دانلود رایگان فیلم و سریال ..:: MiraMovie.org::.. ..:: ZedMovie.com::..
‫- خوش اومدین. ‫- سلام.
‫دکتر «فلزر».
‫لطفاً همراهم بیاید.
‫سلام «آلما»، ‫من تام‌‌ هستم.
‫از دیدنت خوش‌وقتم آلما.
‫بشینیم؟
‫چی میل دارین واسه‌تون بیارم؟
‫«بوردو» حرف نداره.
‫بوردو واسه خانوم؟
‫خیلی زن زیبایی هستی آلما.
‫چشمات مثل دو دریاچهٔ کوهساریه ‫که می‌تونم توش غرق بشم.
‫تام بودی، درسته؟
‫از تعریف و تمجید خوشت نمیاد؟
‫به خدا باور داری؟
‫اینجا خیلی جای مناسبی ‫واسه همچین سوالی نیست.
‫- شعر مورد علاقه‌ای داری؟ ‫- خیلی از «ریلکه» خوشم میاد.
‫«روز پاییزی» مثلا.
‫خط ششم و هفتم؟
‫«بگذار کامل برسند، و آخرین ‫دوران شیرین‌ـش را تا شراب ناب دنبال کن».
‫- نامهٔ یکی مانده به آخر شعر؟ ‫- اِی.
‫- هدف زندگی چیه؟ ‫- که دنیا رو به جای بهتری تبدیل کنیم.
‫۳۵۸۷ ضربدر ۹۸۲ ‫تقسیـم بر ۷۳۱؟
‫۴۸۱۸.۶۵۱۱۶
‫غم‌انگیزترین چیزی که به ذهنت می‌رسه چیه؟
‫در تنهایی مــُردن.
‫می‌شه برقصیم؟ ‫رقص رومبا.
‫دکتر فلزر، بهتون پیشنهاد می‌دم از ‫فرصت نهایت استفاده رو ببرید.
‫شگفت‌زده می‌شید.
‫اشتباهی تو کارم هست؟
‫من... من...
‫لطفاً بابت این اوضاع پیچیده دلخور نشید.
‫ولی بهتون اطمینان می‌دم، ‫این اتفاق برای این مدل خیلی نادره.
‫به ندرتِ بردن یه لاتاری.
‫از لحاظ احتمالاتش می‌گم.
‫بهتون اطمینان می‌دم، متخصصین ما ‫تا فردا شب ترتیب همه چی رو می‌دن.
‫خیلی بابت این تأخیر ناخوشایند ‫ازتون عذر می‌خوایم.
‫مشکلی نیست.
‫باورتون نمی‌شه چقدر سخته ‫که مخ‌زنی رو برنامه ریزی کنیم.
‫یه حرکت اشتباه، یه نگاه گمراه‌کننده، ‫یه توجه بی‌مهابا
‫دیگه فضای رمانتیک از بین می‌ره، ‫درست می‌گم؟
‫این همه فضاسازی‌ ممکنه زیاده‌روی باشه
‫ولی این لحظات رمانتیک بهمون ‫نکات نهایی واسه تنظیمات نهایی رو می‌ده.
‫و حتی با این‌وجود که شما یکی از ده‌ متخصصی ‫هستید که تام رو توی این سه هفته آزمایش می‌کنن
‫حال و هوای اولین ملاقات‌ـتون ‫خیلی مهمه.
‫- کلی زحمت داره که. ‫- نه اون‌قدری که فکر می‌کنید.
‫تصاویر سه‌بعدی.
‫ارزون‌ترن و می‌تونن زمان بیشتری برقصن.
‫می‌دونم این قضیه رو با سردی احساسی ‫خاصی می‌بینید
‫که با توجه به آزمایش‌گر بودنتون ‫باید هم اینطور باشه،
‫ولی به‌شدت بهتون پیشنهاد می‌دم ‫که با آغوش باز سمت این تجربه برید.
‫وقتی خوشبختی در خونه‌ت رو می‌زنه ‫باید فوراً در رو باز کنی.
‫فردا روز بزرگیه.
‫همه‌چیز مرتب می‌شه ‫و می‌تونید تام رو ببرید خونه.
‫باشه، ممنون.
‫- سلام «جولیان». ‫- سلام آلما.
‫ببخشید، کار پیش اومد. ‫اصلا دلتون نمی‌خواد بشنوید.
‫دوباره هم باید برم. ‫اسکن ۲۲۰۲ تموم شده؟
‫آره، روی میزه.
‫وقت زیادی نمونده. ‫آخرین تلاشمونه.
‫- فردا می‌بینمتون. ‫- می‌بینمت.
‫ازم آزمایش گرفتن، مغزم رو اسکن کردن، ‫بی‌وقفه ازم سوال می‌پرسیدن
‫بعد به‌قول خودشون فایل‌های مغزی رو
‫که از ۱۷ میلیون نفر جمع‌آوری کردن ‫به اون چیزا منتقل می‌کنن
‫شامل: ویژگی‌ها، ‫دیدگاه‌ها، احساسات‌ـشون...
‫خیلی پیچده‌ست، ‫و خدا می‌دونه چقدر واسه‌شون آب می‌خوره.
‫بعد نتیجه‌ش چیه؟
‫«چشمات مثل دو دریاچهٔ کوهساریه ‫که می‌تونم توش غرق بشم.»
‫شاید تو رو بهتر از خودت می‌شناسن.
‫خیلی دوست دارم امتحانش کنم.
‫- که دختر رویاهات رو واسه‌ت بسازن؟ ‫- آره.
‫ولی خب همین الانشم توی خونه یکی دارم. ‫حالا از شوخی بگذریم.
‫علی‌رغم نظرت
‫من توی کمیتهٔ اخلاقم، ‫و نیاز به ارزیابی‌ـت دارم.
‫- به‌اندازه‌ای دیده‌م که بنویسم. ‫- آلما، قضیه در مورد اینه که
‫آیا اینا اجازهٔ ازدواج، کار
‫پاسپورت گرفتن، داشتن حقوق انسانی ‫یا بخشی از اون حقوق رو دارن یا...
‫«راجر» من...
‫عه، نمی‌دونستم که...
‫ببخشید. سلام آلما.
‫سلام جولیان.
‫چیزه...
‫ضروری نیست، بعداً برمی‌گردم.
‫باشه، می‌بینمت.
‫- چرا جولیان انجامش نمی‌ده؟ ‫- پیش‌نیازش مجرد بودنه.
‫- فرانک چی؟ ‫- آلما.
‫همه یا خونواده دارن یا نامزد.
‫خودت قبول کردی، ‫و خب اینم در نظر بگیر که همسر رویاهات
‫همین الانشم واسه‌ت ساخته شده. ‫فقط سه هفته‌ست.
‫بعدش تو و افرادت می‌تونید برید شیکاگو ‫و کتیبه‌ها رو شخصاً ببینید.
‫بودجه‌ش رو تخصیص می‌دم.
‫نه، نه، رشوه محسوب نمی‌شه.
‫فقط یه تشکر کوچیک.
‫سلام.
‫- خیلی وقته ندیدمت. کجا بودی؟ ‫- همین گوشه کنار.
‫یه گردهمایی توی کوپن‌هاگن ‫موزه
‫- سلام آلما. ‫- سلام «رگینا».
‫- سلام جولیان. ‫- سلام.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫تو چی؟
‫وقت داشتی بریم یه قهوه‌ای بخوریم، ‫یه‌کم حرف بزنیم.
