد به کف زدن
و کل روستا رو در بَر گرفت فوق العاده بود..
همه به عشق فانخیو این کارو کردن.
شور بزرگی بود.
و بعد همراه با موس اون رو بردیم به آخرین آرامگاهش.
و من همون روز با پرواز برگشتم خونه.
روز بزرگی بود ولی،...
فکر میکنم اون بزرگترین مردی بود که مسابقات اتوموبیل رانی تا حالا داشته،
چون اون باوقار، و خوش سَبک بود
چون مثلش رو تو دنیا نداشتیم همه اسمش رو میدونستن.
فقط خوان فانخیو نبود که فقط فانخیو خالی،.
و همون کافی بود و همون کلید شکوفاییش بود،.
خانوادۀ لورِتو فانخیو
:خوان مانوئل فانخیو برندۀ 5 عنوان قهرمانی جهان شد
در 51 مسابقه شرکت کرد 29پول پوزیشن بدست آورد
23دور سریع بدست آورده 35بار پای بر سکو گذاشته
پیروز 24 مسابقه
همۀ این مقادیر، تا به امروز در بالاترین رده بندی قرار دارند،.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.