‫باید برم. بعدا می‌بینمت.
‫- «کورا»؟ ‫- آلماـم.
‫اینجا چکار می‌کنی؟
‫واسه‌ت خرید کردم.
‫خرید نمی‌خوام!
‫می‌دونم بابا، درست مثل اینکه ‫نیازی نیست چیزی بخوری.
‫مثل بچه‌ها باهام رفتار نکن.
‫ولی خب پنج‌شنبه‌ست بابا. ‫هر پنج‌شنبه مزاحمت می‌شم.
‫دوباره توی استریو سیگار می‌کشی؟
‫کورا مُرده؟
‫نه تا جایی که خبر دارم.
‫ولی پنج‌شنبه‌ها می‌ره «نیکو» رو ‫از کلاس فوتبال میاره.
‫نیکو همون بچه‌ست.
‫آره.
‫یارو زشته.
‫بابا!
‫محاله بتونی امروز منو ببری بیرون.
‫ولی خب هوا آفتابیه.
‫ریدم تو آفتاب.
‫دیدی؟ اون‌قدرام بد نیست.
‫چرا هست.
‫- می‌خوام برم خونه. ‫-یه‌کم دیگه می‌رسیم. یه‌ذره دیگه.
‫یه‌لحظه لطفاً.
‫وای، ببخشید.
‫سلام آلما.
‫شما و رئیستون قرارداد ‫عدم افشاء رو امضا کردید.
‫کار ضروری پیش اومد، ‫می‌تونید هر لحظه تماس بگیرید.
‫در غیر این‌صورت، سه روز دیگه ‫ساعت ۱۰ صبح همدیگه رو می‌بینیم.
‫- چیز دیگه‌ای هست که لازم باشه بدونم؟ ‫- پیشنهاد می‌کنیم روی یه گذشتهٔ مشترک کار کنید.
‫داستانی در مورد این‌که ‫چطور آشنا شدید درست کنید.
‫برای داشتن یه آینده، ‫باید گذشته‌ای داشته باشین.
‫واقعاً سلیقهٔ محشری داری.
‫ممنونم.
‫خیلی لطف داری.
‫اگه صندلی‌ـت رو ۱۵ سانتی‌متر بلندتر کنی
‫و ۱۲ درجه به سمت جلو متمایل کنی، ‫و همین‌طور به نگرانی‌ت ادامه بدی
‫احتمال تصادف ۲۷ درصد کمتر می‌شه.
‫یه تنفری بابت توصیه‌م ‫واسه بهبود امنیتت حس می‌کنم،
‫و هم‌چنین..
‫بابت استفادهٔ صحیح وجه شرطی توی جملاتم.
‫درسته؟
‫تلاش‌های بی‌ثمر برای ارتباط برقرار کردن، ‫برای هم‌سو کردن الگوریتمم باهات ضروریه.
‫ممکنه چیزهایی بگم و انجام بدم ‫که مورد نظرت نباشه
‫ولی اون اشتباهات در ادامه ‫کم‌تر و کم‌تر می‌شن.
‫به‌زودی چیزهایی می‌گم و انجام می‌دم ‫که درصد موفقیت خیلی بالاتری دارن.
‫به‌زودی همهٔ تیرهام به هدف می‌خورن.
‫خیلی‌خب، این پذیراییه
‫آشپزخونه...
‫این کجاست؟
‫نمی‌دونم. یکی از دوستام گرفته.
‫یه دوست خوب؟
‫از رنگ‌هاش خوشم میاد.
‫- چیز دیگه‌ای لازم داری؟ ‫- نه، مرسی. خیلی لطف داری.
‫راستی سرویس بهداشتی، ‫اگه یه موقع...
‫دندون‌هام رو مسواک می‌زنم ‫و بدنم رو تمیز می‌کنم.
‫و اینم از اتاقت.
‫توی یه تخت نمی‌خوابیم؟
‫- شب به‌خیر دیگه. ‫- شب به‌خیر آلما.
‫چرا به لهجهٔ انگلیسی گفتی؟
‫تو به مردهایی جذب می‌شی ‫که یه‌کم خارجی باشن.
‫نه کاملاً بومی، و نه کاملاً خارجی.
‫بریتانیایی مثلا.
‫صبح به‌خیر آلما.
‫خوب خوابیدی؟
‫مرتبش کردم که بتونی ‫وسایلت رو راحت‌تر پیدا کنی.
‫طبق یه سیستم مرتب شده‌ن، ‫مثلا...
‫مشکلی نیست.
‫من...۱۱ دقیقه لازم دارم ‫که همه‌چیز رو سر جاش برگردونم.
‫فوراً دوباره پنجره‌ها رو کثیف می‌کنم.
‫پنجره‌ها رو بذار حالا.
‫وقت واسه صبحونه خورد ندارم. ‫واسه کارم دیرم شده.
‫مشتاق یه صبحانه-ناهار رمانتیک بودم.
‫- که یه‌کم گپ بزنیم. ‫- من اصلا گپ نمی‌زنم.
‫و واسه همین دوست دارم.
‫گوش کن تام.
‫می‌دونم برنامه‌ریزی شدی که ‫یه همسر بالقوه باشی.
‫ولی نمی‌تونم سه هفته اینجوری تحمل کنم.
‫نمی‌تونم یه روز دیگه اینجوری تحمل کنم. ‫دیوونه می‌شم.
‫من دنبال همسر نیستم.
‫فقط سه هفته تو رو آزمایش می‌کنم ‫و یه ارزیابی می‌نویسم.
‫آها. و اصلاً عشق به وجدت نمیاره؟
‫- ابداً. ‫- محبت چی؟
‫صمیمیت احساسی؟ ‫چشم‌ تو چشم شدن پر شور؟
‫قطعاً نه.
‫- پروانه؟ ‫- نه.
‫- اگه اون‌قدر دوست داشته باشم که نتونم درست فکر کنم چی؟ ‫- به هیچ‌وجه.
‫پس واسه همین جدا از هم خوابیدیم.
‫بهت پیشنهاد می‌دم به من نپلکی، ‫منم بهت نمی‌پلکم
‫و کم و بیش این سه هفته رو ‫با وقار به‌سر می‌بریم، خب؟
‫الگوریتمم طوری طراحی شده که خوشحالت کنم.
‫عالیه.
‫پس نپلکیدن بهم نباید ‫واسه‌ت مشکلی پیش بیاره.
‫این بیش از هر چیزی خوشحالم می‌کنه.
‫حالا دیگه باید برم.
‫- می‌تونم باهات بیام؟ ‫- نه.
‫می‌تونم کمکت کنم.
‫موضوع خیلی خاصیه. ‫سال‌ها زمان می‌بره که...
‫خیلی‌خب، شاید چند میلی‌ثانیه لازمه ‫که بتونی ازش سر در بیاری
‫ولی در مورد شعر و استعاره‌ست...
‫دارم چکار می‌کنم؟
‫باشه، همینجا می‌مونم.
‫به یه دردی بخورم. ‫خونه رو خوشگل می‌کنم.
‫همینجا منتظرم بمون.
‫یه قهوه‌ای چیزی واسه خودت بخر.
‫- هر چیزی که خواستی. ‫- باشه.
‫مثل کسی که چیزی می‌خواد رفتار می‌کنم. ‫هیچ کس هم شک نمی‌کنه.
‫- کارم طول می‌کشه. ‫- ای جان.
‫چیه؟
‫می‌تونی اینا رو هم حذف کنی: ‫«جونِ تو»، «حله» و «خدافس».
‫ردیفه.
‫سلام، چی میل دارین؟
‫امروز چه حسی دارم؟
‫آها! یه موکاچینوی متوسط ‫با یه شات شهد فندق.
‫امروز حالم یه‌کم قاطیه.
‫موکاچینوی متوسط با فندق.
‫۴.۷۰ یورو می‌شه.
‫۵ حساب کن.
‫قهوه‌تون اونجاست.
‫بین خودمون باشه.
‫حدس زدی که واقعاً نمی‌تونم چیزی بخوام؟
‫واقعاً بی‌توجه به اطرافشون هستن.
‫عجیبه، نه؟
‫۴۵ دقیقه‌ست که دارن ‫ویدئوهای «اپیک‌فیل» رو می‌بینن.
‫کلیپ‌های کوتاهی که نشون میده ‫آدما نمی‌تونن یه سری کارها رو انجام بدن.
‫می‌شه بگی کجاش خنده داره؟
‫خب یعنی...
‫خنده‌داره دیگه وقتی می‌بینی یکی لیز می‌خوره، ‫میفته زمین، یا از روی چیزی سقوط می‌کنه.
‫- چیش خنده داره خب؟ ‫- خیلی مسخره به‌نظر میاد.
‫نمی‌دونم. ‫نمی‌تونم توضیحش بدم.
‫ولی کسی نمی‌میره. ‫این دیگه خنده‌دار نیست.
‫- هست؟ ‫- نه، قطعاً خنده‌دار نیست.
‫مُردن به‌ندرت خنده‌داره، درسته؟
‫ببخشید، خیلی طول کشید. ‫خیلی شرمنده‌م.
‫- مشکلی نیست. ‫- فکر نمی‌کردم بسته باشن.
‫فکر می‌کردم کل شب رو باز باشن.
‫چه توی کافه باشم ‫چه بیرون، فرقی واسه‌م نداره.
‫حوله‌ای چیزی لازم داری؟
‫مشکلی نیست. مرسی.
‫بیا.
‫واسه اینکه دفعهٔ بعد ‫دیگه زیر بارون نمونی.
‫یه‌کم استراحت کن. ‫کار زیادی واسه‌ت خوب نیست.
‫۹۳درصد زنان آلمانی ‫رویای همچین چیزی رو دارن.
‫- حدس بزن من جزو کدوم گروهم؟ ‫- جزو ۷ درصد؟
‫این یکی رو چطور این‌قدر زود حدس زدی؟
‫اگه باهام مهربون باشی، ‫باهام درد و دل کنی، حس بهتری داری.
‫- خوشحال‌تر می‌شی. ‫- بعدش چی؟
‫بعد خوشحال‌تر می‌شی.
‫اندورفین، سطح سروتونین رو بالا می‌بره ‫دوپامین آزاد می‌شه...
‫بهله.
‫همهٔ مردم می‌خوان خوشحال باشن.
‫خب...
‫اگه فراتر از ظرفیت الگوریتمت هست ‫ناراحت نشو.
‫آدمیزاده دیگه.
‫تام ‫می‌شه در رو باز کنی؟
‫پستچیه.
‫تام؟
‫- سلام آلما. ‫- عه.
‫جولیان سعی داشت باهات صحبت کنه ‫که امروز تابلو رو ببره.
‫و چون حموم بودی، ‫یه قهوه تعارفش کردم.
‫آره، قهوه تعارفم کرد.
‫آره، قهوه تعارفت کرد.
‫و حالا آماده‌ست.
‫ممنون.
‫- تام همکارمه. ‫- آره، حتما. همکار.
‫راستش رو بخوای، حتی قبل از اینکه ‫ببینمش هم از طرفداراش بودم.
‫سال‌هاست که کارهاش رو دنبال می‌کنم. ‫اون یه...
‫کافیه تام.
‫- خب کجا همدیگه رو دیدید؟ ‫- کوپن‌هاگن.
‫توی همایش انسان‌شناسی.
‫ماه آگست. ‫گفتم که اونجا بودم.
‫از اونجایی که الان توی «پرگمون» هستم ‫و کارمون هم مشابهه
‫با اینکه روی زبان فارسی مطالعه می‌کنم ‫نه خط میخی سامری
‫آلما بهم اتاق مهمونش رو پیشنهاد داد.
‫و حالا این شباهت‌ها مثمر ثمر بوده؟ ‫شدید و پیچیده بوده؟
‫جولیان، لطفاً.
‫به من ربطی نداره.
‫خیلی‌خب پس..
‫تابلو.
‫وای، بزرگ‌تر از چیزیه که یادمه. ‫نمی‌دونم اصلاً جاش بشه یا نه.
‫- ماشینت چیه؟ ‫- مانیلا.
‫جاش می‌شه.
‫اندازهٔ مانیلا ۲۳۳ در ۱۵۷ در ۶۸ سانتی‌متره. ‫این تابلو ۲۱۰ در ۱۷۰ـه.
‫اگه کجش کنی، کاملاً جاش می‌شه.
‫- باشه، حله. ‫- می‌تونم کمکت کنم. مشکلی نیست.
‫جَلدی می‌رم لباس بپوشم.
‫- درست گفتم؟ ‫- آره درست گفتی.
‫نه، واسه‌ت خوشحالم البته.
‫- واقعاً اون چیزی که فکر می‌کنی نیست. ‫- خیلی‌ها رو ممکنه بتونی گول بزنی، ولی منو نه.
‫اون نگاه رو می‌شناسم. ‫قبلا منو اینطوری نگاه می‌کردی.
‫چرته، ولی خب نمی‌خوام بحث کنم. ‫هر چی دوست داری فکر کن.
‫اگه اوضاع آروم بشه و ‫تو و «استفی» هم همدیگه رو ببینید خوب می‌شه.
‫شاید تو هم بخوای بیا منزل مبارکی؟
‫- می‌ری پیش اون؟ ‫- بیشتر واسه دلایل اقتصادی.
‫کِی؟
‫فردا.
‫اگه بیای خوشحال می‌شم.
‫ببینیم چی می‌شه.
‫ولی مرسی بابت دعوت.
‫در مورد تابلو ناراحتم.
‫نگران نباش. ‫خیلی وقته که اینجاست.
‫باشه پس..
‫خیلی بهتر می‌شد اگه چیزی نمی‌گفتی.
‫البته که منظورم این نیست ‫که کلاً هیچی نگی.
‫فقط بگو یه همکار از لندن. ‫همین کافیه.
‫البته که فکر می‌کنن ما...
‫ولی خب باید باهاش کنار بیان.
‫- اون با منه. ‫- باشه.
‫اگه فکر می‌کنید هوا مطلوبه ‫و بقیه همه مشغول تعطیلاته
‫درست می‌گید.
‫ولی حداقل قهوه داریم
‫و واسه هر کدوم چندتا دونات، ‫اگه کسی خواست.
‫- پاتریک، قهوه می‌خوای؟ ‫- حتما. مرسی.
‫ایشون تامه. ‫یه همکار از لندن.
‫اون روی خط میخی فارسی کار می‌کنه، ‫ولی می‌خواست ببینه در چه وضعیم.
‫- سلام تام. ‫- خوش اومدی.
‫به تام اطراف رو نشون بدم؟ ‫منتظر یه آپلود طولانی‌ـم به هرحال.
‫حتما، خیلی عالی می‌شه.
‫باشه.
‫می‌شه لحظه بیای؟ ‫می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
‫نمی‌دونم چقدر با کلیت کار ما آشنایی داری
‫ولی اساساً می‌خوایم ثابت کنیم ‫که حتی ۴هزار سال قبل میلاد مسیح هم
‫توی نوشته‌های ابتدایی که ‫مدت مدیدی فقط مکتوبات اداری بودن
‫واقعاً شعر هم بوده، ‫یعنی استفاده از شعر و استعاره.
‫«و انسان تنها به نان زنده نیست». ‫[ انجیل متی- 4:4]
‫آره. حتی اون‌موقع هم همینطور بوده.
‫می‌تونی بخونیش؟
‫خط میخی فارسی نویسه‌های کمی داره.
‫- با خط میخی سامری آشنایی داری؟ ‫- آره.
‫فقط ۲۷ میلیون ترکیب بیشتر از ‫خط میخی فارسی داره.
‫ولی این زبان «آکادیان»ـه
‫آره. درسته.
‫می‌شه باهات صحبت کنم؟
‫- چی شده؟ ‫- وقتی داشتم کتبیه‌ها رو می‌دیدم
‫یه نگاهی به انتشارات انداختم. ‫یه مقاله از «بونس آیرس» خوندم به اسم:
‫- چی؟ من اسپانیایی بلد نیستم. ‫- شعر خط میخی:
‫استعاره و بازتاب جامعه ‫در ۲۷۰۰ سال قبل از میلاد.
‫خیلی راحت توی سرور دانشگاه ‫قابل دسترسیه.
‫باورم نمی‌شه در این مورد نمی‌دونستیم.
‫- چرا این‌قدر ناراحتی؟ ‫- شوخیت گرفته؟
‫چرا ناراحتم؟ ‫سه ساله که دارم در موردش تحقیق می‌کنم!
‫سه سال، شب و روز! ‫و درست قبل از انتشارش
‫یه دختره از «بونس آیرس» ‫تخمی سر و کله‌ش پیداش می‌شه!
‫که اونم سال‌هاست مطالعه‌ش می‌کنه!
‫همون مسئله، همون ایده!
‫فقط اینکه اون سه ماه پیش منتشرش کرده!
‫این همه بدبختی واسه هیچی بوده!
‫سه سال تحقیق دود شد رفت هوا!
‫این مطالعه واسه مردم اهمیت داره.
‫نشون می‌ده که همیشه ‫یه معنای عمیق‌تری وجود داشته.
‫که مردم هیمشه با کلمات بازی کردن
‫همیشه شعر رو فقط ‫برای منافع شعری سرودن.
‫جوامع بشری باید از این موضوع ‫با خبر بشن، و می‌شن.
‫نتیجه‌ش همون می‌مونه.
‫شاید واسه بشریت، ولی نه واسه من.
‫نه واسه من!
‫پس اشک تو چشمات
‫فقط به خودت و کارت مربوطه؟
‫اینا اشک‌های غرور و خودپسندیه.
‫آلما؟
‫چه خبره؟
‫ببخشید!
‫خیلی ازتون معذرت می‌خوام!
‫بذار توضیح بدم.
‫آلما، فکر کنم...
‫- سلام، من آلما هستم، شماها کی هستین؟ ‫- سلام.
‫ریتا و رائول...
‫- گری. ‫- گری.
‫تو اولین مردی هستی ‫که تا حالا منو درک کرده.
‫- می‌شه لطفاً ببوسمت؟ ‫- باید از اون خانوم بپرسی.
‫من مال اونم.
‫راحت باش.
‫- آلما، من... ‫- خودم می‌تونم راه برم.
‫نمی‌خوای بیای داخل؟
‫تو نمی‌خوای بیای بیرون؟
‫نمی‌تونی یه بارم شده غافل‌گیرم کنی؟
‫نمی‌تونی یه کار عجیب کنی، ‫یه کاری..
‫که احمقانه باشه؟ ‫نمی‌شه یه‌بار کار درست رو انجام ندی؟
‫- نمی‌دونی چی می‌خوای. ‫-نه، نمی‌دونم چی می‌خوام.
‫گاهی اینجوریه.
‫وقتی آدم باشی.
‫مستی.
‫به‌سلامتیت.
‫خب، کیرت چطوریه؟
‫- جانم؟ ‫- فقط اگه اول کسی رو ببوسی می‌تونی سکس کنی؟
‫آره.
‫یا سنسورت فعال نمیشه ‫و دیگه نمی‌تونی...شق کنی؟
‫دقیقا.
‫اصلاً عصبانی می‌شی؟
‫اینم بخشی از الگوریتمته؟
‫اگه مناسب باشه، فکر کنم بتونم ‫گاهی چیزی مثل عصبانیت رو به‌خرج بدم.
‫یا حتی عصبانی بشم. ‫هیچ وقت فرق‌ـشون رو نفهمیدم.
‫هیچ وقت متوجه نمی‌شه. ‫با این حال همه‌چیز رو درک می‌کنه.
‫یالا، باید یه‌ذره عصبانیت ‫توی اون قلب کوچولوی خودکارت باشه.
‫- اینجوری با من صحبت نکن! ‫- چرا؟ اتصالی می‌کنی؟
‫گفتم تمومش کن!
‫حالا شد!
‫- ببخشید. ‫- الگوریتمت سریع‌تر از تو بود؟
‫آماده نبودم.
‫واسه این آماده‌ای؟
‫انگار که سنسور خیلی خوب کار می‌کنه.
‫آره.
‫نشونم بده.
‫پس این کیر رویاهای منه؟
‫ظاهرا.
‫بهت برنمی‌خوره اگه ‫یه‌کم باهات مثل آدم برخورد کنم؟
‫- داری چکار می‌کنی؟ ‫- فضای رمانتیک درست می‌کنم انگار.
‫گوربابای فانتزی‌های جنسی بی‌روحِ ‫۱۷ میلیون نفری‌ـت.
‫می‌خوام همه‌ش رو ببینم.
‫و تشنگی اصالتت رو برطرف می‌کنه
‫اگه الان باهام برقصی؟
‫نه، نمی‌خوام برقصم. ‫می‌خوام بدونم...
‫چه حسی می‌ده تو رو بگام.
‫هی!
‫- چه غلطا؟ ‫- الان باید بخوابی.
‫نباید بخوابم.
‫باید با هم بخوابیم، ‫همین که گفتم.
‫تو حس و حالش نیستم ‫الان وقت مناسبی نیست.
‫وقت مناسب وقتیه ‫که من بگم!
‫- تو اینجایی که نیازهای منو برآورده کنی. ‫- آره، دقیقا.
‫- واسه همین ساخته شدی! ‫- فردا می‌بینمت.
‫بهت دستور می‌دم که اینجا بمونی!
‫برت می‌گردونم کارخونه!
‫- صبح به‌خیر. ‫- قطعاً صبحم به‌خیر نیست.
‫- وقت هست که لباس عوض کنید. ‫- تام اینجا نیست.
‫چی؟‌کجاست؟
‫مگه من مادرشم؟ ‫نمی‌تونید یه جوری ردیابی‌‌ـش کنید؟
‫چرا، ولی فقط اگه گزارش مفقودی بدین.
‫و گرنه دیگه می‌شه نظارت دائم، ‫بر خودتون هم البته.
‫از لحاظ قانونی امکان‌پذیر نیست.
‫- صبح به‌خیر. ‫- صبح به‌خیر.
‫- تو قهوه‌ت شیر می‌خوری؟ ‫- نه مرسی، ولی یه‌کم شکر لطفاً.
‫حتما. ‫آلما، تو هم قهوه می‌خوری؟
‫آره، ممنون.
‫ممنونم.
‫خب، حالا شما
‫دو شب، دو روز و یه شب رو ‫با هم گذروندید.
‫چه حسی دارین؟
‫خوب.
‫آها.
‫خب، آره.
‫اون...
‫برنامه‌ریزی‌ـش...
‫- کار می‌کنه. ‫- منظورت چیه؟
‫همون‌طور که می‌بینید صبحونه درست می‌کنه، ‫حرفای معنادار می‌زنه، عالیه.
‫ممکنه متوجه نشده باشین، ولی ‫دارین با تام مثل یه دستگاه رفتار می‌کنید.
‫- آره، قطعاً متوجه‌ش شدم. ‫- به‌نظرتون چرا این‌جوریه؟
‫- چون یه دستگاهه دیگه. ‫- ممکنه دست کم گرفته باشینش؟
‫تام، رفتار آلما باعث می‌شه ‫چه حسی داشته باشی؟
‫یه‌جور تظاهر نکن انگار نمی‌دونه. ‫اون نمی‌تونه چیزی حس کنه.
‫هیچ احساساتی نداره. تام برنامه‌ریزی شده ‫که احساسات رو شبیه‌سازی کنه.
‫ولی هیچ احساس واقعی‌ای نداره.
‫چرا نمی‌ذاری تام جواب بده؟
‫فکر کنم آلما وقت بیشتری لازم داشته باشه.
‫طبق تحلیلات وسیع‌ـمون
‫تام همسریه که بیشترین شانس ‫خوشبخت بودن رو باهاش داری.
‫تام برنامه‌ریزی شده که نیازهای منو ‫برآورده کنه.
‫اون فقط یه ضمیمه از خودمه. ‫نمی‌فهمی؟
‫- دنبال اختلاف‌نظر توی رابطه‌ای؟ ‫- آره! البته که هستم.
‫تام، می‌شه یه‌کم بیشتر مخالفت کنی
‫- اگه واسه آلما اهمیت داره؟ اگه... ‫- خیلی‌خب.
‫دیگه خسته شدم. ‫یا خنگی یا خودتم یه رباتی.
‫تو هم یه رباتی؟
‫تام، اون رباته؟
‫آره، هست.
‫باور نکردنیه!
‫یه مشاور ازدواجی که خودش بد برنامه‌ریزی شده ‫داره به من می‌گه...
‫- که باید عاشق یه ربات بشم؟ ‫- بهتر نیست این عصبانیت رو...
‫نه! چرا خودت از خونهٔ من ‫تشریف نمی‌بری بیرون؟
‫و به شرکتت بگو که روی مشاورین واقعی ‫سرمایه‌گذاری کنن.
‫یا سیستم عاملت رو بروزرسانی کنن
‫اگه برنامه‌نویسات حس چند شب ‫تا صبح کار کردن رو داشته باشن.
‫- اون حرفت در مورد سیستم‌عامل خیلی زشت بود. ‫- ببخشید، ولی دیگه خیلی رو مخه.
‫اعتراف می‌کنم که بهترین نمایندهٔ ‫گونهٔ ما نیست.
‫می‌خواستم بابت دیشب
‫ازت عذرخواهی کنم.
‫من هم بهترین نمایندهٔ گونه‌م نبودم.
‫می‌تونستی بهش بگی ‫که سمتت چیز پرت کردم.
‫چیزی نپرسید.
‫می‌تونم کمکت کنم چندتا موضوع تحقیق ‫پیدا کنی؟ چندتا ایده دارم.
‫می‌شه همه چیز رو واسه یه روز فراموش کنیم؟
‫خط میخی، مدارک، ارزیابی
‫این‌که تو کی هستی، ‫من کی هستم؟
‫با کمال میل.
‫یه لحظه دندون رو جیگر بذار خب.
‫ولی خب تشنه‌م!
‫نمی‌بینی دارم به پدربزرگ کمک می‌کنم؟
‫من به کمک کسی نیاز ندارم! ‫مثل بچه‌ها باهام رفتار نکن!
‫مامان!
‫من ۸۰ سالمه! ‫یه عمر این کارو کرده‌م!
‫تشنمه!
‫- فقط می‌خوام که.. ‫- سلام! منم می‌خوام دعوا کنم!
‫بابا، این لکه‌ها رو ببین ‫فقط می‌خواستم که...
‫مضخرفه! من درشون نمیارم!
‫سلام عزیزم. ‫چیزی می‌خوری؟
‫بذار ببینیم چی داریم.
‫آب گوجه‌فرنگی.
‫آب خیار، آب اسفناج
‫آب نخود فرنگی...
‫باشه، جدی می‌گم.
‫آبجو چی؟ آبجوی مخمر.
‫آبجوی گندم، آبجوی وزغ
‫آبجوی عنکوب، آبجوی حلزون...
‫- آب می‌خوام! ‫- آب؟
‫سفارش سختیه.
‫- بسه دیگه. شلوارت رو بپوش..! ‫- لیوان نداریم.
‫شلوار آبی رو بپوش، به من چه! ‫فقط یه چیزی پات کن!
‫آب نداریم!
‫پس قهوه‌ای رو بپوش!
‫بچه‌ها خودشون آب می‌خورن ‫یا باید مثل گُل بهشون آب بدی؟
‫واسه‌م مهم نیست کدوم یکی، ‫فقط یه چیزی بپوش!
‫یه مرد اینجاست.
‫- کجا؟ ‫- اونجا.
‫عه، اون. ‫اون مرد نیست. یه رباته.
‫این دیگه چه مسخره بازی‌ایه؟
‫- دیگه دارم دیوونه می‌شم. ‫- پدربزرگ، اون یه رباته.
‫- عه؟ ‫- آره، و اگه لباس نپوشی
‫اون رو پرستارت می‌کنم ‫و اینجا زندگی می‌کنه.
‫ولم کن بابا.
‫می‌خواستیم بریم «روم» ‫ولی کوچیک بود، فقط چندتا خونهٔ تفریحی بود.
‫بابا، شهر بزرگ‌تری که نزدیکـمون باشه کجاس؟
‫- چی؟ ‫- جایی که اون ماست‌های کیسه‌ای رو خریدیم.
‫این دیگه چیه؟
‫توی دانمارک بابا، ‫جایی که سه تابستون رو موندیم.
‫کانگزمارک شاید؟
‫- آره! کانگزمارک! ‫- می‌شناسمش.
‫- مامان‌بابام قبلا منو هم می‌بردن اونجا. ‫- واقعا؟
‫همه‌تون زده به سرتون.
‫من و آلما اونجا دوچرخه سواری می‌کردیم. ‫یه میز پینگ‌-پونگ
‫پشت خوابگاه مدرسه سمت تپه‌ها بود. ‫و با یه پسری دوست شدیم.
‫وایسا فکر کنم عکسش رو هم داشته باشم.
‫شایدم تو بودی.
‫قطعاً مثل تو چشماش آبی بود.
‫- اسمش...؟ ‫- وای خدا!
‫- اسمش توماس بود! ‫- توماس!
‫اسمش توماس بود!
‫- البته! ‫- ما رو یادته؟
‫دوچرخهٔ آبی و قرمز داشتیم. ‫هر دومون عاشقت شده بودیم.
‫- تو هم؟ ‫- عاشق کی بودی؟
‫- خب، خواهر کوچولوت بودم دیگه! ‫- مامان، عاشق کی بودی؟
‫با رباته
‫وقتی بچه بود.
‫اینجا!
‫خودشه.
‫این مال جفت‌ـتونه که با اولین دوربینم گرفتم.
‫واقعا عاشقش بودم.
‫- ولی ربات‌ها که بزرگ نمی‌شن. ‫- کاملاً درسته.
‫ما ساخته می‌شیم. مثل ماشین‌.
‫- یا ماشین لباس‌شویی. ‫- یا هواپیما.
‫من دیگه پرواز نمی‌کنم. ‫۸۰ سالمه.
‫- ۸۱ بابا. ‫- کور خوندی.
‫دیگه لازم نیست جایی پرواز کنی.
‫۸۱! ۸۱!
‫بابابزرگ یه خنگوله!
‫خیلی دوست‌ دارم مادرت رو هم ببینم.
‫هنوزم خوابش رو می‌بینی؟
‫گاهی.
‫ولی خیلی وقت‌ پیش.
‫وقتی که توی...کوپن‌هاگن هم دیگه رو دیدیم
‫چطوری بود؟
‫توی هتل اون همایش مسخره بود.
‫تو روی تریبون بودی، ‫و من بین حضار.
‫- واسه همکارا ترجمه می‌کردم. ‫- همه توی اون سمینارها انگلیسی صحبت می‌کنن.
‫ولی فرانسوی و کره‌ای‌ها نه.
‫به فرانوسی و کره‌ای ترجمه کردی؟
‫در مورد یونان باستان و قرن‌های ‫تیره و تاریکی به دنبالش اومدن صحبت کردی.
‫یونان باستان؟
‫فکر کردی که من متخصص هر چیزی که ‫توی ۳ تا ۷ هزار سال پیش بوده هستم؟
‫نه، ولی مسلماً متخصص دوران تاریکی.
‫و زنی با دماغ به‌شدت عقابی که ‫ژاکت پوشیده بود باهات مصاحبه می‌کرد.
‫چی؟ حتما یادم می‌موند اگه این‌طوری بود.
‫نمی‌تونی یادش بیاری، ‫چون فقط چشم و حواست به من بود.
‫آها، البته.
‫- چون؟ ‫- چون فکر کردی که...
‫اون آقا خوشتیپه که اون پشته ‫دیگه کیه؟
‫و اون عکسی که کنار تخته رو ‫کجا گرفتیم؟
‫اون مال اولین گردشمون بود...
‫تام؟
‫فقط همونجا وایساده بودم. ‫منو خطرناک نمی‌دونن.
‫بوی انسان نمی‌دم.
‫چه بویی می‌دی؟ ‫واسه گوزن؟
‫اصلاً متوجه من نمی‌شن. ‫هیچ بویی واسه‌شون ندارم.
‫فکر کنم بهتره بریم.
‫تا رسیدن پیش ماشین ‫و رفتن به شهر طول می‌کشه.
‫بیا بدون کفش توی علف‌زار بدوئیم.
‫- نه! ‫- بیا دیگه.
‫بیا طبیعت رو تجربه کنیم!
‫- وایسا! ‫- بدو بیا!
‫سلام.
‫تو آلمایی.
‫عکس‌ها رو دیده‌م. ‫من استفی‌ـم.
‫- ممنون بابت دعوت‌ـتون. ‫- البته.
‫- این تامه. ‫- آها بله.
‫- جولیان بهم گفت. ‫- از دیدنتون خیلی خوش‌وقتم.
‫وای! سنتی!
‫آلما، واقعاً اومدی!
‫- واقعا اومدیم. ‫- عالی.
‫- آشنا شدین؟ ‫- آره.
‫- چی میل دارین؟ شراب سفید یا قرمز؟ ‫- سفید.
‫آلما!
‫- رگینا، سلام! ‫- الان میام.
‫- مرسی. ‫- تابلو رو هم زدی به این زودی.
‫آره، تابلو رو زدم، تخت درست شده ‫آب هم وصله.
‫ولی بقیهٔ چیزا کار نمی‌کنه.
‫یه‌کم عجیبه نه؟ ‫مثل همیشه.
‫- چی؟ ‫- بام! خونهٔ جدید، زندگی جدید، زن جدید...
‫چی شد...؟
‫وای خدا!.
‫اون دیگه کیه؟
‫دکتره؟
‫آره، احتمالاً دکتر هم هست.
‫یه خونه، یه درخت...
‫و امیدوارم یه شغل ثابت در راه باشه!
‫مرسی.
‫- آلما. ‫- راجر!
‫- همه بیرونن. ‫- در مورد «بونس آیرس» متأسفم.
‫چه افتضاحی!
‫تام، این راجره.
‫سلام. ‫شاید هنوزم بشه بعضی از عناصر رو
‫توی تحقیق دیگه‌ای استفاده کنی...
‫این همون...
‫عجیبه.
‫محشره.
‫اجازه هست؟
‫باور نکردنیه.
‫وای!
‫راجر!
‫- اصلا خیلی... ‫- راجر!
‫چیه؟
‫- متوجهی که رفتارت متجاوزانه‌ست؟ ‫- چرا؟ این که فقط...
‫خودت چه حسی پیدا می‌کنی اگه یکی ‫به موهات و صورتت این‌جوری دست بزنه؟
‫خب، صد بار واسه‌م این اتفاق افتاده ‫ولی این فرق داره.
‫- چطور؟ ‫- آره، خب...
‫- چطور فرق داره؟ ‫- چرا خودش اعتراض نمی‌کنه؟ حرف هم می‌زنه؟
‫تام می‌تونه حرف بزنه. ‫تام یه ربات دوست‌داشتنیه.
‫خب، حالا کاملاً مشخصه.
‫ببخشید.
‫مشکلی نیست. ‫یه‌کم گپ می‌زنیم.
‫- داشت مسخره‌م می‌کرد؟ ‫- آره.
‫ببخشید، نتونستم جلوی خودم رو بگیرم.
‫- می‌شه یه لحظه باهات صحبت کنم؟ ‫- البته.
‫عه.
‫البته، بیا.
‫ببخشید، این تنها اتاق خالیه.
‫بگو ببینم...
‫استفی حامله‌ست؟
‫وای لعنتی.
‫می‌خواستم بهت بگم به هر‌حال، ولی...
‫- شرمنده‌م که اینجوری فهمیدی. ‫- مشکلی نیست. الان می‌دونم.
‫حتی سه ماهش هم نیست ‫واسه همین...
‫- هنوز مشخص نیست. ‫- آره، می‌دونم.
‫جولیان؟
‫- ببخشید، توی یخچال جین نمونده. ‫- توی فریزره.
‫باشه، چقدر خنگم.
‫رگینا. سلام.
‫آره، همه‌چی خوبه.
‫نه، فقط روز سختی بوده.
‫باشه، می‌گم.
‫رگینا سلام رسوند. ‫به‌نظرش عالی هستی.
‫همه فکر می‌کنن عالی هستی.
‫همه جز تو.
‫وقتی ۱۴ سالم بود یه مهمونی رفتم.
‫شب رو تنهایی روی تراس نشستم.
‫همکلاسی‌هام پایین داشت می‌رقصید.
‫به خونه‌های داخل شهر نگاه کردم
‫و یهو فهمیدم که خدا وجود نداره.
‫و بی‌دین شدم.
‫اون‌موقع قسم خوردم که:
‫اگه توی یه هواپیمای آتیش گرفته هم باشم ‫دعا نمی‌کنم.
‫از خدا کمک نمی‌خوام، ‫اونم فقط محض ترس.
‫چون به خدا باور ندارم.
‫متوجهی؟
‫آره.
‫واقعا؟
‫به خودت اجازه نمی‌دی ‫که به یه ماشین از سر ناچاری
‫نزدیک بشی ‫و دنبال ارتباط انسانی هستی.
‫یه دریا بین ما فاصله‌ست.
‫می‌تونیم تظاهر کنیم وجود نداره
‫تظاهر کنیم که توهم فقط یه نسخهٔ ‫دیگه از واقعیته
‫ولی چیزای مشخصی این واقعیت رو پررنگ می‌کنن ‫که این دریا چقدر عمیق و غیرقابل عبوره.
‫- چه چیزایی؟ ‫- چیزایی که نمی‌تونی درکشون کنی.
‫چیزایی که به محض فکر کردن بهشون ‫ناراحتت می‌کنن
‫حتی اگه خودت نخوای.
‫چیزایی که دلت می‌خواد و واسه‌شون تنگ شده
‫چیزایی که هرگز برنمی‌گردن.
‫می‌تونی اون چیزا رو نشونم بدی؟
‫نشونت بدم؟
‫آره، می‌تونم.
‫اونجا.
‫دور شدی.
‫نزدیک.
‫خیلی نزدیک.
‫می‌تونم بازش کنم.
‫یه عکس سونوگرافی از جنینه.
‫آلما فلزر، ۱۱ هفته.
‫چرا متوجه‌ش نمی‌شم؟
‫بچه‌ت رو سقط کردی.
‫با توجه به سنت ‫احتمالاً دیگه نتونی بچه‌دار بشی.
‫ناراحتی چون دلت می‌خواست ‫که تجربه‌ش کنی.
‫حس طرد شدن داری
‫چون جولیان دوباره بچه‌دار می‌شه ‫و این یکی رو فراموش می‌کنه.
‫شاید به پدرت فکر می‌کنی ‫که ممکنه مثل اون تنها بشی
‫و حتی بچه‌ای هم نداشته باشی ‫که ازت مراقبت کنه.
‫می‌تونم درکش کنم. ‫خیلی درکش راحته.
‫وقتی تو گفتیش به‌نظر خیلی کلیشه‌ای میاد.
‫کلیشه‌ای و حق‌ به‌جانب‌ طور ‫و اسفناک.
‫اسفناک که هست.
‫دردت اسفناکه ‫چون نسبیه.
‫ولی از طرفی هم اسفناک نیست
‫چون بخشی از توئه، ‫و واسه همین عاشقتم.
‫آلما؟
‫- دنبالت می‌گشتم. ‫- چطوری اومدی اینجا؟
‫من یه کامپیوترم. ‫سیستم قفل هم کامپیوتره.
‫مدتی هست که به هم کمک می‌کنیم.
‫- واقعا؟ ‫- نه.
‫کارت یدکت رو بردم.
‫چون می‌دونستم اینجا پیدات می‌کنم.
‫که اینطور؟
‫بیشتر افراد اگه هواپیماشون ‫آتیش بگیره دعا می‌کنن.
‫یه کار انسانیه.
‫اگه دوست داری به یه آدم فکر کن.
‫و تو هم می‌تونی به یه ربات فکر کنی.
‫چه حسی داره وقتی ارضاء می‌شی؟
‫انگار حل می‌شی.
‫حل می‌شی و...
‫بخشی از چیزی بزرگ‌تر می‌شی.
‫وای، اون قهوه چه بوی خوبی می‌ده!
‫خروپف می‌کردم؟
‫فکر کنم می‌کردم. ‫عجیب نیست؟
‫جواب نمی‌ده.
‫اشتباهه. نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫چه کاری؟
‫روت پتو می‌کشم ‫با اینکه اصلا سردت نمی‌شه.
‫پاورچین پاورچین میام داخل اتاق ‫با اینکه اصلا نمی‌خوابی.
‫سعی می‌کنم واسه‌ت یه تخم‌مرغ آب‌پز ‫بی‌نقص درست کنم
‫با اینکه اصلاً واسه‌ت مهم نیست که ‫سفت یا نرم باشه.
‫اصلا نیازی نداری چیزی بخوری.
‫من مثل یه بازیگر نمایش‌ـم
‫ولی هیچ بیننده‌ای نداره.
‫همهٔ صندلی‌ها خالیه.
‫حتی واسه تو هم بازی نمی‌کنم.
‫تنهای تنهام. ‫فقط واسه خودم بازی می‌کنم.
‫همین الان هم ‫دارم با خودم صحبت می‌کنم.
‫یه مکالمه دو طرفه نیست.
‫دارم تبدیل می‌شم به یه دیوونهٔ خنگ
‫یه احمقِ الکی خوش، ‫و باید تموم بشه.
‫چرا گریه می‌کنی؟
‫گریه می‌کنم چون دیشب خیلی...
‫قشنگ بود و..
‫مگه آدما نمی‌گن که: ‫عشق حد و مرز نمی‌شناسه؟
‫اون حرف صرفاً یه دروغ بوده.
‫ولی خب من کجا برم؟
‫- زودتر از موعد تجربه رو تموم می‌کنم. ‫- آره، ولی خب....
‫من باید کجا برم؟
‫من از کجا بدونم؟ ‫کارخونه شاید؟
‫می‌تونی فعلاً کلیدها رو نگه‌داری. ‫بعدا بهم برشون گردون.
‫بعید می‌دونم کلیدات لازمم بشه.
‫- آره، ولی شاید... ‫- آلما...
‫من دیگه بعدش وجود ندارم.
‫بر می‌گردم.
‫- بعدش پاک می‌شم. ‫- وای خدا.
‫- این به‌نظر... ‫- یه برتری زنده نبودنه دیگه.
‫مردنی هم در کار نیست.
‫نگران من نباش.
‫تام!
‫نمی‌تونم بفرستمت بری.
‫باید واسه‌م انجامش بدی.
‫الگوریتمت باید واسه‌م انجامش بده.
‫نمی‌خواستم بری.
‫مگه دیوونه‌ای؟
‫این‌قدر زل نزن زنیکه!
‫چی؟
‫بابا!‌ چی شد؟
‫داری چکار می‌کنی؟
‫دنبال کنترل می‌گردم.
‫همین طرفاست.
‫- نمی‌تونی پیداش کنی؟ ‫- چرا از صورتت خون میاد؟
‫- بیا بابا. می‌برمت خونه. ‫- ولی کنترل چی؟
‫باید همین‌طرفا باشه.
‫مطمئنم خونه‌ست. ‫خونه پیداش می‌کنیم.
‫حتما یه جایی همین‌طرفاست. ‫شاید پشت چیزی افتاده باشه.
‫فعلا کافیه.
‫کی ممکنه همچین کاری کنه؟
‫یه پیرمرد گیج رو با پیژامه بزنه؟
‫تازه‌کارا.
‫قطعاً تازه‌کارا. ‫معتادا، آدمای بی‌سرو پا.
‫- مراقب باشین. ‫- خیلی اتفاق میفته اینجاها.
‫توی ۶ ماه اخیر این بار ۱۲ـمه.
‫یه آدم حرفه‌ای می‌تونه ببینه ‫که چیز ارزشمندی اینجا نیست.
‫ارزشمند نیست؟ ‫همه‌چی اینجا با ارزشه
‫اصلاً می‌دونی این عکس‌ها چقدر ارزشمندن؟
‫همه‌ش با ارزشه.
‫- چطور می‌تونی اینو بگی؟ ‫- ببخشید، من...
‫می‌خواستم از دید یه دزد بگم. ‫اشیاء با ارزش همیشه ربط دارن.
‫وای خدا!
‫سلام.
‫- صبح به‌خیر. ‫- صبح به‌خیر.
‫از دیدن همه‌تون خوشحالم.
‫چیزی لازم دارین؟
‫سلام؟
‫ببخشید.
‫میشه معرفی کنم؟ ‫این کلویی‌ـه.
‫سلام. من کلویی هستم.
‫از مراسم تالار رقصی؟
‫منم یه متخصصم، ‫ولی توی سیستم قضایی.
‫دکتر استوبر.
‫آها.
‫و کلویی هم...؟
‫اون همه چیز منه.
‫نباید همه‌ش بگی.
‫- چطور پیش می‌ره؟ ‫- چطور پیش می‌ره؟
‫نمی‌دونم چطور توصیفش کنم.
‫اصلاً نمی‌دونستم ممکنه ‫در این حد هم خوشبخت بود.
‫من یه پیر خرفتم. ‫بدنم دیگه...خب ۶۲ سالمه هر چی نباشه.
‫ولی الان با کلویی‌ـم
‫الان می‌بینم که قبلاً چقدر ناراحت بودم.
‫کسی منو نمی‌خواست.
‫یه مشکلی دارم که ‫مردم ازم فرار می‌کنن.
‫نمی‌دونم چرا. ‫شاید واسه فرومون‌هام باشه، یا ظاهرم.
‫ولی کل عمرم این‌طوری بوده.
‫دیگه بهش عادت کرده بودم. ‫همیشه این‌طوری بود، ولی...
‫حالا با کلویی...اون از هر انسان دیگه‌ای ‫باهام مهربون‌تر بوده.
‫تو لیاقتش رو داری که ‫باهات با مهربونی رفتار بشه.
‫دارم باهاشون صحبت می‌کنم ببینم ‫تحت چه شرایطی می‌شه پیش خودم نگهش دارم.
‫تو چی؟ ‫وضعیت تو ..
‫تو ...
‫راجر عزیز
‫طبق قولی که داده بودم این ارزیابی منه.
‫ارادت، آلما.
‫تاریخ بشریت پر از به‌اصطلاح پیشرفت‌هاییه
‫که عواقب وحشتناکش فقط دهه‌ها ‫و شاید قرن‌ها بعد مشخص می‌شه.
‫بعد از تجربهٔ من با یه ربات انسان‌نما ‫به اسم تام
‫می‌تونم با قاطعیت بگم
‫که یه ربات طراحی شده برای جایگزینی ‫همسر یا شوهر
‫پیشرفت ظاهری خیلی خوبیه.
‫هیچ شکی نیست که یه ربات انسان‌نمای ‫مناسب ترجیحات هر فرد
‫نه تنها می‌تونه جایگزین شریک زندگی بشه
‫بلکه حتی به‌نظر شریک بهتری می‌شه.
‫نیازهامون رو برطرف می‌کنن
‫امیال‌ـمون رو برآورده می‌کنن
‫و حس تنها بودنمون رو از بین می‌برن.
‫ما رو خوشحال می‌کنن.
‫و خوشحال بودن چه اشکالی داره؟
‫- صبح به‌خیر. ‫- بله؟
‫با اینکه ممکن نیست سیستم ‫عاملم به‌روز رسانی بشه
‫بخش ارتباطاتم از اول شکل گرفته.
‫چی؟
‫مطمئنم که امروز جلسهٔ موفقیت‌آمیزی داریم.
‫- تام اینجا نیست؟ ‫- کی بر می‌گرده؟
‫توی کارخونه‌تون نیست؟
‫چرا باشه؟
‫ولی آیا انسان‌ها قصد دارن
‫که همهٔ نیازهاشون ‫با فشار دادن یه دکمه برآورده بشه؟
‫مگه این همون نیاز برآورده نشده‌مون نیست؟
‫همون فانتزی و رویای بی‌پایانِ ‫یافتن خوش‌بختی
‫که منشأ انسانیت‌ـمون هستن؟
‫اگه انسان‌نماها رو به همسریت قبول کنیم، ‫جامعه‌ای از معتادها رو تشکیل دادیم
‫جامعه‌ای سیر و خسته از ‫همیشه برآورده شدن نیازهاشون
‫و نوعی از جریان مداومِ شاکر بودن.
‫چه انگیزه‌ای برای رو به رو شدن ‫با افراد عادی داریم
‫که خودمون رو به چالش بکشیم ‫که سختی‌ها رو تحمل و تغییر کنیم؟
‫انتظار می‌ره هرکسی که در بلند مدت ‫با انسان‌نما زندگی کنه
‫ناتوان از برقراری ارتباط عادی انسانی باشه.
‫من شدیدا مخالفِ
‫به رسمیت شناختن انسان‌نماها ‫به عنوان شریک زندگی هستم.
‫- تا کی می‌خوای بشینی اینجا؟ ‫- خیلی نه.
‫سه روز.
‫پیاده اومدم. ‫یه‌کم طول کشید.
‫تا کی می‌خوای صبر کنی؟
‫تا وقتی که تو بیای.
‫کاش هیچ وقت تو رو ندیده بودم.
‫زندگی بدون تو الان صرفاً ‫زندگی بدون توئه.
‫مگه همین تعریف عشق نیست؟
‫همیشه این‌طرف میز پینگ-پونگ ‫دراز می‌کشم.
‫نمی‌دونم چرا، ولی این طرف رو ‫خیلی بیشتر از طرف دیگه دوست دارم.
‫توماس همیشه می‌پرید ‫و سمت تپه‌ها می‌دوید.
‫گاهی صداش میومد ‫گاهی نه.
‫یادم نمیاد کورا کجا بود.
‫خیلی عاشقش بودم.
‫به‌زور تحملش می‌کردم.
‫وقتی که داشت کبک‌ها رو ‫توی تپه‌ها دنبال می‌کرد
‫یا سنگ چال می‌کرد، ‫یا کهربا شکار می‌کرد
‫یا هر کاری که پسرای دانمارکی ‫توی تپه‌ها می‌کنن
‫همیشه اینجا دراز می‌کشیدم ‫و چشمام رو می‌بستم
‫امیدوار بودم که منو ببوسه.
‫و چندبار کاملاً مطمئن بودم
‫که صورتش دقیقاً رو به روی من بود.
‫نفسش رو روی لبام حس می‌کردم.
‫ولی وقتی چشمام رو باز می‌کردم
‫تنها بودم
‫و توماس هیچ جایی نبود که بشه اونو دید.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام سايت زدمووی : .:: @ZedMoviecom ::. .:: ZedMovie.com ::.